Τηλεδιάσκεψη για τον Κορονοϊό της Πέμπτης 4 Ιουνίου 2020

Πατήστε οπουδήποτε μέσα στο παρακάτω πλαίσιο

για να συμμετάσχετε στην τηλεδιάσκεψη για τον Κορονοϊό.

Έπειτα επιλέξτε "Open Cisco Webex Meeting"

Η Αμυντική Ολοκλήρωση της ΕΕ

Ένα “καυτό” θέμα έγινε βιβλίο από το ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: «Η αμυντική ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης», Εκδόσεις Ινφογνώμων

 

Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας*: ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ: ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

on Παρασκευή, 03 Ιανουαρίου 2020. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

«Ποτέ δεν υπάκουσα παρά μονάχα εις μία ιδέα: να φανώ χρήσιμος στον πλησίον μου και στην Πατρίδα». Αυτές οι αρετές, τα ιδανικά, φαντάζουν μακρινά και ξεπερασμένα, λες και έχουν κλειστεί για πάντα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Όμως τα ιδανικά αυτά ήταν που δημιούργησαν το ελληνικό κράτος. Που απελευθέρωσαν από το 1821 την χώρα που σήμερα εμείς πατάμε ελεύθερα και αμέριμνα, χωρίς να αναλογιζόμαστε το αίμα που έχει ποτίσει την γη των προγόνων μας.


Ο Παύλος Μελάς ανήκει στο πάνθεον των Ηρώων της Ελλάδας. Διότι με το παράδειγμα του και τη θυσία του αφύπνισε το πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων, ώστε να τρέξουν να ελευθερώσουν τη Μακεδονία. Γεννημένος στη Μασσαλία της Γαλλίας στα 1870 και μεγαλωμένος στην Αθήνα, εισήλθε στο αρχαιότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας, τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1886 και εξήλθε το 1891, ονομασθείς Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Ο πατέρας του υπήρξε επιφανής επιχειρηματίας με μεγάλες δωρεές στο Κρητικό και Μακεδονικό μέτωπο, ενώ τα δύο από τα τέσσερα αδέρφια του ακολούθησαν επίσης στρατιωτική καριέρα. Μεγάλη η προσφορά της οικογένειας Μελά στον Εθνικό Αγώνα. Το 1892 παντρεύτηκε την κόρη του μετέπειτα Πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη, Ναταλία και δέθηκε με μεγάλη φιλία με τον γυναικαδερφό του Ίωνα. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μιχαήλ (Μίκη) και τη Ζωή (Ζέζα) .
Ο Παύλος πήρε μέρος στον ατυχή Πόλεμο του 1897, ενώ υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας και του Μακεδονικού Κομιτάτου, το οποίο ανέλαβε δράση για την αντιμετώπιση των βουλγαρικών επιδρομών και των επιχειρήσεων αυτών για εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας. Την περίοδο εκείνη, από την ίδρυση της βουλγαρικής Εξαρχίας (1870) έως και την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα (1904), οι Βούλγαροι επιχείρησαν τον πλήρη εκβουλγαρισμό του πληθυσμού της Μακεδονίας, ο οποίος αποτελούταν από Έλληνες, Τούρκους, Βούλγαρους, Σέρβους, Αλβανούς. Και στους Έλληνες ανήκαν και οι σλαβόφωνοι και οι βλαχόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας με συνείδηση αμιγώς ελληνική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αγώνα, ο καπετάν Κώττας (Κωνσταντίνος) Χρήστου ο οποίος ήταν σλαβόφωνος μεν, Έλλην μέχρι το κόκκαλο δε.
Οι επιδρομές των Βουλγάρων έγιναν γνωστές στο ελληνικό κράτος, η κυβέρνηση απούσα, όλο το βάρος έπεσε στους Μακεδόνες, στους πρόξενους και στην τεράστια προσφορά του κλήρου. Άλλωστε οι εκ βορρά γείτονες «χτυπούσαν» την παιδεία και την θρησκεία, θέτοντας το δίλλημα : Πατριαρχικοί ή Εξαρχικοί. Δάσκαλοι θανατώθηκαν, γυναίκες αρπάχτηκαν, κληρικοί εξευτελίστηκαν. Κι όλα αυτά υπό το βλέμμα των Τούρκων, οι οποίοι άλλοτε επέτρεπαν τις βουλγαρικές ενέργειες για να αφανίσουν το ελληνικό στοιχείο, άλλοτε φοβόντουσαν τη ρωσική δύναμη που κρυβόταν πίσω από τη Βουλγαρία (ας μη λησμονούμε πως οι Ρώσοι ήσαν οι εμπνευστές της «Μεγάλης Βουλγαρίας» με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία χάριζε στη Βουλγαρία σχεδόν όλη τη Μακεδονία). Την κατάσταση αυτή δε μπορούσαν να ανεχτούν πολλοί Έλληνες του ελληνικού βασιλείου, ανάμεσα τους και ο Μελάς.
Οι αποστολές του στη Μακεδονία διακρίνονται σε τρεις: Η πρώτη τον Φεβρουάριο του 1904 υπό τη συνοδεία των Α. Κοντούλη, Α. Παπούλα και Γ. Κολοκοτρώνη για εκτίμηση της υφιστάμενης κατάστασης. Με την βοήθεια των οπλαρχηγών Κώττα, Πύρζα και Κύρου, απεκόμισαν πολλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο ελληνισμός. Επέστρεψε στην Αθήνα τον Μάρτιο, μιας και οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν την παρουσία του. Η δεύτερη τον Ιούλιο του ίδιου έτους, όπου κατά τις αναγνωρίσεις του στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης, προέτρεψε τους κατοίκους να οργανωθούν σε ένοπλα σώματα ενώ και ο ίδιος πήρε την απόφαση να δράσει ως αντάρτης κατά των Βουλγάρων. Επέστρεψε στην Αθήνα για να οριστεί αρχηγός των αντάρτικων ομάδων της Δυτικής Μακεδονίας και τον Αύγουστο επέστρεψε ξανά για ύστατη φορά. Με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας, αντιμετώπισε Βούλγαρους κομιτατζήδες και εξύψωνε το ηθικό των Μακεδόνων, πάντα υπό την συντροφιά του Πύρζα. Τον Οκτώβριο όμως του 1904, την νύχτα της 13ης, θα βρει τον θάνατο κατά την σύγκρουση με οθωμανικό ένοπλο σώμα, στο χωριό Στάτιστα της Καστοριάς. Το σώμα του θα ταφεί στο χωριό, αργότερα με τον κίνδυνο να πέσει η σορός στους Τούρκους, το κεφάλι του θάφτηκε στο Πισοδέρι, ενώ το σώμα του το παρέλαβε ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης και το έθαψε στην Καστοριά. Τελικά παραλήφθηκε και το κεφάλι του και θάφτηκε μαζί με το σώμα.
Ο Παύλος Μελάς δεν πήρε μέρος σε πολλές μάχες του Αγώνα, δεν επέδειξε εντυπωσιακές νίκες, δεν εξελίχθηκε στους βαθμούς της στρατιωτικής ιεραρχίας. Όμως έγινε σύμβολο, το σύμβολο ενός Αγώνα ενός υπόδουλου λαού για την διατήρηση της ταυτότητας του, την απελευθέρωση και τελικά την ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό. Ο θάνατος του ενέπνευσε, χιλιάδες αγωνιστές έτρεξαν να ελευθερώσουν την ιδιαίτερη πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να θέσουν τα θεμέλια για την εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας. Ο πλούσιος αυτός, μεγαλωμένος στα σαλόνια της αθηναϊκής κοινωνίας Αξιωματικός, πατέρας δύο παιδιών, με καταγωγή από την Ήπειρο, έτρεξε στην σκλαβωμένη Μακεδονία. Δείχνοντας με το παράδειγμα του, πως η λευτεριά της πατρίδας είναι υπόθεση όλων των Ελλήνων. Από την Ορεστιάδα μέχρι το Καστελόριζο, και από την Καστοριά μέχρι τα Χανιά, τούτη η πατρίδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες και η προάσπιση της είναι ευθύνη όλων.
«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σείεται το χορτάρι
Στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι!»
Μιλτιάδης B. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

Δημήτρης Κ. Μπάκας*: Η ΦΙΛΙΑ, ΩΣ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΑΡΕΤΗ

on Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Προοίμιο
Η επιθυμία και η όρεξη είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ζωής, αρκεί να τηρούνται στα αληθινά μέτρα τους. Με ανορεξία και ακηδία ο άνθρωπος είναι σαν να μη ζει. Από την επιθυμία και την όρεξη αναδύονται ανάγκες που προκαλούν την αναζήτηση ευχαρίστησης, αλλά και στενοχώρια και αδιέξοδα. Έτσι αναπτύσσεται μια βούληση για απόκτηση ενός αγαθού, το οποίο θα καλύψει την ανάγκη. Ήτοι ένα απλό αντικείμενο( άψυχο ή έμψυχο) συσχετίζεται και συνδέεται με το υποκείμενο(εμάς), οπότε λέμε ότι αυτό το αντικείμενο αξίζει. Η σχέση αυτή υποκειμένου και αντικειμένου(αγαθού) λογίζεται, ως αξία. Και η ικανότητα να πραγματωθεί αυτή η αξία καθίσταται επιτηδειότητα ή αρετή, αντίστοιχα, εάν ως κίνητρο είναι το ατομικό συμφέρον ή το ευρύτερο γενικό καλό. Ό,τι αφορά στο γενικό καλό ονομάζεται Αγαθό. Κοντολογίς ,κάθε αρετή είναι μια ενέργεια-δύναμη για πραγμάτωση ενός αγαθού.

Εισαγωγή
Ο κάθε φίλος του ανθρώπου συνιστά ένα βασικό αγαθό για τον καθένα μας, καθόσον συνήθως καλύπτει πολλές ανάγκες μας, που αναδύονται από επιθυμίες και την όρεξη για ζωή. Η φιλική σχέση ( το φιλείν) συνιστά πρώτιστη αξία και είναι το αντίθετο του μίσους. Η δύναμη να ξεπερνάει κάποιος τα εμπόδια για πραγματωθεί το φιλείν συνιστά αρετή. Ο άνθρωπος, όμως, όπως σοφότατα είχαν προσδιορίσει οι Αρχαίοι Πρόγονοί μας, «γεννήθηκε για να αγαπά και όχι για να μισεί» ( « Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν» Σοφοκλής)

Η φιλία, ως αξία και αρετή
Από την βαθιά Αρχαιότητα είχε επισημανθεί η σπουδαιότητα της Φιλίας. Στην κλίμακα της αγάπης, ως αρετή, η ελληνική γλώσσα, ίσως μοναδικά, διακρίνει σημαντικές βασικές βαθμίδες: Τον έρωτα, τη φιλία, την ελεήμονα και ανιδιοτελή αγάπη, μέχρι την αγάπη της αγάπης).
Ο Αριστοτέλης ήδη είχε διακρίνει τρία είδη φιλίας:
Φιλία ωφελιμότητας: Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη. Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένη ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις μεταξύ συνάδελφων στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.
Φιλία απόλαυσης: Συμπτωματική φιλία, που βασίζεται στην απόλαυση. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα κλπ. Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία.
Η φιλία , ως αρετή
Η τέλεια μορφή φιλίας είναι η ενάρετη φιλία, η οποία δεν βασίζεται, μόνον, στο συμφέρον ή στην απόλαυση, αλλά στα κοινά πιστεύω, τα ιδανικά, τις αξίες, και τις αρετές. Αυτά συνιστούν και τα αυθεντικά κίνητρα ανάπτυξης και διατήρησης των φιλικών δεσμών.

Σχολιασμός
Κάθε επιμέρους αρετή είναι η δύναμη - βούληση για πράξη κόντρα σε κάποια αδυναμία μας. Στη γενική περίπτωση οι μεγαλύτερες αδυναμίες αναδύονται από το υπερβολικό «εγώ» μας. Ο εαυτός μας είναι ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε, γι’ αυτό είναι ο ισχυρότερος πόλος έλξεως, αλλά ταυτόχρονα συνιστά και το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να στραφούμε προς το γενικότερο καλό.
Η αυτοεκτίμηση, είναι κύρια αρετή, αλλά δεν επιδέχεται, όπως κάθε αρετή, παρεκτροπές από το άριστο μέτρο. Η αγάπη, το ενδιαφέρον και η μέριμνα για το εαυτό μας δεν μπορεί να είναι ούτε υπερβολικά, ούτε ελλιπή. Γιατί κάθε υπερβολή του «εγώ» καταστρέφει τον κοινωνικό χώρο, μέσα στον οποίο επιβιώνει, αναπτύσσεται και χαίρεται ο άνθρωπος , ως κοινωνικό άτομο.
Οι αγνές φιλικές σχέσεις στηρίζονται σε αξίες και αρετές. Η ενάρετη φιλία κρατάει μέχρι το τέλος της ζωής μας. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στις δύο συμπτωματικές φιλίες. Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις ενάρετες φιλίες, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν και υπερβαίνουν, μάλιστα, τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Ήτοι είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

Αποτιμήσεις
Οι ενάρετες φιλικές σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή, ως αξία της ηθικής στην καθημερινότητά μας.
Το πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί να φθείρει μια τέτοια φιλία, και μας προσφέρει ολιστική ψυχική πληρότητα. Οι δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους, διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Είμαστε και γινόμαστε, ό,τι τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε. Ο Αριστοτέλης είχε χαρακτηρίσει τους αληθινούς φίλους ως «μία ψυχή, σε δύο σώματα».
Οι αληθινά ενάρετοι φίλοι:
• Μας πιέζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και μας λένε πότε κάνουμε λάθος χωρίς περιστροφές. Ακούνε πραγματικά και δεν είναι ποτέ μονόπλευροι. Μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα και μας υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε, καθόσον μας γνωρίζουν καλύτερα.
• Είναι παρόντες και μας στηρίζουν σε κάθε δυσκολία. Η παρουσία τους μας ηρεμεί. Δίνουν προτεραιότητα στη φιλία και μας προστατεύουν, ακόμα κι αν έρχονται σε δύσκολη θέση.
• Συγχωρούν και μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, καθόσον είναι οι πιο έμπιστοι άνθρωποί μας, αλλά και πρότυπα ζωής. Έτσι βγάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Ίσως αυτό να είναι το πολυτιμότερο δώρο τους!

Επίλογος
Η ολιστική ενάρετη Φιλία αναδύεται από τη καλλιέργεια των βασικών ανθρώπινων αρετών. Οι ρυθμιστικές αξίες της Αλήθειας, του Κάλλους και του Αγαθού συνιστούν τον βασικό πυρήνα συγκρότησης της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά, ένα ολόγραμμα αρετών συμβάλλει στη στερεότητά της: Αλληλεκτίμηση, φρόνηση, σωφροσύνη, ταπεινότητα, μεγαθυμία, γενναιοφροσύνη, ανυστερόβουλη αγάπη και ο σταθερός προσανατολισμός στο ευρύτερο και μελλοντικό αγαθό συνιστούν, εντέλει, την ενάρετη φιλία, η οποία ανήκει στις ευδαίμονες αρετές.
Ο Αριστοτέλης επισημαίνει: «Το αγαπάν είναι η αρετή των φίλων». Ο φίλος μπορεί να ορισθεί «αυτός που εύχεται να ζει και να υπάρχει για την αγάπη του φίλου του ή εκείνος που μοιράζεται τις χαρές και τις θλίψεις του φίλου του, όπως οι μητέρες για τα παιδιά τους. Έχουμε άδικο να πιστεύουμε πως μια θεότητα ή άψυχα όντα μπορούν να είναι αντικείμενα φιλίας. Πραγματική φιλία αναπτύσσεται όπου υπάρχει δυνατότητα ανταπόδοσης. Δεν υπάρχει φιλία, δίχως, κάποιας μορφής ισότητας.»
Η φιλία συνιστά ύπατη αξία για τον άνθρωπο. Είναι μία από τις πραγματικές χαρές της ζωής. Για να ζήσει κάποιος μια ευτυχισμένη ζωή, χρειάζεται μια πραγματική φιλία. Ο αυθεντικός Φίλος συνιστά ύπατο αγαθό για τον καθένα μας. Αναγκαίος, απόλυτα, γιατί δεν ζει κανένας μας δίχως φίλους, έστω κι αν κατέχει όλα τα άλλα αγαθά. Και οι πλούσιοι και όσοι κατέχουν αξιώματα και εξουσία, έχουν απόλυτη ανάγκη να έχουν αληθινούς φίλους. Ειδικότερα, οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι.
Η φιλία ως αρετή είναι η συνθήκη της ευτυχίας. Έχει χαρακτηρισθεί ,ως καταφύγιο ενάντια στη δυστυχία. Είναι χρήσιμη, ευχάριστη και καλή ταυτόχρονα. Συνίσταται περισσότερο στο να αγαπά κανείς παρά να αγαπιέται. Είναι πιο σημαντική από τη δικαιοσύνη, γιατί την εμπεριέχει. Είναι ταυτόχρονα η υψηλότερη έκφραση και υπέρβαση κάθε Πίστης. Οι φίλοι χαίρονται ο ένας τον άλλον και πάνω από όλα τη φιλία τους.
Κοντολογίς, η υψηλότερη μορφή ενάρετης φιλίας δεν είναι πάθος, αλλά αρετή. Σε ανθρώπινο επίπεδο, συνιστά το ωραιότερο είδος ευφρόσυνης αρετής, που προσεγγίζει το «αγαπάν» την αγάπη. Στο δύσβατο αυτό ύψος, η αγάπη πλέον υπερκαλύπτει όλες τις επιμέρους αρετές Τις υπερβαίνει. Αντιλαμβανόμαστε , δυστυχώς, αυτή την ύπατη βαθμίδα αγάπης, μόνον όταν μας λείπει. Ας μη λησμονούμε ότι «ο Θεός Αγάπη εστί».

Δημήτρης Κ. Μπάκας
Νοέμβριος 2019 

Μιλτιάδης Παρλάντζας* : ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ

on Δευτέρα, 09 Δεκεμβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

«Σαράντα εννιά χρόνους κρατάω το τουφέκι στο χέρι και πολεμώ υπέρ πατρίδος». Αυτό απάντησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στον Αναστάσιο Πολυζωίδη, όταν ρωτήθηκε τι επαγγέλλεται, κατά την ακροαματική διαδικασία του στο Ναύπλιο το 1834. Όμως τα 49 αυτά χρόνια ανεκτίμητης προσφοράς στον Εθνικό Αγώνα δεν ήταν ικανά για να τον κρατήσουν μακριά από τη δικαστική δίωξη. Μια στιγμή εθνικής παραφροσύνης…
Γεννηθείς το 1770, έτος που ακόμα ο Μοριάς μετρούσε τις πληγές του από την εξέγερση των Ορλωφικών και γιος σπουδαίας κλέφτικης οικογένειας, δε θα μπορούσε παρά να πάρει το δρόμο της ένοπλης δράσης και να πολεμήσει τον κατακτητή έως την ανάκτηση της ελευθερίας. Πηγαίνοντας το χαρμόσυνο μαντάτο της γέννησης του στον παππού του, ο γέρος κλέφτης απάντησε «ακόμα ένας ραγιάς…». Που να ήξερε πως το νεογέννητο αυτό βρέφος θα γίνει αργότερα ο ελευθερωτής των ραγιάδων!
«Το Έθνος δεν υποτάχθηκε ποτέ στο σουλτάνο, είχε το βασιλιά του, τα κάστρα του και το στρατό του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, κάστρα το Σούλι και η Μάνη, στρατός οι κλέφτες στα βουνά». Η ζωή του Γέρου του Μοριά είναι γεμάτη μάχες, δόξα, τιμές, πίκρα, διώξεις αλλά και αποφθέγματα, δείχνοντας ότι η σοφία δεν αποκτάται με γνώσεις και πτυχία αλλά είναι ένα χάρισμα που ο Θεός απλόχερα προσφέρει σε κάποιους ανθρώπους. Και ο Κολοκοτρώνης ήταν ένας από αυτούς.
«Βλέπω το πέλαγο μακρύ και το Μοριά αλάργα, με πήρε το παράπονο και το μεγάλο ντέρτι», έλεγε στον γιό του Κολίνο, όταν τον έπαιρνε και πήγαιναν στα βουνά της Ζακύνθου για να αντικρύσουν τη γη των προγόνων τους. Διωγμένος από την Πελοπόννησο λόγω των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των Τούρκων κατά της κλεφτουριάς, έστελνε τα παιδιά του να παρακολουθήσουν τον διάσημο δάσκαλο της εποχής και υποστηρικτή της γαλλικής επανάστασης, Αντώνιο Μαρτελάο, θεωρώντας πως η μόρφωση και τα ιδανικά της γαλλικής επανάστασης μπορεί να φέρουν τη λευτεριά, καθώς «ο Ναπολέων έκανε να ανοίξει τα μάτια του κόσμου».
Άμα τη επιστροφή του στη Μάνη, τα φίδια έζωσαν τους Τούρκους και προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν, μέχρι και τον μπέη της Μάνης, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη διέταξαν να τον φυλακίσει. Όμως η φλόγα της λευτεριάς άναψε, ο Παπαφλέσσας έβαλε το φυτίλι και ο Γέρος ήρθε αντιμέτωπος με αυτό που τον προόριζε η μοίρα και η Ιστορία «ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά της Πατρίδας, και δεν την παίρνει πίσω». Και κάπως έτσι το Σεπτέμβριο του 1821 μπαίνει καβάλα στ` άλογο στην έδρα του Μόρα βαλεσή, την Τριπολιτσά, και διατάζει «να κόψουν τον πλάτανο που τόσους και τόσους πατριώτες κρέμασαν εκεί οι Τούρκοι».
Δε συλλογίστηκε ποτέ την αριθμητική υπεροχή και τον εξοπλισμό του εχθρού. Έχοντας πίστη στο Θεό και στις ψυχικές δυνάμεις των συμπατριωτών του ανέφερε πως « ο κόσμος μας έλεγε τρελούς, δεν εσυλλογιστήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε πως οι Τούρκοι κρατάνε τις πόλεις». Άλλωστε πως αλλιώς να επαναστατήσει ένα Έθνος μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς; Έχοντας μονάχα μία ελπίδα, την ελευθερία του!
Κατατρόπωσε τους Τούρκους στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια, στην Τρίπολη, ενώ επιχείρησε με ανταρτοπόλεμο έναντι του Ιμπραήμ πασά. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» διέταξε, προκειμένω να κρατήσει ψηλά το φρόνιμα των Ελλήνων που είχε τσακιστεί από τις απανωτές επιτυχίες του Αιγύπτιου. Μέχρι και μονομαχία πρότεινε στον Ιμπραήμ για να σώσει την Επανάσταση από τη δυσμενή θέση που υπέπεσε, «μόνο ένας Έλληνας να ζήσει, πάντα θα πολεμούμε και μη νομίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου». Τήρηση του όρκου της μέχρις εσχάτων μάχης.
Στις εμφύλιες συγκρούσεις, αποτέλεσμα της αθάνατης ελληνικής διχόνοιας, έχασε το γιο του, αλλά αντί να ζητήσει εκδίκηση παραδόθηκε στις κυβερνητικές δυνάμεις, «δυο χρόνια να κρατούσε ακόμα η ομόνοια που είχαμε στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, θα φτάναμε μέχρι την Πόλη».
Το ευχαριστώ της Πατρίδας, η φυλακή του Παλαμηδίου. Γιατί τον φυλάκισαν και τον δίκασαν; Ο ίδιος δίνει την απάντηση, «ερχόμενος κατά δω, είδα κάτι παιδιά που βάραγαν με πέτρες μια καρυδιά που ήταν γεμάτη καρπούς, την άλλη την άκαρπη, κανένα δεν την πείραζε». Ο βασιλιάς Όθων έδωσε χάρη στον Γέρο, και έτσι δεν διαπράχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά εγκλήματα. Ο λόγος του στην Πνύκα προς του μικρούς μαθητές θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, «διά τους παλαιούς Έλληνες σας λέω πως ήσαν σοφοί και από εδώ πήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη τη σοφία των… Ήλθαν οι μουσουλμάνοι και έκαμαν ότι εμπορούσαν διά να αλλάξει ο λαός την πίστη του, αλλά εστάθη αδύνατο να το καταφέρουν… Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γίνουν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι. Από τότε άρχισε η διχόνοια και έπεσε η τουρκιά καταπάνω μας να μας φάει… Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι όταν πιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος… Πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοιαν, τη θρησκεία και τη φρόνιμη ελευθερία».
Ο ήλιος της Εθνικής μας Παλιγεννεσίας – όπως αποκάλεσαν τον Γέρο- φέγγει. Θα αφήσουμε να μας φωτίσει και να αποτελέσει τον πλοηγό μας, ή μας αρκεί το κέρδος, το συμφέρον, οι εφήμερες σχέσεις, η κοινοτική ταυτότητα, η πολυπολιτισμικότητα, η θρησκευτική ουδετερότητα, η ιδεολογία του πληκτρολογίου και τα πρότυπα των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;
«Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης,
και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά στα χέρια».
Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc

 

ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.: ΑΤΑΦΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ ΤΗΣ Β. ΗΠΕΙΡΟΥ

on Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Άταφοι Έλληνες Ήρωες του Έπους του 1940 μας περιμένουν να τους αποδώσουμε τις τιμές που τους πρέπουν, να τους κλάψουμε, να τους σκεφτούμε για να μπούμε στο σωστό δρόμο της Ιστορίας μας.

ΑΤΑΦΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ ΤΗΣ Β. ΗΠΕΙΡΟΥ

Ένα λεωφορείο μεταφέρει επισκέπτες στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο της των στενών της Κλεισούρας. Τα στενά διατρέχει ο Αώος ποταμός. Αριστερά και δεξιά θεόρατα βουνά απότομα, δυσπρόσιτα, .. Λίγο πριν φτάσουμε στο κοιμητήριο ένα χωράφι είναι οριοθετημένο με πασάλους και ασπροκόκκινη κορδέλα που βάζουν στις οικοδομές. Ο επικεφαλής «ξεναγός», ένας συνταξιούχος διπλωμάτης που υπηρέτησε στην Αλβανία, εξηγεί ότι είναι ένας από τους χώρους ταφής νεκρών μας. Στο χωράφι φαίνονται κάτι άσπρα, σαν ξύλα ή πέτρες ή μήπως είναι άσπρα οστά; Πως είναι δυνατόν τα οστά των παιδιών που στο άνθος της νιότης τους έδωσαν τόση δόξα στην πατρίδα να είναι άταφα;
Στη μακραίωνη ιστορία μας η ταφή των νεκρών ήταν θεϊκή επιταγή αλλά και χρέος και καθήκον. Οι νεκροί εχθροί και φίλοι αντιμετωπίζονταν με ευλάβεια και φροντίζονταν ιδιαίτερα για το τελευταίο τους ταξίδι. Εβδομήντα οκτώ χρόνια μετά τη λήξη του ελληνοϊταλικού πολέμου και οι πιο πολλοί νεκροί μας παραμένουν άταφοι, άκλαφτοι, σε βουνά, λαγκάδια και χωράφια.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2009 (ενώ η Βουλή των Ελλήνων έχει προς κύρωση το σύμφωνο σύνδεσης της Αλβανίας με την ΕΕ) υπογράφεται συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των Κυβερνήσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Αλβανίας για την αναζήτηση, την εκταφή, τον προσδιορισμό της ταυτότητας και τον ενταφιασμό των Ελλήνων πεσόντων κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41.
Οι συνολικές απώλειες, φονευθέντες και εξαφανισθέντες, κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-1941 έφτασαν σύμφωνα με τη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού τους 13.936 αξιωματικούς και οπλίτες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού. Από αυτούς, οι 5.960 ετάφησαν εντός ελληνικού εδάφους, ενώ οι υπόλοιποι 7.976 σε περιοχές της Βορείου Ηπείρου, στη γειτονική Αλβανία. Στον αριθμό αυτό πρέπει να προστεθούν και 26 βεβαιωμένοι νεκροί αεροπόροι για τους οποίους έγινε επιμνημόσυνη Δέηση στις 28 Οκτ 2019 στους Άγιους Σαράντα.
Στο πρώτο στρατιωτικό νεκροταφείο που λειτούργησε στο χωριό Βουλιαράτες της Β. Ἠπείρου, βρίσκονται 65 αναγνωρισμένοι πεσόντες (εκεί που το 1940-41 λειτουργούσε νοσοκομείο του ελληνικού στρατού και θάβονταν όσοι υπέκυπταν στα τραύματά τους). Στο ίδιο μέρος στις 13 Ιουλίου το μεσημέρι έγινε σεμνή και συγκινητική τελετή ταφής άλλων 100 Ελλήνων μαχητών του’40, που είναι μέρος των εκταφών που έχουν γίνει στην παραπάνω τοποθεσία.
Στην περιοχή της Κλεισούρας, στην κοιλάδα ήταν θαμμένοι Έλληνες και Ιταλοί χωριστά. Οι Ιταλοί φρόντισαν και πήραν τους νεκρούς τους. Στη θέση Σαϊμόλα, του χωριού Ντραγκότι στα στενά Κλεισούρας, σε χωράφια βρέθηκαν 573 Έλληνες πεσόντες.
Στις 12 Οκτ 2018 με μία λιτή τελετή ενταφιάστηκαν στο νεκροταφείο, που κατασκευάσθηκε μαζί με μοναστικό συγκρότημα, από πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου. Στις 03 Αυγ 2019 άλλοι 85 Έλληνες πεσόντες προστέθηκαν στο ίδιο νεκροταφείο.
Διάσπαρτοι τάφοι Ελλήνων στρατιωτών, υπάρχουν σε πολλά σημεία της Βορείου Ηπείρου. Κάτω από το γήπεδο στην πόλη της Πρεμετής βρίσκονται τα οστά εκατοντάδων πεσόντων (περίπου 1400), το ίδιο και κάτω από της εγκαταστάσεις των λεωφορείων της Κορυτσάς.
Από ανοιχτές πηγές φαίνεται ότι είχαν οργανωθεί στρατιωτικά νεκροταφεία στις περιοχές, Ντραγκότι, Δέλβινο, Βόδινο, Χειμάρα, Ερσέκα, Ντεβόλ, Βουλιαράτες, Πόγραδετς, Πρεμετή, Κλεισούρα, Μπογάζι, Ροντόνι, Μοράβα, Κυπαρό, Πλατυβούνι, Γκόλικο, Τρεμπεσίνα, Πούντα Νόρνε, Σκουτάρα και άλλες περιοχές. Από βάσιμη πληροφορία υπάρχουν 126 εντοπισμένοι με GPS χώροι ταφής νεκρών. 0ι επιγραφές που υπήρχαν για αρκετά χρόνια το καθεστώς του Χότζα φρόντισε γρήγορα να εξαφανίσει. Είναι παντού οι Μεγάλοι μας Νεκροί και οι Αλβανοί χωρικοί σέβονται τους χώρους τους, δεν τους καλλιεργούν και τους αποκαλούν “άκαρπη γη”.
Η Ελλάδα χρωστάει στους Ήρωές της την απόδοση τιμής. Χρωστάει την ανάδειξή τους στο πάνθεο των ηρώων με σεβασμό στην τιτάνια προσφορά τους για την ελευθερία της Ελλάδας και ολόκληρου του κόσμου.
Η Ελλάδα πρέπει να επιτρέψει την είσοδο της Αλβανίας στην ΕΕ όταν και ο τελευταίος Έλληνας πεσών ταυτοποιηθεί και του αποδοθεί η τελευταία του κατοικία. Η χρήση χρηματοδοτικών εργαλείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο ορισμός χρονοδιαγράμματος για την ολοκλήρωση της διαδικασίας είναι απαραίτητα για να μην σέρνεται το θέμα, για να μην χωρούν παρακωλύσεις από την Αλβανία.
Η Ελληνικη Μειονότητα στη Β. Ήπειρο
Ο Ελληνικός Στρατός ελευθέρωσε τρεις φορές τη Βόρεια Ήπειρο. Ανακηρύχθηκε Αυτόνομο Κράτος στις 1 Μαρ 1914. Στη συνέχεια υπογράφηκε το Πρωτοκόλλο της Κέρκυρας (17 Μαι 1914), που δεν υλοποιήθηκε. Η τελευταία απελευθέρωση έγινε το 1940 μέσα σε μία ζοφερή κατάσταση για την παγκόσμια Ιστορία, όπου οι Έλληνες πολεμούσαν μόνοι τους (μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο) το φασισμό Ιταλίας-Γερμανίας.
Στην τουρκική απογραφή του 1908, κατοικούσαν εκεί 326.778 χριστιανοί και 174.802 μουσουλμάνοι. Στη διάσκεψη του Παρισιού του 1919, η ελληνική μειονότητα αριθμούσε 120.000 κατοίκους. Στην τελευταία απογραφή υπό το κομμουνιστικό καθεστώς (1988) αναφέρει μόνο 58.785 Έλληνες κατοίκους. Η Οργάνωση της Ελληνικής Μειονότητας ΟΜΟΝΟΙΑ, επειδή το Αλβανικό κράτος επέβαλε πρόστιμο 1.000 δολλαρίων για όποιον δήλωνε διαφορετική εθνικότητα από αυτή του πιστοποιητικού γέννησης, οργάνωσε χωριστή απογραφή (2013) της ομογένειας που κατέγραψε 286.852 μέλη της (ενώ η Αλβανική απογραφή του 2011 έβγαλε 24.800 Έλληνικής καταγωγής)
Ενώ πριν τους Βαλκανικούς πολέμους υπήρχαν στην περιοχή 360 σχολεία, ο αριθμός τους μειώνονταν απότομα ώσπου το 1935 ουσιαστικά έφτασε στο μηδέν:1926: 78, 1927: 68, 1928: 66, 1929: 60, 1930: 63, 1931: 64, 1932: 43, 1933: 10, 1934: 0. Με παρέμβαση της ΚΤΕ (Κοινωνίας Των Εθνών) λειτούργησε περιορισμένος αριθμός σχολείων.
Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται οι θρησκευτικές ομάδες του Αλβανικού πληθυσμού σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Αλβανίας. Σε όλες τις ομάδες αυξάνει ο πληθυσμός τους φυσιολογικά, εκτός των Ορθοδόξων που μένει στάσιμος.

 

Η Αλβανική κυβέρνηση αναγνωρίζει ως ελληνική μειονότητα τους κατοίκους 99 χωριών. Η μειονότητα όμως έχει και Έλληνες σε άλλα χωριά και πόλεις και επιπλέον έχει συμπαγείς πληθυσμούς ελληνικής συνείδησης που μιλούν βλάχικα, καθώς και Ορθόδοξους Αλβανούς.
Με ανακοίνωση που εξέδωσε στις 11/12/2013, η οργάνωση της Ελληνικής Μειονότητας ΟΜΟΝΟΙΑ, έδωσε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της ανεξάρτητης απογραφής που διενήργησε για τον προσδιορισμό του πραγματικού αριθμού των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας της Αλβανίας, που τον ανεβάζει σε 286.852 μέλη, κατά 90% χριστιανοί. Το 65% μιλάει Ελληνικά και το υπόλοιπο Βλάχικα, ενώ παράλληλα ομιλούν Αλβανικά.
Η συμπεριφορά του Αλβανικού κράτους διαχρονικά έναντι της Ελληνικής μειονότητας χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια να την περιορίσει-αφομοιώσει, από την τρομοκρατία για την μη χρήση της ελληνικής γλώσσας και των ελληνικών συμβόλων. Η αστυνομοκρατία και ο εκφοβισμός από φανατικούς είναι σε πρώτη διάταξη. Ο βανδαλισμός μνημείων και η δημιουργία επεισοδίων σε βάρος των ελλήνων είναι συστηματικός. Τελευταία χρησιμοποιείται και η εφορία για εκφοβισμό.
Το παράπονο και η πίκρα των ομογενών για την ανεπαρκή προστασία από την μητέρα Ελλάδα είναι μεγάλο. Οι ίδιοι ζουν με το όνειρο της Ένωσης, το όνειρο της λύτρωσης. Όμως η Ελλάδα; 

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας*: ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ: ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ

on Δευτέρα, 04 Νοεμβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Η καταγωγή των Ελλήνων είναι σε όλους, λίγο πολύ γνωστή: τα αρχαία ελληνικά φύλα κατήλθαν στον ελληνικό χώρο σταδιακά από τον 19ο έως τον 11ο αιώνα π.Χ. Στη σύγχρονη Ελλάδα συναντάμε Θρακιώτες, Πόντιους, Βλάχους, Μπλατζιώτες, Κρητικούς, Αρβανίτες κ.ά. Ένα από τα αρχαία ελληνικά φύλα είναι αυτό των Σαρακατσάνων ή Σαρακατσαναίων. Ποιοι είναι όμως οι Σαρακατσάνοι;
• Είναι αυτοί που αίρουν την καταγωγή τους στην ελληνική αρχαιότητα.
• Είναι αυτοί που έχουν ως κοιτίδα τους τα βουνά της Ηπείρου.
• Είναι αυτοί που ομιλούν από την αρχαιότητα την ελληνική γλώσσα.
• Είναι αυτοί που ζούσαν ανέκαθεν ως νομάδες. Κάθε Αη Γιώργη έβγαιναν στα βουνά και κάθε Αη Δημήτρη έπαιρναν το δρόμο για τα χειμαδιά. «…Στα χειμαδιά να πάνε, νύχτωσε και δεν προπάνε…»
• Είναι αυτοί που η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από το κοπάδι. Η κτηνοτροφία αποτελούσε την επαγγελματική τους δραστηριότητα και ο βιοπορισμός τους προερχόταν από τα ζωντανά τους.
• Είναι αυτοί που με την πτώση της Πόλης, έβαλαν τα μαύρα για να πενθήσουν την άλωση της πρωτεύουσας του ελληνισμού.
• Είναι αυτοί οι οποίοι οφείλουν, κατά την επικρατέστερη θεωρία, το όνομα τους στις τουρκικές λέξεις : «καρά», που σημαίνει μαύρος, και «κατσάν», που σημαίνει φυγάς. Μαύροι γιατί πέραν της μαύρης ενδυμασίας, έσφαξαν τα άσπρα πρόβατα και κράτησαν μονάχα τα μαύρα, τα «λάια», κατά την Άλωση. Και φυγάδες γιατί πήραν τα βουνά και γίνανε κλέφτες, πολεμώντας τον Τούρκο κατακτητή.
• Είναι αυτοί οι οποίοι έχουν ως πρότυπο, καμάρι και ήρωα, τη μεγαλύτερη μορφή της Κλεφτουριάς, τον Αντώνη Μακρυγιάννη, γνωστό ως Κατσαντώνη. «Βγήκε Αντώνης στ` Άγραφα να μάσει παλικάρια…»
• Είναι αυτοί στων οποίων τα κονάκια μεγάλωσε ο γιος της καλογριάς, ο μετέπειτα Αρχιστράτηγος της Ρούμελης, Γεώργιος Καραϊσκάκης.
• Είναι αυτοί οι οποίοι πάντοτε ανταποκρινόταν στα καλέσματα της πατρίδας για τους αγώνες της εθνικής ανεξαρτησίας. «Είμαστε οι δόλιοι λιγοστοί, λίγοι και διαλεμένοι».
• Είναι αυτοί από τους οποίους έχουν προέλθει πολλοί αγωνιστές, επιστήμονες, πολιτικοί και λοιποί άντρες που διέπρεψαν στο δημόσιο βίο. Τα γράμματα που μάθαιναν, τα οφείλανε στον καλυβοδάσκαλο, μισθωτό δάσκαλο ο οποίος πληρωνόταν από τις οικογένειες των μαθητών, οι οποίες φρόντιζαν και για τη σίτιση του.
• Είναι αυτοί οι οποίοι ζουν όλοι μαζί σαν οικογένεια στο παραδοσιακό σαρακατσάνικο οίκημα, το καλύβι. Φτιαγμένο από βέργες και έχοντας κυκλικό σχήμα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του σαρακατσάνικου πολιτισμού. Και στη σαρακατσάνικη οικογένεια κυριαρχεί η πατριαρχία και ο σεβασμός σους γεροντότερους. «Νιάτα μου και λεβεντιά μου, δε σας γλέντησε η καρδιά μου».
• Είναι αυτοί των οποίων οι γυναίκες αποτελούν το στήριγμα, την κολώνα του σπιτιού. Οι γυναίκες μεγαλώνουν τα παιδιά, ζυμώνουν το ψωμί, ετοιμάζουν το φαγητό, φέρνουν τα ξύλα με ζαλίκια, υφαίνουν στον αργαλειό, ετοιμάζουν τα προικιά των θυγατέρων τους.
• Είναι αυτοί οι οποίοι δουλεύουν όλοι στο κοπάδι και προσφέρουν στο οικογενειακό εισόδημα. Από το πρώτο άρμεγμα πριν καν χαράξει, μέχρι το βραδινό σκάρο, και από τη γέννα των γκαστρομένων προβάτων μέχρι την κουρά. «Τ`αρμέξαμε τα πρόβατα, σε μια παλιοκαρδάρα…».
• Είναι αυτοί που πιστεύουν στο Θεό και τηρούν τις χριστιανικές παραδόσεις: με τη λαμπάδα στο χέρι, βγαίνουν τη νύχτα της Λαμπρής να κάνουν Ανάσταση αντάμα με τους συγχωριανούς τους. Και την Κυριακή του Πάσχα σουβλίζουν το αρνί που σφάξαν απ` το βιο τους και γλεντάνε με τη φαμελιά τους: γονείς, παιδιά, νυφάδες, εγγόνια και αδέρφια. «Στ` αποψινό το γλέντι μας, σε τούτη τη χαρά μας…»
• Είναι αυτοί που ο χορός και το τραγούδι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους: στη γέννα, στο γάμο, στις γιορτές, στο μαντρί, στο φευγιό των παιδιών για την πόλη, ακόμα και στις λύπες «χαιρετούν» τους δικούς τους ανθρώπους με μοιρολόια.
• Είναι αυτοί των οποίων οι τραγουδιστές και οι μουσικοί, μπορούν να ξυπνήσουν τα αισθήματα του σιναφιού τους και το δάκρυ μονομιάς να κυλίσει. Και με την καλλιτεχνική τους ικανότητα, τη μαστοριά τους, στήνουν παραδοσιακά γλέντια μέχρι τα ξημερώματα. Με τραγούδια επιτραπέζια, τσάμικα, συρτά στα τρία, κάτσες. «Ξημέρωσε Βασιλική, πάν` τα πουλάκια για βοσκή».
• Είναι οι Σαρακατσάνοι, οι πρόγονοι μου!
Στη γιαγιά μου, Πρεσβεία Παρλάντζα
Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

Επιμέλεια: Γ. Μέρμηγκας - Α. Μπασαράς: Yποπτέραρχος ε.α. Δ. Τσιπουρίδης: Η Λήμνος και η δράση της αεροπορίας στον Α’ Π.Π. (βίντεο)

on Πέμπτη, 03 Οκτωβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

2 Οκτωβρίου, 2019

Στο βήμα ο υποπτέραρχος ε.α. Διογένης Τσιπουρίδης (κλικ στη εικόνα για το βίντεο). Οι φωτογραφίες της παρουσίασης αποτελούν ευγενική παραχώρηση του ίδιου στον «Ε.Κ.».

ΜΥΡΙΝΑ. ΛΗΜΝΟΣ. Ο υποπτέραρχος ε.α. κ. Διογένης Τσιπουρίδης, παρέθεσε μία ομιλία με πληθώρα ιστορικών στοιχείων για τη Λήμνο και τη δράση της αεροπορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην πρόσφατη επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη συγκρότηση της 130 Σμηναρχίας Μάχης.

Ο κ. Τσιπουρίδης συνέδεσε την ίδρυση της 130 Σμηναρχίας Μάχης στη Λήμνο με το πρόσωπο και την δράση του πρωτοπόρου Ελληνα αεροπόρου την περίοδο του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, Αριστείδη Μωραϊτίνη.

Ακολουθούν το βίντεο της ομιλίας και αναλυτικά η παρουσίαση που έκανε ο υποπτέραρχος ε.α. για την καλύτερη ενημέρωση των αναγνωστών του «Ε.Κ.». 

Ο κ. Τσιπουρίδης ανέφερε: Στη Λήμνο και στην περιοχή, πολύ κοντά, στο σημερινό Αεροδρόμιο, πραγματοποιήθηκαν κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σημαντικές αεροπορικές δραστηριότητες και επιχειρήσεις τις οποίες θα σας παρουσιάσω.

Το αεροπλάνο ως πτητική μηχανή κάνει την εμφάνισή του στις αρχές του 20ου αιώνα. Πολύ γρήγορα διαπιστώνεται ότι το αεροπλάνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολεμικό μέσο συμβάλλοντας ουσιαστικά στην έκβαση του πολέμου.

Στη χώρα μας η πρώτη πτήση Στρατιωτικού αεροπλάνου πραγματοποιήθηκε τον Μάϊο του 1912 από τον Υπολοχαγό Δημήτριο Καμπέρο και τον επόμενο μήνα η πρώτη πτήση υδροπλάνου από τον ίδιο.

Η οργάνωση της Στρατιωτικής και της Ναυτικής Αεροπορίας είχε αρχίσει με την αγορά από την Ελληνική Κυβέρνηση στις αρχές του 1912 τεσσάρων αεροπλάνων τύπου HENRY FARMAN και ενός υδροπλάνου ASTRA.

Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Στις 6 Φεβρουαρίου το 1913 το Yδροπλάνο MAURICE FARMAN MF 7 ευρισκόμενο στο Μούδρο, με πλήρωμα τον αεροπόρο Υπολοχαγό Μιχαήλ Μουτούση και παρατηρητή τον Σημαιοφόρο Αριστείδη Μωραϊτίνη, ο οποίος ήταν Υπαρχος σε πλοίο της ναυτικής δύναμης στο Μούδρο, πέταξε πάνω από την χερσόνησο της Καλλίπολης, τα Δαρδανέλλια και το αγκυροβόλιο του Ναγαρά, με αποστολή τον εντοπισμό και την αναγνώριση του Οθωμανικού στόλου.

Κατέγραψαν τις θέσεις των πλοίων και αναγνώρισαν τα θωρηκτά Τουργούτ Ρέϊς και Χαϊρεδίν Βαρβαρόσα, όπως φαίνονται στο σχεδιάγραμμα.

Το υδροπλάνο λόγω βλάβης του κινητήρα αναγκάσθηκε σε προσθαλάσσωση στην Ίμβρο και κατόπιν ρυμουλκήθηκε από το αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ στον Μούδρο.

Αυτή ήταν η πρώτη παγκόσμια αεροπορική επιχείρηση Ναυτικής συνεργασίας κατά την οποία ο Μωραϊτινης έριξε και 4 χειροβομβίδες.

Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έφερε σε αντιπαράθεση τους δύο πολιτειακούς παράγοντες της χώρας. Τον Βασιλιά Κωνσταντίνο ο οποίος ήθελε την ουδετερότητα (θεωρητικά) και τον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο να τάσσεται υπέρ της συμμετοχής στο πλευρό της ΑΝΤΑΝΤ.

Η πολιτική αστάθεια, επιτρέπει στους δύο συνασπισμούς να επιχειρούν επί Ελληνικού εδάφους, και να επιδιώκουν να εξασφαλίσουν και να διατηρήσουν τακτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα, παραβιάζοντας ακόμα και την Εθνική κυριαρχία παρά τις διαμαρτυρίες των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Μετά το Κίνημα Εθνικής Αμύνης και την απομάκρυνση του Βασιλιά Κωνσταντίνου, έχουμε την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο, τον Ιούνιο του 1917.

Οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν ήδη οργανώσει τις θέσεις των στο Αιγαίο και τα νησιά. Ο Γαλλικός και ο Αγγλικός στόλος κυριαρχούν στο Αιγαίο. Έχουμε αεροπορικές δυνάμεις σε όλα τα νησιά .

Στην Ίμβρο στη θέση Κέφαλος, βάση αεροπλάνων και υδροπλάνων και στην Παναγιά, αεροπλάνων, το 1915, τα οποία υποστηρίζουν τις επιχειρήσεις στην μάχη της Καλλίπολις. Στη Μυτιλήνη αρχικά στη Θερμή, βάση αεροπλάνων και υδροπλάνων και αργότερα και στην Καλλονή.Στο Σταυρό Χαλκιδικής, βάση αεροπλάνων και υδροπλάνων. Στη Θάσο στη θέση Καζαβήτι, τον Μάϊο του 1916, η Μοίρα «Α» με αεροπλάνα και υδροπλάνα.

Στη Λήμνο, τον Ιούνιο του 1916, στη θέση μεταξύ Μούδρου – Ρωμανού, η Μοίρα «G», αρχικά και αργότερα η «μετακινούμενη» Μοίρα «F».

Αναφέρεται με δύο ονόματα διότι, προς τον Μούδρο ήταν οι εγκαταστάσεις των Άγγλων και η Διοίκηση, ενώ στην πλευρά του Ρωμανού υπήρχε η τεχνική βάση για όλα τα συμμαχικά αεροπλάνα της ευρύτερης περιοχής, το υπόστεγο του αερόπλοιου και από το 1917 οι εγκαταστάσεις των Ελλήνων.

Στη Χορταρόλιμνη η Σχολή Επαίδευσης Αεροπόρων (αρχικό και προκεχωρημένο στάδιο). H Xoρταρόλιμνη – Marsh, Βαλτότοπος, (όπως ονομάσθηκε από τους Άγγλους) προσέφερε την κατάλληλη σκληρότητα και ήταν ιδανικός διάδρομος για την εκτέλεση των πτήσεων. Όταν πλημμύριζε η λίμνη, ως διάδρομος προσγείωσης και στάθμευσης των αεροπλάνων ήταν ο διάδρομος Μούδρου – Ρωμανού.

Στην παραλία του Ρωμανού και το Κουκονήσι είναι η βάση των υδροπλάνων καθώς και στην παραλία των Λύχνων βάση των υδροπλάνων.

Φωτογραφίες όπως είναι σήμερα οι περιοχές:

Οι φωτογραφίες, των εγκαταστάσεων και των αεροπλάνων, υδροπλάνων είναι από την συλλογή του ιστορικού – ερευνητή Πασχάλη Παλαβούζη.

ΘΕΣΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ – ΟΘΩΜΑΝΙΚΩΝ – ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ

Οι Γερμανικές δυνάμεις με τους συμμάχους τους, Οθωμανούς και Βουλγάρους οργάνωσαν τις αεροπορικές βάσεις στην περιοχές.

Σμύρνης Βάση Αεροπλάνων και Υδροπλάνων.  Ναγαρά Βάση Αεροπλάνων και Υδροπλάνων.

Γαλατά Βάση Αεροπλάνων και Υδροπλάνων.   Άγιο Στέφανο Βάση Αεροπλάνων.

Πόρτο Λάγος Βάση Υδροπλάνων.  Ξάνθη Βάση Αεροπλάνων.  Δράμα Βάση Αεροπλάνων.

Γερμανικά, Yδροπλάνο, Friedrichsafen FF 33 και Αεροπλάνα, Fokker III και Albatros DΙΙΙ.

Γερμανικό Αεροπλάνο, Fokker Dr.1 Triplane, και Οθωμανικά Υδροπλάνα, Gotha DW 2, DW 13.

Οι Οθωμανικές Ναυτικές δυνάμεις ήταν στα Δαρδανέλλια και κυρίως στο αγκυροβόλιο του Ναγαρά. Τα δύο μεγάλα καταδρομικά Γκαίμπεν και Μπρεσλάου βρίσκονται στο φυσικό λιμάνι, Στένια στην Κωνσταντινούπολη.

Τα καταδρομικά αυτά έδωσε η Γερμανία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ονομάσθηκαν, Yavuz Souldan Selim και Midilli.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Οι αξιωματικοί της Ναυτικής Αεροπορίας εντάσσονται στις συμμαχικές Μοίρες αεροσκαφών εκπαιδεύονται μαζί και μαζί συμμετέχουν στις επιχειρήσεις μια επιχειρησιακή πολεμική συμβίωση.

Η πρώτη σειρά, 7 Αξιωματικοί και τεχνικό προσωπικό, η οποία αποφοίτησε από τη Σχολή της Χορταρόλιμνης τοποθετήθηκε, τον Ιανουάριο του 1917, στη Μοίρα «Α» στη Θάσο και αργότερα συγκροτούν την Ελληνική Μοίρα «Ζ».

Επικεφαλής ήταν ο Υποπλοίαρχος Αριστείδης Μωραϊτίνης ο οποίος σύντομα επέστρεψε στη Λήμνο και του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Διοικητή της Σχολής Εκπαίδευσης, στη Χορταρόλιμνη.

ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ

Τον Ιούνιο του 1917 οι συμμαχικές δυνάμεις αποφάσισαν την επιχείρηση εξουδετέρωσης των στρατηγικών στόχων της Τουρκίας από την είσοδο των Δαρδανελλίων μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Η επιχείρηση αυτή είχε σκοπό να δείξει την αποφασιστικότητα των συμμάχων και να κάμψει το ηθικό της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και του πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης.

Τις πρώτες μέρες του Ιουλίου το μεγαλύτερο Αγγλικό βομβαρδιστικό της εποχής το Ηandley Page O/100 προσγειώθηκε στη Χορταρόλιμνη . Σμήνος από την Θάσο, Έλληνες και Σύμμαχοι αεροπόροι, ήρθαν στο Μούδρο προκειμένου να λάβουν μέρος στις επιχειρήσεις.

Οι επιχειρήσεις άρχισαν στις 3 Ιουλίου.

Στις 17:00 απογειώθηκαν 5 βομβαρδιστικά και 3 καταδιωκτικά , Sopwith 1 ½ strutter Bomber – Fighter, προς Γαλατά – Καλλίπολη και κατόπιν ακολούθησαν τα τέσσερα Henry Farman ΗF- 27, μεταξύ των αεροπόρων και ο Υποπλοίαρχος Αριστείδης Μωραϊτίνης.

Ακολούθησε το βομβαρδιστικό Handley Page αλλά λόγω καιρικών συνθηκών, επικρατούσε πυκνή ομίχλη, δεν κατόρθωσε να φθάσει στην Κωνσταντινούπολη και έριξε τις βόμβες του σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον κόλπο του Σάρου. Ο Μωραϊτίνης έφθασε στην πόλη όπου έριξε τις βόμβες του.

Το βράδυ της 8ης Ιουλίου παρά τον δυνατό άνεμο άρχισε η επιχείρηση. Οι Έλληνες αεροπόροι Υποπλοίαρχος Μωραϊτίνης και Ανθυποπλοίαρχοι Μελετόπουλος – Κωνσταντίνου – Χαλκιάς, με τέσσερα Henry Farman ΗF- 27, βομβάρδισαν το Τανάκ Καλέ και θέσεις στη Μάδυτο.

Το βομβαρδιστικό λόγω ισχυρού ανέμου που συνάντησε δέν έφθασε στην Πόλη και έριξε τις βόμβες επάνω στην χερσόνησο.

Η αποστολή αυτή σημαδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός, Το αεροσκάφος του Ανθυποπλοιάρχου Ιωάννη Χαλκιά με παρατηρητή τον Σημαιοφόρο Βαρθολομαίο Λάζαρη δεν επέστρεψε στη βάση και σύμφωνα με Βρετανικές εκτιμήσεις ο ισχυρός άνεμος παρέσυρε το αεροπλάνο.

Οι καιρικές συνθήκες την επόμενη νύχτα ήταν ιδανικές. Το βομβαρδιστικό απογειώθηκε στις 20:47 και έφθασε στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Κατευθύνθηκε στο καταδρομικό Goeben όπου έριξε τις πρώτες βόμβες αλλά οι ζημιές ήταν μικρές, κατέστρεψε ένα τορπυλοβόλο και στη συνέχεια έριξε βόμβες σε εμπορικά πλοία στον Κεράτιο κόλπο και τις τελευταίες βόμβες στο Τουρκικό Υπουργείο πολέμου.

Η Βρετανική ηγεσία τίμησε τους Έλληνες αεροπόρους με το παράσημο της Διακεκριμένης Υπηρεσίας.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ GOEBEN

Ονομάσθηκαν οι επιχειρήσεις για την εξουδετέρωση των δύο καταδρομικών Γκαίμπεν και Μπρεσλάου τα οποία ευρίσκονται μέσα Στενά ήταν η μεγάλη απειλή για τις συμμαχικές δυνάμεις. Στις 20 Ιανουαρίου 1918 τα δύο καταδρομικά με κάλυψη της ομίχλης βγαίνουν από τα στενά και κινούνται προς την Ίμβρο.

Προσέγγισαν την ναυτική βάση της Ίμβρου και βύθισαν δύο αγγλικές κανονιοφόρους (Ρανγκλαντ και Μονιτορ) με αποτέλεσμα τον θάνατο 138 ανδρών. Κατέστρεψαν μέρος των εγκαταστάσεων της Ναυτικής και της Αεροπορικής βάσης.

Η διαταγή των συμμαχικών δυνάμεων ήταν, Άμεση εμπλοκή του εχθρού με όλα τα μέσα.

Απογειώθηκαν τα αεροπλάνα από την Ίμβρο, τη Λήμνο και τη Θάσο και συγχρόνως δύο αντιτορπιλικά κινήθηκαν εναντίον των καταδρομικών Γκαίμπεν και Μπρεσλάου τα οποία επιστρέφουν προς τα στενά, καλυπτόμενα από τουρκικά αντιτορπιλικά και την τουρκογερμανική αεροπορία η οποία επιχειρεί από τον Ναγαρά και τον Άγιο Στέφανο. Το Μπρεσλάου προσκρούει σε νάρκες και βυθίζεται ενώ το Γκαίμπεν επιστρέφει στα στενά. Στην προσπάθειά του να φθάσει στο αγκυροβόλιο του Ναγαρά προσάραξε στα αβαθή.

Η μάχη στον αέρα είναι σφοδρή, ο Αριστείδης Μωραϊτίνης με καταδιωκτικό Sopwith Camel και συνοδεία 2 υδροπλάνων Sopwith Baby απογειώθηκαν από τον Μούδρο και τα Λύχνα και εμπλέκονται σε αερομαχία με 10 εχθρικά αεροπλάνα και υδροπλάνα πάνω από το Γκαίμπεν.

Ο Μωραϊτίνης κατέρριψε τρία εχθρικά αεροπλάνα πριν βληθεί και ο ίδιος. Κατόρθωσε με ασφάλεια να προσγειωθεί στην Ίμβρο, πήρε άλλο αεροπλάνο και απογειώθηκε για την μάχη .

Οι αεροπορικές επιχειρήσεις των συμμαχικών αεροσκαφών είχαν πλέον ως αποστολή την βύθιση του μεγάλου πολεμικού σκάφους.

Σε μία από τις αποστολές συμμετείχε ο Ανθυποπλοίαρχος Σπυρίδων Χάμπας, απογειώθηκε στις 23 Ιανουαρίου από την Χορταρόλιμνη, με Sorwith Strutter Bomber.

Ο Σπύρος Χάμπας δεν επέστρεψε από την αποστολή, ο Έλληνας αεροπόρος είχε καταρριφθεί από τον Γερμανό Emil Meinecke ο οποίος, αργότερα, σε αφήγησή του είπε: Εκείνη την ημέρα κατέρριψα ένα Sopwith το οποίο έπεσε φλεγόμενο. Ο πιλότος κατάφερε και πήδησε, έπεσε στα Δαρδανέλλια. Η σωρός του ανασύρθηκε από το ναυτικό προσωπικό της βάσης του Τσανάκ Καλέ και μεταξύ των εγγράφων βρέθηκε στα ρούχα του μια φωτογραφία που στάλθηκε στην έδρα της Μοίρας.

Ο αξιωματικός αριστερά της έλικας (όπως βλέπουμε) είναι ο νεκρός πιλότος, ο ανθυποπλοίαρχος Χάμπας, και ο Γερμανός έγραψε την ανάλογη σημείωση στη φωτογραφία.

Ο Υπουργός των Ναυτικών Παύλος Κουντουριώτης εγγράφως εκφράζει την ευαρέσκειά του προς όλους τους αεροπόρους οι οποίοι έλαβαν μέρος στην επιχείρηση

Οι Έλληνες αεροπόροι θεωρούνται πλέον ισάξιοι των συμμάχων και ο Μωραϊτίνης είναι ο μεγάλος αρχηγός.

ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Τον Μάϊο του 1918 (με το Νόμο 1315/1918) δημιουργείται η ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ. Στη νέα οργάνωση υπάγονται:

Η Ναυτική Αεροπορική βάση Φαλήρου, η Σχολή εκπαίδευσης Φαλήρου και τέσσερεις Αεροπορικές Βάσεις από μία Μοίρα αεροσκαφών με το χαρακτηριστικό γράμμα Η ( ΗELLENIC)

Η Αεροπορική βάση Καζαβητίου Θάσου με την Η1 Μοίρα.  Η Αεροπορική βάση Μούδρου – Ρωμανού με την Η2 Μοίρα.

Η Αεροπορική βάση στο Σταυρό Χαλκιδικής με την Η3 Μοίρα.  Η Αεροπορική βάση στα Λεγραινά της Αττικής με την Η4 Μοίρα.

Στην αεροπορική βάση Μούδρου – Ρωμανού συγκροτούνται:

Η έδρα της Διοίκησης σε επίπεδο Πτέρυγας με Διοικητή τον Πλωτάρχη Αριστείδη Μωραϊτίνη.

Η Η2 Μοίρα,

Η Σχολή εκπαίδευσης Χορταρόλιμνης,

Η Αντιαεροπορική Μοίρα,

Τεχνικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Υποστήριξης.

Ο Μωραϊτίνης συμμετείχε, στην εκπαίδευση των νέων αεροπόρων και σε επιχειρήσεις της Η2 Μοίρας.

Tα αεροπλάνα της Η2 Μοίρας ήταν:

HENRY FARMAN -27, B.E. -2c,e, SOPWITH CAMEL, AIRCO DE HAVILLAND D.H.-4, SOPWITH STRUTTER BOMBER/FIGHTER,, AIRCO DE HAVILLAND D.H.-9.

ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ Η2 ΜΟΙΡΑΣ

Οι σημαντικές αποστολές στις οποίες συμμετείχε η Η2 Μοίρα ήταν:

Τον Ιούνιο του 1918 βομβαρδισμός του Πόρτο Λάγους Ζέρεβιτς όπου ήταν η βάση των Γερμανικών Υδροπλάνων.

Τον Ιούλιο του 1918 Σμήνος της Η2 Μοίρας μεταστάθμευσε στο αεροδρόμιο της Ίμβρου και ανέλαβε επιχειρήσεις εναντίον του αεροδρομίου του Γαλατά όπου ήταν το ορμητήριο των Γερμανών.

Στις επιχειρήσεις αυτές στις 16 Ιουλίου κατέπεσε το αεροσκάφος του Διοικητή της Μοίρας Υποπλοιάρχου Νικόλαου Μελετόπουλου και του Σημαιοφόρου Γεωργίου Μωραϊτίνη (αδελφού του Αριστείδη) λόγω μηχανικής βλάβης. Οι δύο αεροπόροι έμειναν στη θάλασσα όλη τη νύχτα και ανασύρθηκαν την επομένη από Αγγλικό αντιτορπιλικό.

Τέλη Ιουλίου 1918 Σμήνος της Η2 Μοίρας υπό τον Μωραϊτίνη μετασταθμεύει στην Καλλονή της Μυτιλήνης προκειμένου να αντιμετωπίσει την Οθωμανική αεροπορία, αεροπλάνα της οποίας επιτίθεντο από το αεροδρόμιο Καζαμίρ της Σμύρνης στα νησιά Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο.

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η Η2 Μοίρα μετασταθμεύει στο αεροδρόμιο της Θάσου (Καζαβήτι) όπου ενώνεται με την Η1 Μοίρα με αποστολή των βομβαρδισμό των Γερμανικών θέσεων στις περιοχές Ελευθερουπόλεως, Καβάλας, Πόρτο Λάγους, Κεραμωτής, Δράμας.

Ως τελευταία σημαντική επιχείρηση της Η2 Μοίρας αναφέρεται η αποστολή αναγνώρισης του αεροδρομίου του Ναγαρά προς εξακρίβωση της πληροφορίας ότι έφθασε στη βάση σημαντικός αριθμός Γερμανικών αεροπλάνων στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1918.

Η αποστολή εκτελέσθηκε με τους αεροπόρους Φράγκο – Τσιριγώτη και Κοντέα – Γ. Μωραϊτίνη προκειμένου να εξεκριβώσουν την πληροφορία και να βομβαρδίσουν την βάση του Ναγαρά. Το αεροπλάνο των Φράγκου – Τσιριγώτη λόγω μηχανικής βλάβης έπεσε στη θάλασσα, οι αεροπόροι αιχμαλωτίσθηκαν, καταδικάσθηκαν σε θάνατο από το τουρκικό στρατοδικείο και κλείσθηκαν στη φυλακή εν αναμονή της εκτέλεσης των. Παραμονή της εκτέλεσης των κατόρθωσαν να δραπετεύσουν από τις φυλακές και πληροφορήθηκαν ότι οι επιχειρήσεις τερματίσθηκαν και σώοι επέστρεψαν.

ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΟΥΔΡΟΥ 30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1918

Το βρετανικό Θ/Κ Αγαμέμνων (Agamemnon) επί του οποίου και υπεγράφη η συνθήκη του Μούδρου. Πηγή: The Lemnos’ Friends of Anzac.

Στις 30 Οκτωβρίου 1918 υπογράφηκε στον κόλπο του Μούδρου επάνω στο Αγγλικό Θωρηκτό «Αγαμέμνων» η «Ανακωχή του Μούδρου» μεταξύ των Συμμαχικών δυνάμεων (Βρετανό Ναύαρχο, Somerset Arthur Gough Calthorpe) και των Οθωμανικών δυνάμεων (Υπουργός Ναυτικών των Οθωμανικών, Rauf Bey).

Ο Μωραϊτίνης επωφελούμενος της εκτίμησης που έτρεφαν στο πρόσωπό του οι Άγγλοι κατάφερε να συμπεριληφθεί μία τετράδα αεροπλάνων της Η2 Μοίρας στην προγραμματισμένη πτήση της νικήτριας αεροπορίας προς την Κωνσταντινούπολη.

Η ιστορική Πτητική Διαταγή εκδόθηκε για την 2η (με το παλιό ημερολόγιο)/15η Νοεμβρίου 1918 από τον Αριστείδη Μωραϊτίνη.

Η διαταγή την οποία υπογράφει περιλαμβάνει τα στοιχεία της πτήσης, τα μέλη και την μορφή του σχηματισμού, τις ευθύνες των μελών του σχηματισμού και τις διαδικασίες ανάγκης.

Το Σμήνος με τέσσερα βομβαρδιστικά Airco De Havilland D.H. 4 απογειώθηκε από τη Λήμνο στις 2 Νοεμβρίου /15 Νοεμβρίου και μετά από πτήση 3 ωρών και 10 λεπτών προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο του Αγίου Στεφάνου.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας τα τρία αεροπλάνα (εκτός του Μωραϊτίνη) με εντολή του αρχηγού πέταξαν πάνω από την Κωνσταντινούπολη εκτελώντας ελιγμούς.

Τις πτήσεις των Ελληνικών αεροσκαφών αναφέρονται οι εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης.

Οι συμμαχικοί στόλοι κατέπλευσαν και αγκυροβόλησαν στον Βόσπορο, μαζί και η ναυαρχίδα του Ελληνικού στόλου «ΑΒΕΡΩΦ» και τα αντιτορπιλικά «ΑΕΤΟΣ», «ΙΕΡΑΞ», «ΠΑΝΘΗΡ»’.

Η παρουσία συμπληρώθηκε με στρατιωτική αποστολή από τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Κατεχάκη.

ΑΡΧΗΓΟΣ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΜΩΡΑΪΤΙΝΗΣ

Αρχές Νοεμβρίου το 1918 συγκεντρώθηκαν στο Μούδρο από όλες τις αεροπορικές βάσεις τα αεροπλάνα και το προσωπικό της Ναυτικής Αεροπορίας.

Ο Αρχηγός Μωραϊτίνης πήγε στη Θεσσαλονίκη για να παρευρεθεί στην παράδοση, εκ μέρους των συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων, αεροπορικού υλικού προς το Ελληνικό δημόσιο.

Στις 04 Ιανουαρίου 1919 αναχώρησε από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα με το αεροπλάνο Bregeut 14 του Ταγματάρχη Denain Διοικητή της Διασυμμαχικής Αεροπορίας Ανατολής.

Ηταν η τελευταία του πτήση ….χάθηκε… στους ουρανούς και εξαφανίσθηκε… στη θάλασσα η οποία ήταν πάντοτε η πρώτη του αγάπη…..

Πολλές ήταν οι πολεμικές αποστολές του, Αναγνωρίσεις, Περιπολίες, Διώξεις, Βομβαρδισμοί, Συνοδείες, Ανθυποβρυχιακές αποστολές, Αερομαχίες.

Σύνολο πολεμικών αποστολών περίπου 190 και εννέα 9 καταρρίψεις.

Ο Μωραϊτίνης ήταν Ηγέτης, ήταν ο Έλληνας Αρχηγός που το σέβονταν και εμπιστεύονταν όλοι, Μαχητής, πολεμούσε παράτολμα και αποφασιστικά και ενέπνεε με το παράδειγμά του τους νεαρούς και άπειρους Έλληνες και ξένους αεροπόρους .

Προς τον Γενικό Διοικητή Λέσβου όταν του έστειλε σχετικό έγγραφο, με προτροπή να μην εκθέτει τον εαυτό του σε επικίνδυνες πτήσεις υπεράνω του εχθρού, είχε αναφέρει,

‘’… ίνα άρχει τις , στρατιωτικής δυνάμεως, δέον να μην επαρκείται εις το να εκδίδει διαταγάς, αλλά και να δίδει το παράδειγμα της εκτελέσεως.’’

Για το έργο του και την μεγάλη του προσφορά τιμήθηκε:

Από την Ελληνική Κυβέρνηση με επαίνους και διακρίσεις.

Από την Αγγλική Κυβέρνηση με το ανώτατο παράσημο Distinguished Service Order (D.S.O.) και του προσέφερε ως προσωπικό δώρο ένα καινούργιο αεροπλάνο Airco De Havilland D.H.9 επάνω στο οποίο τοποθετήθηκε πλάκα με την επιγραφή . «Στον Διοικητή Α. Μωραϊτίνη» «To the Commander A. Moraitinis D.S.O.».

Μετά την λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όλα τα αεροσκάφη και το προσωπικό της Ναυτικής Αεροπορίας, στις αρχές του 1919, συγκεντρώνονται στο αεροδρόμιο του Τατοϊου και τον Μάϊο μήνα του ιδίου έτους μετασταθμεύουν σε αεροδρόμια της Μικράς Ασίας, όπου συνεχίζουν τις επιχειρήσεις…….

ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΑΕΡΟΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Mεγάλη ήταν συμβολή των αεροπόρων της Ναυτικής Αεροπορίας στις επιχειρήσεις στην περιοχή του Βορείου Αιγαίου, πολλοί από τους οποίους βρέθηκαν στη Λήμνο, ως εκπαιδευόμενοι αεροπόροι, στη Ναυτική Σχολή στη Χορταρόλιμνη, ως υπηρετούντες στο αεροδρόμιο Μούδρου – Ρωμανού , συμμετείχαν σε επιχειρήσεις στην περιοχή και έχασαν την ζωή τους την ώρα του Καθήκοντος.

Σημαιοφόρος Αργυρόπουλος Δημήτριος 5 Ιουνίου 1917 ο πρώτος Ελληνας αεροπόρος που έπεσε νεκρός.

Λοχίας Κακουριώτης Γεώργιος 7 Ιουνίου 1917

Λοχίας Γυφτάκης Σπυρίδων 28 Ιουνίου 1917

Σημαιοφόρος Χαλκιάς Ιωάννης 8 Ιουλίου 1917

Σημαιοφόρος Λάζαρης Βαρθολομαίος 8 Ιουλίου 1917

Δίοπος Οικονόμου Γεώργιος 2 Δεκεμβρίου 1917

Σημαιοφόρος Σακετόπουλος Βασίλειος 2 Δεκεμβρίου 1917

Ανθυποπλοίαρχος Χάμπας Σπυρίδων 23 Ιανουαρίου 1918

Σημαιοφόρος Καφετζόπουλος Ιωάννης 8 Ιανουαρίου 1918

Σημαιοφόρος Παπακώστας Σωτήριος 17 Νοεμβρίου 1918

Σημαιοφόρος Χατζηκυριάκος Γεώργιος 20 Νοεμβρίου 1918

Αντιπλοίαρχος Μωραϊτίνης Αριστείδης 22 Δεκεμβρίου (με το παλιό ημερολόγιο)/ 4 Ιανουαρίου 1918 – ο τελευταίος Ελληνας αεροπόρος που έπεσε νεκρός στον Α’ Π.Π.

Μετά τον θάνατο του απονεμήθηκε ο βαθμός του Αντιπλοιάρχου.

Οι τάφοι των Κακουριώτη , Γυφτάκη και Καφετζόπουλου είναι στα συμμαχικά κοιμητήρια του Μούδρου.

Σήμερα, ημέρα τιμής για τα 60 χρόνια λειτουργίας και προσφορά της 130 Σμηναρχίας Μάχης (20/9), ας στρέψουμε τη μνήμη μας για λίγες στιγμές και προς όλους τους μαχητές, τους ήρωες, οι οποίοι έζησαν στη Λήμνο, πέταξαν στον ουρανό της Λήμνου και του Αιγαίου, σε δύσκολες συνθήκες πολέμου και έκαναν το καθήκον τους για την Ελευθερία και το Μεγαλείο της Ελλάδος.

Ευάγγελος Γ. Γριβάκος*: «Εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…»    

on Πέμπτη, 03 Οκτωβρίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Tην φράση : «εν σοι, νυν, Καλλίμαχε, εστί…», (από εσένα, τώρα, Καλλίμαχε, εξαρτάται…), απηύθυνε  ο Στρατηγός Μιλτιάδης, πριν την μάχη του Μαραθώνα, προς τον Πολέμαρχο Καλλίμαχο όταν επισήμως και με τρόπο δημοκρατικό τον επισκέφθηκε στην γενέτειρά του, τις Αφίδνες Αττικής, προκειμένου να τον πείσει όπως δώσει θετική ( την ενδέκατη) ψήφο προς το διχασμένο «Συμβούλιο των Στρατηγών»,

ώστε να σχηματισθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία για την λήψη απόφασης προς άμεση διεξαγωγή της μάχης των Αθηναίων κατά των Περσών στο πεδίο του Μαραθώνα και αποφυγή εγκατάλειψης του αγώνα, όπως πρότειναν τα μισά μέλη του  Συμβουλίου, με την δικαιολογία ότι αυτός  θα ήταν μάταιος και οδυνηρός εναντίον της τότε πανίσχυρης περσικής αυτοκρατορίας.

PDF

*Αντιστράτηγος ε.α- Νομικός

Αναστάσιος Μπασαράς: Ο Πρώτος μου Έρωτας... 116ΠΜ

on Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Ο Πρώτος μου Ερωτας...


Η 116ΠΜ είναι ο πρώτος μου ερωτας στην ΠΑ. Έπεσα στα δίχτυα της μισό αιώνα, πριν, αθροίζαμε με το κορίτσι μου, τότε και γυναίκα μου μετά Λίνα, λιγότερα συνολικά από 40 χρόνια.
Χωρίσαμε, με την 116, κοινή συναινέσει, παρά τον σφοδρό έρωτα τον Μάη του 1970.
Τραβήξαμε τους δρόμους μας:

NADGE, Digital Communications, CCCIS, ACCS, NATO, Retirement, Βιτσι, ΑΚΕ, ΓΕΑ, Λημνος, ΑΤΑ... εγώ,
F 104, A7, F16 η ερωμένη.

Ο πρώτος έρωτας δεν λησμονιέται, ήθελα να την ξαναδώ, να δω πόσο άλλαξε.
Ολο το κλωτσούσα προς τα πίσω, σα να ήθελα να μακρύνω τον δρόμο, αλλά, δεν την έβγαζα από το μυαλό και την καρδιά μου, πάντα την αγαπούσα.

Και, έτσι, σήμερα, 23 Ιουλίου 2019, πήρα τη γυναίκα μου μαζί, γιατί δεν είχε δει ποτέ την αντίζηλή της (ήμουνα εγώ που μετρούσα τα χιλιομετρόσημα του παλιού δρόμου Αράξου Αθήνας, κάθε Σάββατο απογευμα και Κυριακή βράδυ), φορέσαμε τα καλά μας, αφήσαμε το Σκάλωμα της Φωκιδο-Ναυπακτίας και τραβήξαμε για την 116ΠΜ την αγαπημένη, να την ανταμώσουμε.
Δεν χρειαστήκαμε GPS, φτάσαμε στην Κάτω Αχαγιά, είδα την παλιά πινακίδα Αεροδρόμιο Αράξου.
Ο δρόμος το ίδιο παλιός, δεν είχε αλλάξει, τα Νιφοραίικα εκεί, παρακάτω το Καλαμάκι, τα Σταματοπουλαίικα, δεξιά, βλέπω πινακίδα προς Ιονικη Ακτή, δεν υπήρχε τότε, και Να! πιο κάτω η Λακκόπετρα.

Λίγο πιο πριν, δεξιά, η πινακίδα έδειχνε, 116 ΠΜ Διασπορά. Μου φανηκε πολύ πιο μικρή από εκείνη του 70.
Αριστερα, το λοφάκι, που ήταν οι κεραίες και τα μηχανήματα VHF, είχε τώρα ενα εκκλησάκι και ενα μικρό κοιμητήριο.
Δεξιά ο λοφίσκος διπλα στή διασπορά, που ηταν οι τηλεπικοινωνίες γνωστές, τότε, ως Lightup, ήταν γεμάτος ελιές και αμπέλια τώρα.
Μόνο στη διασπορά δέσποζε η πανύψηλη κεραία των Αμερικανών, όπως ηταν τότε γνωστή, το Τοπόσημο της 116ΠΜ.

Οκτώ, χιλιόμετρα, ακόμη και θα φτάναμε στο σπίτι της παλιάς ερωμένης. Βιαζόμουνα, να το δώ, αλλά περισσότερο για να το δείξω στη Λίνα για να καταλάβει πόσο σπουδαίος ήμουνα τότε στα 22 μου.
Οι κεραίες τηλεπικοινωνιών, πάνω στον πανύψηλο λόφο, εκεί, διαχρονικό landmark και πίσω το Ναυτικό Κλιμάκιο, με τα μηχανήματα διάσωσης που είχαμε εκεί. Πήγαινα πολύ συχνά, εκεί, δεν ξέρω αν ήταν ο έλεγχος των μηχανημάτων ή τα ωραία ψάρια που έπαιρνα εκεί, τσιπούρα μεσοπελαγήσια σπαρταριστή, 'δραχμάς 8 το κιλό'.

Υστερα, δεξιά, βλέπω ένα συγκρότημα μικρών και μεγάλων οικημάτων. Αναρωτήθηκα, τί είναι αυτό; και σχεδόν, άμεσα, ξεπετάχθηκε μέσα μου μια φωνή! Δεν θυμάσαι, Τάσο! ΕΝ ΔΥΟ ΚΑΤΩ! ΤΡΟΧΑΔΗΝ, ΕΠΩΜΟΥ ΑΡΜ, ΨΑΡΑΔΕΣ... Η πάντα ζωντανή, η πάντα φωνασκούσα, ο περίφημος Αραξος, η μάνα χιλιάδων σμηνιτών μας, πόσων και πόσων πρώτη αγάπη! Η 124ΠΒΕ!!!Δάκρυσα, πέθανε είπα μέσα μου ή πήρε μετάθεση!

Και, μετά, από λίγο τέρμα και αριστερά. Νά η πύλη '116 ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΧΗΣ'. Ηταν, εκεί η πρώτη μου Αγάπη: Μεγάλη Κυρία, Αριστοκράτισσα, Αυτοκρατόρισσα, Πανέμορφη, Αρχαία Σπαρτιάτισσα, ή ταν ή επί τας. Θυμήθηκα στιγμιαία όλα τα 'τας' Μάνδαλος, Χρονόπουλος, Δημάκης, Ρουλιας...

Μεγάλη και ευχάριστη, έκπληξη, ήλθαν εκεί δυό νεαροί αξιωματικοί: οι κκ Χαλαντζούκας και Συκιώτης, ρωτάω τον Χαλαντζούκα τί σχεση έχεις με τον παλιό Νίκο Χαλαντζούκα που ήταν προσωπάρχης μου, 40-50 χρόνια πρίν, θείος μου απάντησε, ένοιωσα πολύ όμορφα, πολυ καλό 'παιδί' ανταπάντησα (80 τόσα ο Υπχος Ν. Χ., τώρα), συνεχίσαμε την κουβέντα... και οι συνοδοί μου μου λένε: ο διοικητής θα χαιρότανε πολύ να σας πρόσφερει ενα ποτήρι νερό στο γραφείο του... μα... μονολογώ εγώ ένας σμηναρχάκος εα, μηχανικός είμαι και τότε παλια στην 116 ένας ανθυποσμηναγάκος..

Και, απαντήσαμε και οι δυο, ταυτόχρονα, με τη Λίνα: τόσο η τιμή, όσο και η χαρά μας να έχουμε ένα καφεδάκι με τον διοικητή (τότε ,την πρώτη φορά, στις 15/9/1967, ήταν η λαχτάρα και η ανησυχία τα κυρίαρχα αισθήματα- αν και ο τότε Διοικητής, ένας σμήναρχος 39 ετών, ο Γιώργος Βαγιακάκος, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και αξιωματικός με Α κεφαμαίο-).

Και, προχωρήσαμε, και μπροστά μας ένας μικρός λοφίσκος, μάλλον, αφημένος σαν ιστορία: Τον αναγνώρισα, ήταν, το SOR (Squadron Operations Room), μου φάνηκε πολύ μικρό, αυτό που κάποτε μου προκαλούσε δέος.

Και, μονολόγησα, τόσο μικρό, αλλά, κάποτε χώρησε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο σε επίσκεψή του στην 116ΣΜ στο τέλος του Νοεμβρίου 1967 και ενημέρωσή του από τον τοτε Δκτή Βαγιακάκο.

Πόσες φορές, δεν βρέθηκα εκεί με τους χειριστές της 336 ΜΚ για την ενημέρωσή τους για την κατάσταση των Τ-H μέσων και Ρ/Β. Και, θυμήθηκα τον μοίραρχο Γκίκα Βενετσάνο,... σε ευχαριστούμε μικρέ, εγώ ήμουνα 22, αυτοί οι πιλότοι ήταν 25-30 και ήταν πολύ μεγάλοι!

Είδα από τη μια μεριά νέα μεγάλα υπόστεγα και κτήρια και από την άλλη ταπεινές χαμηλές εγκαταστάσεις υποστήριξης των αφών της εποχής μου. Και, προχωρούσαμε αργά με το αεροπορικό όχημα, και θυμήθηκα την ΜΠΑ δεξιά, το ΦΑΞΙΜΙΛΕ και την Μετεωρολογία, το GCA πιό πέρα, τον ΠΕΠ πιο κάτω, και τα πυροσβεστικά μέσα πιό εκεί... και τα QRA με τα πυρηνικά τους στο τέλος του διαδρόμου, και είδα τάξη, καθαριότητα, αποψίλωση, νοικοκυροσύνη...

Και, προχωρώντας, είδα ένα μεγαλύτερο λοφίσκο, με μεγάλες σιδερόπορτες, το νέο BOC (Base Operation Center) - καμιά σχέση με εκείνο που ήξερα, 50 χρονια πρίν, είμαι το Νούμερο 12 (Τ-Η) ανέφερα στον αξιωματικό επιχειρήσεων, κάθε βράδυ στις 1900- και ύστερα φτάσαμε σε ένα πολύ όμορφο κτήριο, με ωραίο και περιποιημένο κήπο, με αγέρωχα παρατεταγμενα ιστορικά αεροπλάνα F 84, F 104, A 7, με στέγαστρα στάθμευσης, με ομορφιά... ήταν το νέο Διοικητήριο. Καμιά σύγκριση με το χαμηλό μακρύ οίκημα της εποχής μου στη διασπορά!

Και, μπαίνουμε από την κεντρική την μεγάλη είσοδο, την επίσημη, των ανωτάτων ντέ..., και μπαίνοντας κοντοστάθηκα, είδα τρεις μεγάλες στήλες με τους διοικητές της Μονάδας. Εκεί στην, κάπου στη μέση, ήταν οι δικοί μου: Γ. Βαγιακάκος 39χ, Ε. Παπαδημητρόπουλος 34χ, Π. Παπαϊωάννου 40χ, πολύ πιο κάτω ο συμμαθητής μου Γρηγόρης Νούσιας 44χ... Ολοι νέοι και όμορφοι με τις θερινές στολές τους, Δάκρυσα, οι πρώτοι ήταν σε αιώνια πτήση. Ο τελευταίος κρατάει γερά και γράφει ... αποσταγμένα, δεν πετά πια.

Μπήκαμε μέσα με την γυναίκα μου, όρθιος μας δέχτηκε ο διοικητής Σχος Ιωάννης Κωτσάκης, ένας λυγερόκορμος αεροπόρος, λίγο μεγαλύτερος από εκείνους που σας ανέφερα πιο πάνω, μάλλον θα είχε γεννηθεί, το 1967, όταν εγώ πήγαινα στην 116ΠΜ.

Μας πρόσφερε νερό και καφέ, κουβεντιάσαμε, έδειχνε να την κρατάει γερά την αεροπορική οικογένειά του, δίπλα η αεροπορική εικόνα, με τα μπλε F 16 απέναντι από τέσσερα κόκκινα F 16 στην περιοχή της Χίου και τον Δκτή, φευγαλέο, το μάτι σε μας και στην οθόνη.

Πρέπει, λέει, ο Δκτής σχεδόν όλη την μέρα να έχει την ηλεκτρονική εικόνα στο μάτι του, να γυρνάει και να σηκώνει κάθε πέτρα της Μονάδας, να δέχεται και να ακούει όλο τον κόσμο του, να βλέπει τα χαρτιά αργά το βράδυ, να αξιοποιεί όλους τους πόρους του (ανθρώπινους και υλικούς) και να μη γκρινιάζει για τα οικονομικά... Κούνησα το κεφάλι μου ... πόσος ρεαλισμός, πόση άπαχη λιτή αποτελεσματική διοίκηση!! Μας τίμησε προσφέροντάς μας, ένα μικρό F104ράκι. Τον ευχαριστήσαμε θερμά και συνεχίσαμε τον μικρό οδοιπορικό στον παράλληλο του τροχοδρόμου και φτάσαμε στην 336 την παινεμένη και πολεμοφορτωμένη.

Ο Διοικητής της Μοίρας, ο Ασχος Κωνσταντίνος Σίτος, ένας υπέροχος άνθρωπος και αεροπόρος, μάτια σπινθηροβόλα, φιλικός γύρω στα 45 ξεχείλιζε από περηφάνεια για την Μοίρα του (αλλά και την τύχη που είχε από το θεό να τη διοικήσει) και τί δεν είδαμε μέσα σε λίγη ώρα: την υπέροχη σάλα των χειριστών με χειροποίητα τραπεζάκια από άχρηστα υλικά Αφών, το πανέμορφο αμφιθεατράκι των ενημερώσεων, την Αίθουσα συσκέψεων, την αίθουσα των αεροπορικών φορμών και σωσιβίων, το Ιστορικό Μουσείο της 336 -ένα ιστορικό διαμάντι- το λιτό αλλά κομψό γραφείο και δίπλα ένα καμαρίνι για να κλέβει και ο πολεμιστής ένα υπνάκο στην 24ωρη επτά ημέρες την εβδομάδα υπηρεσία του.

Και, τα καλύτερα, ένα F16 φορτωμένο σαν αστακό και άλλο F16 να φεύγει από το σέλτερ και να απογειώνεται σε χρόνο κάτω από πέντε λεπτά -ναι λιγότερο από 5 λεπτά- από τη στιγμή της εντολής απογείωσης.

Ω! Τί χρόνος θεέ μου! Θυμάμαι στη Λήμνο το 1985 -ήμουνα εκεί ΔΥΠ- τον ΥΕΘΑ Χαραλαμπόπουλο να δίνει εντολή απογείωσης του readiness F4, τον ΑΓΕΕΘΑ Κουρή, τον Δκτή Σχο Αθανασιάδη και τον εαυτό μου ΔΥΠ (οι τελευταίοι δύο ιδρωμένοι μέχρι το κόκκαλο). Και, όταν ο χειριστής έφυγε από το κυλικείο των readiness, το Αφος ετοιμάστηκε, και βρέθηκε στον αέρα κα το ρολόι να δείχνει 11 λεπτά φύσηξε μελτέμι στο πρόσωπό μας!

Η ΠΑ είναι άμεση και τα χτυπήματα ακαριαία. Και, εδώ ο αεροπορικός 'γιος' μας αποχαιρέτησε προσφέροντάς μας μια ωραία αφίσα του F 16, του ευχηθήκαμε μηδενικό δείκτη ασφαλείας, τον ασπαστήκαμε και φύγαμε για την παραθαλάσσια λέσχη αξιωματικών της διασποράς.

Τον Υάκινθο.
Το μενού είχε κοτόπουλο εξοχικό, χωριάτικη σαλάτα και μπύρα. Δύο άτομα €11. Δεν είχε αλλάξει τίποτα εδώ και 50 χρόνια, τότε δρχ τώρα € αλλά πάντα 11, απέναντι η Βαράσοβα και η Κλόκοβα πανύψηλες αγέρωχες, στο πλάι στο βαθος μεγαλοπρεπές το Παναχαϊκό.

Μια υπέροχη επιστροφή στην Ιθάκη μου. Η Λίνα περήφανη για την αντίζηλη. Εγώ ένοιωθα 50 χρόνια νεώτερος αλλά με τον βαθμό του Αιθεράρχη!

Έβλεπαν, και, οι δυό Δκτές: της Πτέρυγας και της 336 Μοίρας, και τους ευχαριστούσε πολύ, τον απόμαχο συνάδελφο, τους γονείς των, την παλιά αεροπορία και τα χαιρόντουσαν, και από το λιγοστό χρόνο τους είχαν περίσσεια για μας. Και, τους ευχαριστουμε θερμά, και τους αγαπούμε, όπως τα παιδιά μας.

Η Αεροπορία μας δεν άλλαξε, ακόμη και αν λέμε πολλές φορές στο καφενείο το αντίθετο! Είναι η ίδια διαχρονικά. Ψυχικά και πνευματικά, μεγαλόψυχη, περηφανη, αγαπάει όλα της τα παιδιά το ίδιο!!! Και, διασφαλίζει την ασφάλεια και την αμυνα της χώρας.
Νά γιατί είναι η αγαπημένη του λαού μας, 

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας: Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

on Τρίτη, 04 Φεβρουαρίου 2020. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Με τον όρο μεταπολίτευση αναφερόμαστε στην εποχή από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ήτοι από το 1974, έως και σήμερα. Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία διαδέχτηκε τη Δικτατορία των Απριλιανών και έλαβε το 1975 τη μορφή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μετά το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους. Και αποτέλεσε την αρχή για τη μετέπειτα πορεία του ελληνικού κράτους. Θα μπορούσαμε να αναλύσουμε την πορεία αυτή στη σύγχρονη εποχή σε πέντε τομείς:

Α. Εθνικά Άμυνα/Εξωτερική πολιτική: Από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου 1974 η Ιστορία κατέγραψε την τουρκική επιχείρηση «Αττίλας ΙΙ» (14 Αυγ 74) και την επέκταση της τουρκικής κυριαρχίας από το 7 στο 37% της Κύπρου. Το 1981 η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Το 1987 η πολεμική σύρραξη με την Τουρκία έφτασε προ των πυλών στο Αιγαίο ενώ το 1996 η κρίση στα Ίμια στοίχησε τη ζωή σε τρεις Αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Λίγα χρόνια πριν, το 1991 κήρυξε την ανεξαρτησία της η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και το 2019 έλαβε και επίσημα το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, ύστερα από διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση. Τέλος, με την πτώση των καθεστώτων χωρών του Ανατολικού Μπλοκ (δεκαετία του 90) δέχθηκε ροές μεταναστών ενώ από το 2015 η χώρα έχει δεχθεί περισσότερους από 1.000.000 πρόσφυγες και μετανάστες, αριθμός που συνεχίζει να αυξάνεται καθημερινά.

Β. Οικονομία: Ο τομέας που σήκωσε θύελλα αντιδράσεων και έντονων πολιτικών συγκρούσεων, ενώ αποτέλεσε και την αιτία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος έπειτα από 41 χρόνια (Ιούλ 15). Ένας τομέας που έχει συνδεθεί αφενός με σκάνδαλα όπως το σκάνδαλο Κοσκωτά, το Χρηματιστήριο, τα Εξοπλιστικά, η λίστα Λαγκάρντ και αφετέρου με την ένταξη το 2002 στη ζώνη του ευρώ. Η Ελλάδα των 680.000 περίπου δημοσίων υπαλλήλων το 2010, των «golden boys» υπαλλήλων ΔΕΚΟ, των τραπεζικών δανείων(δάνεια για γάμο, διακοπές κτλ) και του υπέρμετρου καταναλωτισμού (αυτοκίνητα, εξοχικά), βρέθηκε στη δίνη τριών μνημονίων και εποπτείας από τους δανειστές. Άνθρωποι έχασαν τη δουλειά, την περιουσία και δυστυχώς κάποιοι την ίδια τους τη ζωή. Λέξεις όπως ομόλογα, psi, capital controls, pos, πλεόνασμα, έλλειμμα, αναδιάταξη του χρέους, έξοδος στις αγορές, ανάπτυξη, εντάχθηκαν στο καθημερινό λεξιλόγιο του Έλληνα.

Γ. Παιδεία: Κατά τη δεκαετία του 70 ιδρύθηκαν οι περισσότερες φοιτητικές παρατάξεις ενώ σχεδόν κάθε πρωτεύουσα νομού της επικράτειας απέκτησε τη δική της Σχολή. Πλέον η χώρα αριθμεί περί των 24 Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, ενώ πολλά τμήματα των ΤΕΙ αναβαθμίστηκαν σε ΑΕΙ και εντάχθηκαν σε αυτά. Η στροφή των νέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση γίνεται αντιληπτή από πρόσφατη έρευνα η οποία έφερε στο φως την εισαγωγή κατά μέσο όρο 75.000 πρωτοετών φοιτητών κάθε έτος και την ύπαρξη 17.000 μεταπτυχιακών φοιτητών κατά το έτος 2017! Οι δε νέοι κάτοχοι διδακτορικού τίτλου κατά τη δεκαετία 2005-2010 ανήλθαν σε 20.000 περίπου! Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν διαβουλεύσεις για ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, ενώ ανέκαθεν αιτία αντιπαραθέσεων αποτελούσε η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Δ. Πολιτισμός/Αθλητισμός: Ο Οδυσσέας Ελύτης έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979, ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε το Άξιον Εστί, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής για κινηματογραφική ταινία, ο Γιώργος Λάνθιμος και ο Κώστας Γαβράς δημιούργησαν οσκαρικές ταινίες. Οι Έλληνες Ολυμπιονίκες και Παγκόσμιοι Πρωταθλητές χάριζαν στιγμές δόξας στην Πατρίδα, ενώ οι Εθνικές Ομάδες Ανδρών μπάσκετ και ποδοσφαίρου στέφθηκαν Πρωταθλήτριες Ευρώπης δύο και μία φορά αντίστοιχα. Το 2004 η χώρα διοργάνωσε τους 28ους Σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ε. Διακυβέρνηση: Εκλέχθηκαν 8 Πρόεδροι της Δημοκρατίας ενώ διεξήχθησαν 18 εκλογικές αναμετρήσεις σε 45 χρόνια (μ.ο 2,5 χρόνια η κάθε κυβέρνηση). Τα πολιτικά κόμματα που πρώτευσαν σε αυτές είναι τρία. Σχηματίστηκαν 12 μονοκομματικές κυβερνήσεις, 5 συνεργασίας και 1 οικουμενική. Η μεγαλύτερη εκλογική συμμετοχή παρατηρήθηκε στις εκλογές του Ιούν 89 (84,5%) και η μικρότερη σε αυτές του Σεπ 15 (56,7%).

Η πορεία της Ελλάδας κατά τη Μεταπολίτευση έχει να επιδείξει μεγάλο ενδιαφέρον. Η βιβλιογραφία μεγάλη, το αρχείο των ΜΜΕ τεράστιο . Ευχή όλων όμως να υπάρξει εθνική ομόνοια και ενότητα, ενώ οι διαχωρισμοί τύπου «βενιζελικοί ή βασιλικοί», «εθνικόφρονες ή κομμουνιστές», «δεξιοί ή αριστεροί», να παραμείνουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

Γεώργιος Μέρμηγκας*: Οι ατίμητοι φονευθέντες μαχητές του Ελληνικού Στρατού Ξηράς και της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας 1940-1941

on Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Με αφορμή μια πρότυπο και λίαν ενδιαφέρουσα ημερίδα που διοργανώθηκε από κοινού από την Αεροπορική Ακαδημία Ελλάδος και την Ελληνική Εταιρεία Ερεύνης (διασώσεως και διανομής ιστορικών) Στοιχείων «ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ» ΑΜΚΕ εις το αμφιθέατρον του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας και είχε ως κύριο θέμα τους ατίμητους φονευθέντες μαχητές της ΕΒΑ, κρίνουμε σκόπιμο να σας ενημερώσουμε για τα παρακάτω:
Η παρουσίαση, για τους τριάκοντα (30) ατίμητους αεροπόρους, πραγματοποιήθηκε από τον έφεδρο αξιωματικό (Ι)- πρόεδρο της ΕΕΕΣ «ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ» και τακτικό μέλος Α.Ακ.Ε, Γεώργιο Δ. Μέρμηγκα και περιελάμβανε;
Σύντομο ιστορικό περίγραμμα της περιόδου προ και κατά την κήρυξη του Β΄ Π.Π ως και της εισόδου της πατρίδος μας στον πόλεμο, με σαφή αναφορά στις προσπάθειες θωρακίσεως της χώρας από τον εθνικό κυβερνήτη-στρατηγό πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά.
Διάταξη Μάχης των αντιπάλων Βασιλικών Αεροποριών Ιταλίας και Ελλάδος ως και αριθμητική κατανομή των Αεροπορικών Δυνάμεων.
Ανάλυση ενός προς ένα και των τριάκοντα (30) φονευθέντων ατίμητων αεροπόρων μαχητών μας εντός Βορείου Ηπείρου (Αλβανίας) με παράθεση αγνώστων παλαιών (προπολεμικών) χαρτών και υποτύπωση επ’ αυτών των σημείων που η έρευνα της ΕΕΕΣ «ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ» έχει φέρει σε φως, μέσα από άγνωστα κείμενα επισήμων εγγράφων, πολεμικών ημερολογίων εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, αλλά και απογόνων των αεροπόρων μας.
Παράλληλα, έγινε αναφορά στις δυσκολίες εντοπισμού απογόνων των αεροπόρων μας και στην αρίστη συνεργασία με την Κλινική Μοριακής Βιολογίας Ενόπλων Δυνάμεων και το διευθυντή της, δρα Παναγιώτη Μενούνο, προκειμένου εμπλουτισθεί η Βάσις Δεδομένων Δειγμάτων DNA που τηρείται στο 401 Γ.Σ.Ν.Α.
Ο ομιλητής επισήμανε ότι πλέον, όταν αναφερόμαστε σε ατίμητους νεκρούς του Ελληνοϊταλικού Πολέμου:
- Θα πρέπει να μην αναφερόμαστε μόνον στους «7.796 Μαχητές του Ε.Σ», αλλά να συμπληρώνουμε ως: … «και στους 30 Μαχητές Αεροπόρους Ε.Β.Α».
-Ο όρος «Πεσόντες» δεν είναι δόκιμος. Εις τα επίσημα έγγραφα και δη σε αυτά του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δια την απονομήν Πολεμικής Συντάξεως χρησιμοποιείται ο ορθός όρος: «Φονευθείς εν Πολέμω».
-Μία από τις μεγαλύτερες και καλύτερη πηγή πληροφοριών είναι η Διεύθυνσις Απονομής Στρατιωτικών Συντάξεων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, πηγή όμως η οποία δυστυχώς καθίσταται ανεκμετάλλευτη, αφού υφίσταται ο γελοίος Νόμος Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (και για νεκρούς), ο οποίος μάλλον ευνοεί τους παρανόμους. Θα πρέπει άμεσα οι συναρμόδιοι υπουργοί να άρουν την ισχύ των διατάξεων του νόμου δια τους «Φονευθέντας εν Πολέμω» και την Ιστορική Έρευνα γενικότερα. Ότι οι υπηρετούντες υπάλληλοι είναι παντελώς άσχετοι ή αδιαφορούν χαρακτηριστικά και προκλητικά με το αντικείμενο ουδείς βεβαίως λόγος, εκτός εάν δεχθούμε την ανατριχιαστική και λίαν πιθανή περίπτωση να έχουν καταστρέψει τα ιστορικά αρχεία απονομής πολεμικών συντάξεων.
-Καυτηρίασε, επίσης, την ολιγωρία ορισμένων κατά τόπους Δημοτικών Αρχών, οι οποίες δεν παρέχουν ουδεμίαν αρωγή στο εθνικό αυτό θέμα.
-Δια να είμεθα όμως δίκαιοι, συμπλήρωσε, υφίστανται και άλλοι Δημόσιοι Φορείς (και ΝΠΔΔ κ.λπ.) των οποίων οι υπάλληλοι αδιαφορούν ή είναι αρνητικοί χαρακτηριστικά και προκλητικά ακόμη και σε έγγραφα αιτήματα.
-Είναι εκ των ουκ άνευ αναγκαία η άμεση συνεργασία με τον Αεροπορικό Ακόλουθο Ιταλίας, προκειμένου να αποκτηθεί πρόσβασις στα Ιταλικά Αρχεία Αεροπορίας, εντός των οποίων πιθανόν να ευρίσκονται κρίσιμα στοιχεία και φωτογραφίες συντριμμάτων των αεροπλάνων μας.
-Το σημαντικότερο «εργαλείο» στην έρευνα δια τον ακριβή εντοπισμόν είναι τα σχεδιαγράμματα με υποτύπωση σε Χάρτη. Δυστυχώς, Ελληνικοί Χάρτες της εποχής δεν υφίστανται, αφού οι Γερμανοί, εγκαταλείποντας την Πατρίδα μας, μετά την Κατοχή, φρόντισαν να καταστρέψουν το σύνολον του αρχείου της Γ.Υ.Σ. Υφίστανται, όμως, τέτοιοι Χάρτες σε Αρχεία ή Βιβλιοθήκες Δημοσίων Υπηρεσιών (π.χ. Υπουργείο Γεωργίας, ή Σιβιτανίδειος Σχολή ή ΥΠΕΧΩΔΕ κ.λπ.), οι οποίοι δυνατόν να αξιοποιηθούν, αρκεί οι υπηρετούντες (Προϊστάμενοι και Υπάλληλοι) να ευαρεστηθούν να ψάξουν τα Αρχεία τους και διαθέσουν τα ευρήματα.
-Για το αυτό λόγο θα πρέπει η Γ.Υ.Σ, στο μέτρο του δυνατού, να εκδώσει / προμηθεύσει καταλόγους με τα παλαιά και νέα τοπωνύμια για κάθε υφιστάμενο φύλλο Χάρτη της Περιοχής των Ε/Α συνόρων, προκειμένου να υπάρξει διασταύρωση / ταυτοποίηση στοιχείων σε αναφορές.
-Τέλος, η αναφορά ότι ο πρώτος νεκρός αξιωματικός της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων του Πολέμου 1940-1941, ο σημαιοφόρος Ιωάννης Καψαμπέλης, ήταν χειριστής της Ναυτικής Αεροπορίας, καθώς και η μη αναφορά στο Μνημείο Ναυτικής Αεροπορίας (Ναυτικό Οχυρό ΑΒ Κοτρωνίου) ακόμη τριών Ναυτικών Αεροπόρων, καθώς και η αναφορά στην άγνωστη ιστορία της Ανεξάρτητης Μοίρας Αεροπορικών Μεταφορών (Επιστρατευθείσης Ελληνικής Εταιρείας Εναερίων Συγκοινωνιών με επτά -07- μεταφορικά Αεροπλάνα) του Αρχιστρατήγου Αλεξάνδρου Παπάγου, έδωσαν μια άλλη διάσταση και γνώση στην παρουσίαση αυτή, δημιουργώντας την ανάγκη της επαναλήψεως, με περισσότερο χρόνο.
Τελειώνοντας, προς ενημέρωσιν των αναγνωστών μας, αναφέρουμε ότι οι προ ετών προσπάθειες για το θέμα των Ατίμητων Νεκρών του Στρατού μας, του προέδρου της Βουλής, οφθαλμιάτρου Γεωργίου Σούρλα, έχουν φέρει αποτέλεσμα, αφού ήδη γίνονται εκταφές στα Πεδία των Μαχών της Βορείου Ηπείρου Αλβανίας και ταυτόχρονα ταυτοποιήσεις με τη μέθοδο DNA.
Για την υλοποίηση του εθνικού αυτού σκοπού το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμύνης (ΓΕΕΘΑ) έχει εκδώσει τις παρακάτω οδηγίες που μας αφορούν και το ιστορικό έχει όπως κατωτέρω:
Σε εφαρμογή σχετικής διακρατικής συμφωνίας Ελλάδος - Αλβανίας συνεχίζονται οι εργασίες αναζήτησης, εκταφής, προσδιορισμού της ταυτότητας και ενταφιασμού των Ελλήνων Πεσόντων Στρατιωτικών σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Αλβανία, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου 1940 - 41, στη περιοχή Dragot (Τεπελένι) Αλβανίας, οι οποίες ξεκίνησαν στις 22 Ιανουαρίου 2018. Οι εργασίες αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο υλοποίησης σχετικής διακρατικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας, καθώς και των συμφωνηθέντων στις 20 Δεκεμβρίου 2017 από τη Μεικτή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων.
Στις 27 Μαρτίου 2018 πραγματοποιήθηκε στα Τίρανα η σύγκληση της 5ης Μεικτής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, στο πλαίσιο υλοποίησης σχετικής διακρατικής συμφωνίας Ελλάδος – Αλβανίας, για την αναζήτηση, εκταφή, προσδιορισμό ταυτότητος και επαναταφή πεσόντων Ελλήνων Στρατιωτικών Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου 1940-41.
Κατά τη διάσκεψη συζητήθηκαν και συμφωνήθηκαν οι περαιτέρω διαδικασίες αναγνώρισης, ταυτοποίησης και ταφής των πεσόντων Ελλήνων Στρατιωτικών στα κοιμητήρια των Βουλιαράτων – Κλεισούρας, ενώ συμφωνήθηκε και το χρονοδιάγραμμα εξέλιξης των σχετικών εργασιών.
Η Μεικτή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων επισκέφθηκε το χώρο εκταφών της περιοχής DRAGOT, όπου διαπιστώθηκε η άρτια οργάνωση/υποστήριξη και λειτουργία της μεικτής ομάδας εργασιών επί του πεδίου.
Ακολούθως, η Επιτροπή επισκέφθηκε τα προβλεπόμενα, από τη διμερή συμφωνία, κοιμητήρια στις Βουλιαράτες και στην Κλεισούρα, όπου καταγράφηκαν οι απαιτούμενες παρεμβάσεις συντήρησης, αναβάθμισης και εν γένει προετοιμασίας των υφιστάμενων υποδομών, προκειμένου να καταρτισθεί χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των σχετικών εργασιών.
Μέχρι τώρα έχει πραγματοποιηθεί η εκταφή των οστών 108 φονευθέντων μαχητών, χωρίς να έχουν ταυτοποιηθεί. Για την υλοποίηση της διαδικασίας ταυτοποίησης των εντοπιζόμενων οστών, έχει ήδη δημιουργηθεί βάση δεδομένων δειγμάτων αίματος των συγγενών/απογόνων των πεσόντων, από το Τμήμα Μοριακής Βιολογίας του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών.
Η υψηλή ανταπόκριση στη διαδικασία συγκέντρωσης δειγμάτων αποτυπώνει το έντονο ενδιαφέρον εκ μέρους των συγγενών/απογόνων των πεσόντων. Έχουν αποσταλεί περισσότερα από 360 δείγματα αίματος από όλη την Ελλάδα, ενώ μεγάλος αριθμός ενδιαφερομένων επικοινωνεί με το αρμόδιο προσωπικό του ΓΕΕΘΑ για παροχή περαιτέρω πληροφοριών.
Η υλοποίηση της διαδικασίας ταυτοποίησης των εντοπιζόμενων οστών απαιτεί τη λήψη δυο (02) δειγμάτων αίματος από τους ενδιαφερόμενους εν ζωή συγγενείς των πεσόντων και ειδικότερα ενός (01) δείγματος από τη Μητρική «Γραμμή» και ενός (01) δείγματος από την Πατρική «Γραμμή», ως εξής:
Από τη Μητρική «Γραμμή»
•Από αδελφό/ή του πεσόντα ο οποίος/α να προέρχεται από την ίδια μητέρα
•Από παιδί της αδελφής του πεσόντα (ανιψιός-ανιψιά)
•Από παιδί (αγόρι-κορίτσι) της εξαδέλφης του πεσόντος, της οποίας η μητέρα να είναι αδελφή της μητέρας του πεσόντος
•Από παιδί της κόρης της αδελφής του πεσόντος.

Από την Πατρική «Γραμμή»:
•Από αδελφό του πεσόντος ο οποίος να προέρχεται από τον ίδιο πατέρα
•Από υιό του πεσόντος
•Από υιό του αδελφού του πεσόντος (ανιψιός)
•Από εξάδελφο του πεσόντος (υιός του αδελφού του πατέρα του) ή από τον υιό του ως άνω εξαδέλφου του.
Εν λόγω δείγματα αίματος απαιτείται να τοποθετηθούν σε σωληνάρια προπυλενίου με αντιπηκτικό παράγοντα EDTA (γενική αίματος) και θα πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύονται με ενυπόγραφη συγκατάθεση των συγγενών των πεσόντων. Υπόδειγμα εντύπου παροχής συγκατάθεσης είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα ΓΕΕΘΑ. Για περισσότερες πληροφορίες επί της διαδικασίας οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο τηλέφωνο 210-7494749 του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών / Κέντρο Μοριακής Βιολογίας (κος Δρ. Παναγιώτης Μενούνος).
Για την απαιτούμενη αιμοληψία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν Αδαπάνως στα παρακάτω Στρατιωτικά Νοσοκομεία-Υγειονομικές Μονάδες:
•Ν. Αττικής:
401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών- 417 Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ) - 414 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ειδικών Νοσημάτων- Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΝΝΑ) - 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας (251 ΓΝΑ)
•424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Εκπαιδεύσεως (Ν. Θεσσαλονίκης)
•Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης (Ν. Χανίων)
•404 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Λαρίσης.
•411 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Τριπόλεως
•212 Κινητό Χειρουργικό Νοσοκομείο Εκστρατείας (Ν. Ξάνθης)
•216 - 219 Κινητά Χειρουργικά Νοσοκομεία Εκστρατείας (Ν. Έβρου)
•88 Τάγμα Υγειονομικού (Ν. Λήμνος)
•98 Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (Ν. Λέσβος)
•96 Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (Ν. Χίος)
•79 Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (Ν. Σάμος)
•80 Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (Ν. Κως)
•95 Τάγμα Υγειονομικού Εθνοφυλακής (Ν. Ρόδος).
Εναλλακτικά οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν σε οιοδήποτε ιδιωτικό μικροβιολογικό εργαστήριο από το οποίο θα πραγματοποιηθεί η απαιτούμενη αιμοληψία και τα δείγματα θα αποσταλούν (μέσω courier) στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών / Κέντρο Μοριακής Βιολογίας (Λεωφ. Μεσογείων 138 και Κατεχάκη, Τ.Κ.: 115 25). Στην περίπτωση αυτή οι ενδιαφερόμενοι θα επιβαρυνθούν το ανάλογο κόστος.
Για τα οστά τα οποία ανευρίσκονται και καθοιονδήποτε τρόπο καθίσταται εφικτή η αναγνώρισή τους, θα ενημερώνονται από την αρμόδια Διεύθυνση του ΓΕΕΘΑ οι συγγενείς / απόγονοι του φονευθέντος.
Για οποιαδήποτε ερώτηση ή πληροφορία, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα τηλέφωνα 210 6573274 - 6575020 της αρμόδιας Διευθύνσεως του ΓΕΕΘΑ (ΓΕΕΘΑ / Β1), κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες.
Τα αποτελέσματα από τη διαδικασία ταυτοποίησης θα κοινοποιούνται στους, κατά περίπτωση, ενδιαφερομένους, ενώ αριθμητικά στοιχεία θα ανακοινώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα από το ΓΕΕΘΑ.
*Δημοσιογράφος
Επαναδημοσίευση από την εφημερίδα Θάρρος Μεσσηνίας

Γιώργος Γκορέζης*: Επετειακό. Η σύγκρουση των θεσπρωτών ανταρτών με τους γερμανοτσάμηδες. Μάχη των Αγίων Θεοδώρων ( 30 Ιουν 1944

on Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Στις αρχές του θέρους 1944 η κατάσταση στη Θεσπρωτία μεταβάλλεται. Οι Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών ( Ε.Ο.Ε.Α. ) του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου ( ΕΔΕΣ) την 27η Ιουνίου 1944 καταλαμβάνουν την Παραμυθιά και την 29η Ιουνίου ανακαταλαμβάνουν την Πάργα. Τόσο στην Παραμυθιά όσο και στην Πάργα ελήφθησαν μέτρα τιμωρίας των Μουσουλμάνων, που είχαν διαπράξει φόνους και εμπρησμούς και προστασίας των γυναικοπαίδων από την οργή του ελληνικού πληθυσμού – 43 καταδικάστηκαν από το στρατοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκαν-και 600 περίπου γυναικόπαιδα βρήκαν προστασία, διατροφή και περίθαλψη σε χώρο συγκέντρωσης στην Παραμυθιά.
Οι δυνάμεις των ενόπλων Μουσουλμάνων, εκτελώντας διαταγές της Γερμανικής Διοίκησης, εγκατέστησαν γραμμή μάχης σε υψώματα Δυτικά και Βορειοδυτικά της Παραμυθιάς και Βορείως της Πάργας, επιδιδόμενοι σε επιδρομές, ληστείες και φόνους εντός της καταληφθείσης υπό των ανταρτών περιοχής. Προς τούτους απεστάλη προκήρυξη που τους καλεί να παύσουν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς και να καταθέσουν τα όπλα, αλλά αυτοί καμία απάντηση δεν έδωκαν.
Πληροφορίες έφεραν τους συνεργαζόμενους με τους Γερμανούς ενόπλους Μουσουλμάνους να ετοιμάζουν επίθεση για την ανακατάληψη της Παραμυθιάς. Για την εξασφάλιση της Πόλης το ΙΙ Τάγμα του 16ου Συντάγματος προωθήθηκε από την 27η Ιουνίου στο Στενό Αγίων Θεοδώρων Σέλιανης, τοποθεσία απέχουσα περί τα 4 χιλιόμετρα από την Παραμυθιά, για να απαγορεύσει την αμαξιτή οδό Μενίνα – Παραμυθιά. Το Τάγμα έλαβε διάταξη με τον 5ο Λόχο υπό τον Εύελπι Χριστόπουλο Χρίστο στα δεξιά, τον 6ο Λόχο υπό τον υπολοχαγό Γριβάκο Πέτρο στα αριστερά ( τοποθεσία ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ), και τον 2ο Λόχο Μηχανημάτων υπό τον τότε Εύελπι Παναγιωτακόπουλο Γεράσιμο στην Παραμυθιά.
Όλοι οι αντάρτες του Τάγματος κατήγοντο από την περιοχή, και έπνεαν μένεα κατά των Μουσουλμάνων, που θεωρούσαν σφαγείς του ελληνισμού της Θεσπρωτίας. Οι άνδρες του 5ου Λόχου προήρχοντο κυρίως από τα χωριά Προδρόμι, Βέλιανη και Καρυώτι Παραμυθιάς, και οι πλείστοι ήταν παλαίμαχοι αντάρτες του εκ Προδρομίου οπλαρχηγού ( Υπολοχαγού των Ε.Ο.Ε.Α. ) Γεωργίου Κωνσταντίνου (Κώτσιο-Νικόλα ), γενναίου και ατρόμητου πολεμιστή. Ο 6ος Λόχος περιελάμβανε αντάρτες από τα χωριά Ζερβοχώρι ( οπλαρχηγός Κωνσταντίνου ), Αγορά-Χόικα οπλαρχηγός Φωτο -Λιόλιος ), περιοχή Φαναρίου (οπλαρχηγός Ντούσκος ), Προδρόμι ( οπλαρχηγός Τσίτσος Χρήστος ).
Η επίθεση των ενόπλων Μουσουλμάνων εκδηλώθηκε την 0530 ώρα της 30ης Ιουνίου επί της κατευθύνσεως από Μενίνα προς Αγίους Θεοδώρους. Προηγούντο δύο Γερμανικά αυτοκίνητα έλκοντα ένα Πυροβόλο των 47 και ένα βλητοφόρο πλήρες βλημάτων. Δέκα περίπου αυτοκίνητα πλήρη Γερμανών ( δύναμη 250 περίπου άνδρες ) και 100 περίπου Μουσουλμάνοι , πολλοί έφιπποι, εντοπίστηκαν να αναμένουν στη θέση « Κεφαλόβρυσο », εκεί ακριβώς όπου ο πλάτανος και η πηγή.
Οι αντάρτες άρχισαν τα πυρά εναντίον του εχθρού από την απόσταση των 300 μέτρων, και οι επί των οχημάτων Γερμανοί κατήλθαν αυτών και άρχισε η μάχη. Οι θέσεις των ανδρών του 6ου Λόχου ήσαν πολύ επισφαλείς, διότι η τοποθεσία ήταν πεδινή και εκτεθειμένη στα πυρά του εχθρού. Παρά ταύτα οι αντάρτες επέδειξαν ευψυχία και εκράτουν τις θέσεις τους. Ενώ οι θέσεις του 5ου Λόχου ήταν πλεονεκτικότερες κατά το δεξιό τους μόνο, όπου και τα βραχώδη προπετάσματα που κάλυπταν τους αντάρτες.
Πλέον της ημίσειας ώρας οι Γερμανοί και Μουσουλμάνοι καθηλώνονται εντός των χανδάκων από τα δραστικά πυρά των ανταρτών, παρά την υπεροχή των πυρών τους, που ενισχύονταν και από πυρά βαρέων όλμων. Βαρύ πολυβόλο του 5ου Λόχου, που είχε ταχθεί στα δεξιά του και εντός σχισμής βράχου, θέριζε ολόκληρη την μεταξύ του έλους και των αντερεισμάτων του υψώματος Ζουμπάνι έκταση στην οποία διεξήγετο η μάχη, και καθιστούσε την προχώρηση του εχθρού αδύνατη. Το πολυβόλο τούτο, λάφυρο των Προδρομιτών ανταρτών από προηγούμενους αγώνες τους με τους Γερμανοιταλούς, χειρίζετο ο αντάρτης Χρίστος Τσίτσος. Προήχθη σε επιλοχία για τον ηρωισμό του κατά τη μάχη αυτή.
Οι Γερμανοί έταξαν τότε εις αγρόν του Νεοχωρίου Πυροβολαρχία από τέσσερα πυροβόλα και άρχισαν δραστικά πυρά. Επεσήμαναν το πολυβόλο και έβαλαν συνεχώς κατ’ αυτού.
Τα πυρά των ανταρτών ήλθαν να ενισχύσουν δύο όλμοι Ιταλικής προελεύσεως από τον Λόχο μηχανημάτων του Τάγματος, εκ των οποίων μόνο ο ένας κατέστη δυνατό να μεταφερθεί δια των χειρών σε κατάλληλο θέση, στα δεξιά του 5ου Λόχου, ώστε να προσβληθεί η εχθρική πυροβολαρχία. Την στιγμή όμως εκείνη ο διοικητής του Τάγματος εντόπισε από το παρατηρητήριο του φάλαγγα δέκα περίπου Γερμανικών αυτοκινήτων να κινούνται από τη Μενίνα προς Αγίους Θεοδώρους, προς ενίσχυση της μάχης. Τα αυτοκίνητα στάθμευσαν στο πλάτανο στο Κεφαλόβρυσο ( πλάτανος του αράπη ), και οι Γερμανοί άρχισαν να καταλαμβάνουν θέσεις μάχης. Ο διοικητής του Λόχου μηχανημάτων διετάχθη να μεταφέρει τα πυρά του όλμου στον πλάτανο, πράγμα που έγινε με απόλυτη ευστοχία. Μετά από λίγο οι Γερμανοί υποχωρούν ατάκτως και δρομέως επί της αμαξιτής προς Μενίνα.
Ευθύς αμέσως οι 5ος και 6ος Λόχοι εκδηλώνουν επίθεση κατά των υποχωρούντων Γερμανών. Σκηνές άφθαστου ηρωισμού των ανταρτών λαμβάνουν χώρα. Ο 5ος Λόχος συλλαμβάνει αιχμαλώτους και άγεται πολύ πέραν του Κεφαλοβρύσου. Ο 6ος Λόχος προελαύνει παράλληλα του λιμνώδους έλους και επιτίθεται κατά των παρά την Σκουπίτσα Γερμανών, που τρέπονται σε φυγή.
Η μάχη των Αγίων Θεοδώρων ήταν η πρώτη μάχη εκ παρατάξεως σε πεδινή περιοχή που έδωκαν οι ανταρτικές ομάδες. Ο άφθαστος ηρωισμός των εμπειροπολέμων ανδρών του ΙΙ/16 Τάγματος έγραψε σελίδες δόξας και ηρωισμού που έλαμψαν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Τεράστια η σημασία της , γιατί απέτρεψε τη ανακατάληψη της Παραμυθιάς και ολοκλήρου της περιοχής από τους Γερμανούς και τους συνεργαζόμενους μ’ αυτούς ένοπλους Μουσουλμάνους.
Το Τάγμα είχε ένα νεκρό, τον αντάρτη του 5ου Λόχου Κοντό Σωτήριο, και 5 τραυματίες, τους αντάρτες Σιώχο Παναγιώτη, Παπαδόπουλο Νικόλαο, Δημητρίου Φώτιο, Τάχια Βασίλειο και Σακαντέμη Ιωάννη. Στο Κεφαλόβρυσο, κάτωθεν του πλατάνου, ανευρέθηκαν μετά την λήξη της μάχης 30 Γερμανοί νεκροί. Άλλοι 6 νεκροί Γερμανοί περισυλλέγησαν εκ του λοιπού πεδίου της μάχης. Οι Γερμανοί είχαν και 42 τραυματίες.
Επί του πεδίου της μάχης περισυλλέγησαν υπό των ανταρτών σαν λάφυρα 2 αυτοκίνητα, 1 αντιαρματικό πυροβόλο, 1 βλητοφόρο, 2 ασύρματοι, 5 οπλοπολυβόλα, 10 κτήνη, 35 τυφέκια μάουζερ.-
Βοηθήματα
– « Αρχεία Εθνικής Αντίστασης », Εκδόσεις ΓΕΣ 1998, με την επιμέλεια επιτροπής ανωτάτων αξιωματικών υπό την προεδρία του υποστρατήγου Γ. Γκορέζη.
– « Εθνική Αντίσταση 1941-45 », Υποστρατήγου Γ. Γκορέζη, 1999, Εκδόσεις Δωδώνη.
– « Πολεμική Έκθεση Δράσης ΙΙ/16 Τάγματος Ανταρτών », Αντισυνταγματάρχης Κ. Ζιώγας, τότε Διοικητής Τάγματος.
– « Πολεμική Έκθεση Δράσης Γενικού Αρχηγείου ΕΟΕΑ », Π. Νικολόπουλος, Διευθυντής Γραφείου Επιχειρήσεων.
*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας.

Ιωάννης Μπαλτζώης*: D-DAY- 75 Χρόνια Μύθοι και Διαχρονικές Δυτικές Απρέπειες!

on Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
 

Την Τετάρτη (5 Ιουνίου), η βασίλισσα Ελισάβετ και 15 ηγέτες κρατών από το Βέλγιο, την Τσεχία, τη Δανία, την Ελλάδα, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Νέα Ζηλανδία, την Πολωνία, τη Σλοβακία, του Καναδά, της Αυστραλίας, καθώς και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν, τίμησαν την 75η επέτειο από την Απόβαση της Νορμανδίας, με την κωδική ονομασία Operation Overlord (Επιχείρηση Επικυρίαρχος) και ιδίως τους ζώντες βετεράνους της μεγαλύτερης θαλάσσιας απόβασης στην ιστορία, που συνέβαλε σημαντικά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η τελετή μνήμης έγινε στο βρετανικό λιμάνι του Πόρτσμουθ, όπου είχαν επιβιβασθεί οι συμμαχικές δυνάμεις για την απόβαση στην Νορμανδία, στις 6 Ιουνίου 1944. Όμως οι Βρετανοί, ως είθισται σε πολλές περιπτώσεις διέπραξαν ξανά την ίδια ιστορική απρέπεια. Κάλεσαν την ηττηθείσα Γερμανία, ως μη όφειλαν και δεν προσκάλεσαν την Ρωσία (διάδοχο της Σοβιετικής Ένωσης), ή την Ουκρανία, ή την Λευκορωσία, όπως όφειλαν, λόγω της κυρίας και ουσιαστικής συνεισφοράς των παραπάνω κρατών για το τέλος του Β’ Π.Π.

D-DAY και Προπαγάνδα.

Εξετάζοντας ιστορικά την απόβαση της Νορμανδίας, είναι γεγονός ότι ήταν πράγματι μια τεράστια στρατιωτική- πολιτική και οργανωτική συμμαχική επιχείρηση, που στέφθηκε με επιτυχία. Έτσι περίπου 150.000 στρατιώτες από τις ΗΠΑ, την Βρετανία και τον Καναδά, μεταξύ άλλων, με 7.000 σκάφη , διέσχισαν το στενό της Μάγχης και έφθασαν σε ένα τμήμα μήκους 80 χιλιομέτρων στα παράλια της Γαλλίας, καταγράφοντας έτσι την μεγαλύτερη πολεμική αποβατική επιχείρηση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η επιχείρηση σήμαινε το άνοιγμα του δευτέρου μετώπου στην Ευρώπη. Αλλά ερχόταν πολύ καθυστερημένα, ύστερα από σκληρές πιέσεις χρόνων της ΕΣΣΔ προς τους Δυτικούς συμμάχους της. Οι συμμαχικές αποβατικές δυνάμεις, εφορμώντας κατά την αποβίβαση στις ακτές της Νορμανδίας αντιμετώπισαν μια λιγότερη αναμενόμενη αντίσταση από τον Γερμανικό ναζιστικό στρατό, με αποτέλεσμα η αντίσταση των Γερμανών να καταβληθεί εύκολα. Και τούτο συνέβη γιατί ο Χίτλερ είχε ήδη μεταφέρει σημαντικές και για πολλούς ιστορικούς τις καλύτερες μαχητικές μονάδες του στο Ανατολικό Μέτωπο, όπου το Τρίτο Ράιχ έδινε πραγματικά μάχη επιβίωσής με τον Σοβιετικό Ερυθρό Στρατό, ό οποίος υλοποιούσε μια γιγαντιαία αντεπίθεση και κυριαρχούσε στα πεδία επιχειρήσεων και να προελαύνει δυτικά. Οι αριθμοί των θυμάτων της απόβασης πιστοποιούν ότι οι Αμερικανοί, Βρετανοί και Γερμανοί νεκροί στις σύντομες μάχες της Νορμανδίας ήταν της τάξεως των 10.000 ανδρών περίπου. Συγκρινόμενοι δε με τους νεκρούς στο Ανατολικό Μέτωπο, οι νεκροί στην γερμανική όσο και στην σοβιετική πλευρά ανέρχονταν σε πολλά σε εκατομμύρια, όπως θα δούμε παρακάτω.

Φωτό:Η απόβαση στην Νορμανδία

Έτσι κάθε επέτειος της D-Day, έρχεται στο νου πολλών ανθρώπων το ίδιο ερώτημα. Ποιος νίκησε του Γερμανούς (και τους συμμάχους των) στον Β’ΠΠ; Η απάντηση χωρίς αμφιβολία και για όσους γνωρίζουν ιστορία είναι μία: Ο Κόκκινος Στρατός. Φυσικά και η Συμμαχική συμβολή ήταν ανεκτίμητη, αλλά ο ουσιαστικός νικητής είναι ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης. Η κλοπή των δαφνών της νίκης ήταν μια πράξη απάτης των Δυτικών Δυνάμεων, αναγκαία προπαγάνδα αρχικά μετά το τέλος του πολέμου, για να τις διευκολύνει στον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Και όμως αυτό συμβαίνει διαρκώς. Μετά από οκτώ δεκαετίες συστηματικής προπαγάνδας, που συνεπικουρείτο από τις χολλυγουντιανές ταινίες, ακόμη υπάρχει η εντύπωση ότι οι ΗΠΑ κατατρόπωσαν το Γ’ Ράιχ. Σε πρόσφατη έρευνα στην Γαλλία καταδείχθηκε ότι ποσοστό άνω του 50% των Γάλλων θεωρούν ότι η συνεισφορά των ΗΠΑ ήταν αυτή που συνετέλεσε στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β’Π.Π. Ακόμη και σήμερα πολλοί άνθρωποι στον δυτικό κόσμο θεωρούν ότι τα «κακά» παιδιά στον πόλεμο αυτό ήταν οι Ρώσοι, πάντα σύμμαχοι των Γερμανών!! Έτσι φαίνεται να «πιστεύει» και η Βρετανική Βασιλική οικογένεια, αφού ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαδίμηρος Πούτιν, όπως και ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βλαδίμηρος Ζελένσκι και ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο δεν προσεκλήθησαν να παραστούν στην επέτειο των 75 χρόνων από την D-Day, όπως θα ήταν οφειλόμενο και πρέπον για τα εκατομμύρια των νεκρών Ρώσων. Προσεκλήθη και παρέστη όμως η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγγελλα Μέρκελ, όπως δεν θα ήταν οφειλόμενο και πρέπον, αφού η Γερμανία ήταν η υπεύθυνη χώρα δύο παγκοσμίων πολέμων, που αιματοκύλισαν την Ευρώπη στον 20ο αιώνα με συνολικά περί τους 100 εκατομμύρια νεκρούς. Και η Βρεττανή βασίλισσα αντάλλαξε χειραψία με την ηγέτιδα της Γερμανίας, αυτή την ιερή ημέρα μνήμης προς τα εκατομμύρια των νεκρών αυτού του πολέμου.

Η Ιστορική Αλήθεια

Θεωρώ ότι είναι θλιβερό ακόμη και σήμερα , οι Δυτικοί ηγέτες να επιμένουν σε μια υπεροπτική και αναληθή θέση, ότι η πιο καθοριστική ενέργεια για το τέλος του πολέμου ήταν η σημαντική κατά τα άλλα απόβαση στην Νορμανδία. Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο ότι ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός και οι τρομακτικές και κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών ήταν ο κυριότερος παράγοντας της ήττας της ναζιστικής Γερμανίας και ο κυριότερος παράγων της απελευθέρωσης της Ευρώπης από το Ναζιστικό Τρίτο Ράιχ. Η μητέρα όλων των μαχών, η μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων, η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που σταμάτησε την προέλαση ανατολικά και κατέστρεψε στην κυριολεξία την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943!! Δηλαδή περίπου ενάμιση χρόνο πριν η Δυτική Συμμαχία αποφασίσει την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου. Έτσι η συμμαχική απόβαση της Νορμανδίας έδωσε την ευκαιρία στον Κόκκινο Στρατό, δύο εβδομάδες μετά την D-Day να εξαπολύσει την καθοριστική για το τέλος του πολέμου Operation Bagration (επιχείρηση Μπαγκρατιόν), μια γιγαντιαία επίθεση κατά της κεντρικής Γερμανικής Ομάδας Στρατιών, σε ένα μέτωπο χιλιάδων μιλίων. Μέσα σε 8 εβδομάδες οι Γερμανικές δυνάμεις είχαν οπισθοχωρήσει περίπου 200 μίλια. Περισσότερες από 30 Γερμανικές Μεραρχίες (από τις τουλάχιστον 200) καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ήταν η επίθεση που τσάκισε την στρατιωτική ραχοκοκαλιά της Γερμανικής Βέρμαχτ και οδήγησε στην οριστική ήττα της Γερμανίας. Κυνικά κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν την Operation Overlord (Επιχείρηση Επικυρίαρχος) στο Δυτικό μέτωπο, ως απλή εκτροπή για την πολύ μεγαλύτερη επίθεση στα Ανατολικό Μέτωπο.

Φωτό: Από την Μάχη του Στάλιγκραντ.

Οι Αμείλικτοι Αριθμοί-Απώλειες

Κρίνεται σκόπιμο για να μην μείνει καμιά αμφιβολία για τα προαναφερθέντα, να αναφερθούμε σε αριθμούς συμμετοχής και νεκρών στο Ανατολικό Μέτωπο μεταξύ Γερμανών και Σοβιετικών. Σύμφωνα με το πολύ σχολαστικό και αξιόπιστο μετα-σοβιετικό αρχείο, που οι πλείστοι δυτικοί ιστορικοί χρησιμοποιούν και αναφέρονται (G. I. Krivosheev in «Soviet Casualties and Combat Losses»), ο συνολικός αριθμός των ανδρών του Κόκκινου Στρατού κατά την διάρκεια του πολέμου ανήλθε τελικά στα 34.476.700, όπου μεταξύ αυτών και 1.000.000 γυναίκες, ο δε στρατός της Γερμανίας ανήλθε τελικά στα 21.107.000.

Ο συνολικός αριθμός των νεκρών (κάθε μορφής) για τους κυριότερες συμμετέχουσες χώρες αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Εδώ να διευκρινίσουμε ότι τα στοιχεία από διάφορες πηγές, δεν συμφωνούν απολύτως μεταξύ των και υπάρχουν ορισμένες αποκλίσεις. Έτσι κρίνεται σκόπιμο, για λόγους ιστορικής ακρίβειας, να χρησιμοποιηθούν στοιχεία μόνο από αξιόπιστες αμερικανικές πηγές, που να μην μπορούν να αμφισβητηθούν, όπως το “THE NATIONAL WAR MUSEUM”, New Orleans , ΗΠΑ, (https://www.nationalww2museum.org/), που παρέχει πολλά και λεπτομερή στοιχεία.

Φωτό: Συμμαχικό Στρατιωτικό νεκροταφείο

Έτσι οι απώλειες για τις κυριότερες χώρες ήταν.

  • ΗΠΑ: 416.000 στρατιώτες, συνολικά (συμπεριλαμβανομένων και των νεκρών πολιτών) 418.500
  • Αγγλία: 383.600 στρατιώτες, συνολικά 450.000
  • Γαλλία: 217.600 στρατιώτες, συνολικά 567.000
  • Ελλάδα: 35.000 στρατιώτες, συνολικά 800.000!!
  • Σοβιετική Ένωση: 10.700.000 στρατιώτες ( το αρχείο G. I. Krivosheev τους ανεβάζει σε 11.285.057), συνολικά περισσότερο από 24.000.000.
  • Ιταλία: 301. 400 στρατιώτες, συνολικά 457.000
  • Ιαπωνία: 2.600.000 στρατιώτες, συνολικά 3.100.000
  • Γερμανία: 5.553.000 στρατιώτες (το αρχείο G. I. Krivosheev τους ανεβάζει σε 6.923.700) , συνολικά 8.800.000.

Φωτό: Επιζώντες βετεράνοι της D-DAY

Φυσικά υπήρχαν πολλές άλλες μεγάλες απώλειες, σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, όπως σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (επί παραδείγματι, το Λουξεμβούργο είχε 2.000 απώλειες πολιτών του από βομβαρδισμούς), ακόμη σε Ινδία, Σιγκαπούρη, Ν. Αφρική κλπ. Ιδιαίτερα για την Κίνα οι συνολικές απώλειες σύμφωνα με το Εθνικό Μουσείο Πολέμου, των ΗΠΑ , ίσως να ξεπερνούσαν τα 50.000.000!!! Έτσι χωρίς αμφισβητείται η μεγάλη αξία της Επιχείρησης Επικυρίαρχος, με την συμμαχική απόβαση στην Νορμανδία και το (έστω καθυστερημένα) άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου, το οποίο βοήθησε αποφασιστικά την Σοβιετική επιχείρηση Μπαγκρατιόν στο Ανατολικό Μέτωπο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ποιος στην κυριολεξία συνέτριψε το Γερμανικό Τρίτο Ράιχ και τις 200 Μεραρχίες του στο Ανατολικό μέτωπο και ήταν αδιαμφισβήτητα ο Κόκκινος Στρατός και αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, που θα πρέπει όλοι να σεβόμαστε και να τιμούμε. Και ως ελαχίστη ένδειξη τιμής για τα 24 εκατομμύρια νεκρών Ρώσων, Ουκρανών, Λευκορώσων και λοιπών εθνοτήτων της τότε Σοβιετικής Ένωσης, θα έπρεπε στην μεγάλη αυτή ημέρα μνήμης (D-Day), κυρίαρχη θέση και παρουσία να είχαν οι σημερινοί ηγέτες Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας. Και όχι να προσκαλείται η σημερινή Καγκελάριος της χώρας – θύτης και υπεύθυνης για δύο παγκοσμίους πολέμους στον 20ο αιώνα, της Γερμανίας. Όταν αδιαφορούμε ή περιφρονούμε την ιστορία, τότε η ιστορία θα μας εκδικηθεί. Αιδώς Αργείοι!!

* Ο Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης είναι αντιστράτηγος ε.α., πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, πρώην Αξιωματικός επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), κατέχει Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ : Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ

on Κυριακή, 09 Ιουνίου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Αναμφίβολα, υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας, οι οποίες συνδέθηκαν με πρόσωπα τα οποία αποφάσισαν για τις τύχες των πολλών και σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος μεγάλων αποφάσεων. Και τα πρόσωπα αυτά ανήκουν είτε στην κατηγορία των στρατιωτικών ηγετών, είτε στην κατηγορία των πολιτικών αρχηγών.
Ο Νικόλαος Πλαστήρας ανήκει χωρίς δεύτερη σκέψη και στις δύο κατηγορίες. Διότι τόσο ως Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, όσο και ως πρωθυπουργός της Χώρας σε κρίσιμες στιγμές, πήρε αποφάσεις οι οποίες αποδείχτηκαν σωτήριες, όσο αυστηρές κι αν μπορεί να κριθούν κάποιες από αυτές. Άλλωστε κρίνεται απαραίτητο όταν μελετάμε την επιστήμη της Ιστορίας, να έχουμε πάντα στο μυαλό μας την εποχή των γεγονότων, τις υφιστάμενες καταστάσεις αλλά και τα ήθη και έθιμα που τότε επικρατούσαν.


Η έκταση ενός άρθρου είναι μηδενική για να χωρέσει τη ζωή, τα κατορθώματα αλλά και την εποχή του Στρατηγού. Για το λόγο αυτό θα σταθούμε σε βασικές αναφορές του βίου του, προκειμένου να γνωρίσουμε ποιος ήταν και γιατί οφείλει η ελληνική ιστορία να τον μνημονεύει.
 Αξιωματικός : Γεννηθείς το 1883 στο Μορφοβούνι Καρδίτσας, εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών το 1910 και αποφοίτησε το 1912, ονομασθείς Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Προηγήθηκε η εθελοντική του κατάταξη το 1903 στο Στράτευμα και η συμμετοχή του στον Μακεδονικό Αγώνα. Συμμετείχε σε όλες τις πολεμικές συρράξεις της δεκαετίας 1912-1922. Πιο συγκεκριμένα:
1. Διακρίθηκε στις μάχες της Ελασσόνας και του Λαχανά κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και προήχθη σε Λοχαγό λόγω εξαίρετων πράξεων.
2. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε ως Ταγματάρχης στη Μακεδονία και στη μάχη του Σκρα τραυματίστηκε. Προήχθη ξανά επ` ανδραγαθία, στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.
3. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Ουκρανίας το 1919 ως Διοικητής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων.
4. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία με τη Μονάδα του, το ονομαζόμενο από τους Τούρκους «Σαιτάν Ασκέρ», Στρατό του διαβόλου, ενώ αποκαλούσαν τον ίδιο «Καρα-Πιπέρ», μαύρο πιπέρι, λόγω του παρουσιαστικού του. Στα εδάφη της Μικράς Ασίας έγραψε σελίδες δόξας για τον Ε.Σ με τις νίκες του θρυλικού 5/42, ενώ οι Εύζωνες του ήταν από τις ελάχιστες Μονάδες που υποχώρησαν συντεταγμένα και βοήθησαν πολλούς συμπατριώτες μας να διασωθούν από το μένος και τη σφαγή των Τούρκων.
«Ένα άχρωμο και άτονο ηλιοβασίλεμα ξεψυχάει στον κάμπο του Αφιόν Καραχισάρ. Στο βάθος του κάμπου δυο καβαλάρηδες καλπάζουν προς το μέρος μας μέσα σε δυο σύννεφα σκόνης. Όλο και πλησιάζουν. Ο πρώτος φαίνεται αξιωματικός, ο δεύτερος εύζωνας. Μόλις έφτασαν στην είσοδο, ο αξιωματικός αφήνει απότομα τα ηνία του αλόγου, πιάνει με τα δυο του χέρια τη σέλα και με μια σβέλτη ακροβατική κίνηση πηδάει ολόρθος στη γη. Ένας συνταγματάρχης, ψηλός, ξερακιανός, σχεδόν μαύρος, μ’ ένα τσιγκελωτό μουστάκι, με μάγουλα ρουφηγμένα. Πολύχρωμα τετραγωνάκια φιγουράρουν στο στήθος του αμπέχονου. Τα διάσημα. Στο αριστερό μανίκι τα εξάμηνα του μετώπου. Στο δεξί τα τεθλασμένα σήματα των τραυμάτων. Με δέος σταθήκαμε κλαρίνο. Έτσι ψηλός κι αγριωπός, καθώς στάθηκε μπροστά μας, μας έμπηξε το φοβερό του βλέμμα. Για να μη μας κουράζει στη στάση προσοχής και στη στάση του χαιρετισμού, μας άδραξε με τα στιβαρά του χέρια τα δεξιά μας χέρια και μας τα κατέβασε. Μας ρωτούσε αρκετή ώρα για την εργασία του σταδίου». Τα λόγια αυτά ενός Στρατιώτη του μετώπου, μιλάνε από μόνα τους. Και δείχνουν το μεγαλείο και το εκτόπισμα του Μαύρου Καβαλάρη.
 Πολιτικός : Με την επιστροφή από το Μικρασιατικό μέτωπο, σχημάτισε Επαναστατική Τριανδρία με τον Συνταγματάρχη Στυλιανό Γονατά και τον Αντιπλοίαρχο Δημήτριο Φωκά. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αποχώρησε, οι πρωταίτιοι της Καταστροφής εκτελέστηκαν μετά τη Δίκη των Έξι, ο Στρατηγός Πάγκαλος οργάνωσε εξαιρετικά γρήγορα τη Στρατιά Έβρου η οποία αποτέλεσε διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια του Ελευθέριου Βενιζέλου κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, ενώ μετά τις εκλογές του 1923 ο Πλαστήρας κατέθεσε την εξουσία στην εκλεγμένη κυβέρνηση. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε από τη Δ’ Εθνοσυνέλευση Άξιος της Πατρίδας Στρατηγός. Το μεγαλύτερο του όμως έργο ήταν η φροντίδα και περίθαλψη χιλιάδων ξεριζωμένων συμπατριωτών μας καθώς και η διανομή των τσιφλικιών στους ακτήμονες. Ακολούθως:
1. Το 1933 και το 1935 προέβη σε αποτυχημένα πραξικοπήματα υπέρ του Βενιζέλου και της Αβασίλευτης Δημοκρατίας.
2. Το 1945 αναλαμβάνει την πρωθυπουργία ως προσωπικότητα κοινής αποδοχής, σε μία δύσκολη στιγμή για την Πατρίδα. Υπογράφει τη Συμφωνία της Βάρκιζας αλλά παρά τις προσπάθειες που κατέλαβε αργότερα δε μπόρεσε να αποτρέψει τον αιματηρό, αδερφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.
3. Το 1950 ίδρυσε την ΕΠΕΚ και σχημάτισε κυβέρνηση δύο φορές, το ίδιο έτος και αργότερα το 1951-1952. Προσπάθησε να επιβάλλει την Εθνική Συμφιλίωση, την κατάργηση των στρατοδικείων και του αντικομουνιστικού νόμου. Ασχολήθηκε με την εξάλειψη των συνεπειών του Εμφύλιου και την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση, με ένα πρόγραμμα κοινωνικών παροχών, διανομής γης στους ακτήμονες, ενώ επί κυβερνήσεων του η Χώρα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ.
Η ανιδιοτέλεια του ως Πρωθυπουργός γίνεται αντιληπτή από την άρνηση πρόσληψης του αδερφού του σε δημόσια υπηρεσία, από τη μηδενική περιουσία που απέκτησε, από την έκπληξη της βασίλισσας Φρειδερίκης όταν τον επισκέφθηκε πριν τον θάνατο του και αντίκρισε μία φτωχική οικία κι ένα ράντζο για κρεβάτι. Οι Εύζωνες του τον λάτρευαν –έκανε σκοπιά τα βράδια για να τους ξεκουράζει-, οι Μικρασιάτες τον τίμησαν – πολλοί έδωσαν στα παιδιά τους το όνομα του-, η Ελλάς τον ευγνωμονεί. Και οι νεότερες γενιές οφείλουν να μάθουνε για εκείνον, για το λαμπρό πρότυπο Αξιωματικού και Πρωθυπουργού.
Μιλτιάδης Β. Παρλάντζας
Υπλγός (ΕΜ), MSc 

Δημήτρης Κ. Μπάκας : ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

on Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

Εισαγωγή

Στο πλαίσιο της σύγχρονης Δημοκρατίας ο πολίτης αποτελεί το θεμελιώδες υποκείμενο και καθορίζει τη στάση του, είτε με το όραμα που έχει για μια ιδεατή Πολιτεία είτε με την κοινωνική ένταξή του.

Ενεργεί είτε ατομικά είτε συλλογικά σε δύο θεσμικές διαστάσεις της Δημοκρατίας: Στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος σε επίπεδο κρατικών θεσμών και στο καθημερινό δικαίωμα και αξίωση τού πολίτη να προσδιορίζει τις πολιτικές αποφάσεις συνεχώς μέσω της ελεύθερης έκφρασής του και όχι μόνο κατά την εκλογική διαδικασία. Η παραπάνω διάκριση είναι δημιούργημα ιστορικό.

Στην αρχέγονη μορφή τής άμεσης δημοκρατίας (πόλη - κράτος) συντρέχει η ταύτιση, άρχοντα και αρχομένου. Η άμεση δημοκρατία κατέστη ανεφάρμοστη για λόγους προφανείς. Στο αμιγές αντιπροσωπευτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη μοναρχία η πολιτική λειτουργία του πολίτη συνήθως αρχίζει και τελειώνει με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος.

Το πεδίο συνάντησης και συν-λειτουργίας εξουσίας και κοινωνίας είναι η εκλογική διαδικασία. Η αυτονόμηση του πεδίου, όπου συντελείται η πολιτική αντιπροσώπευση έναντι των αντιπροσωπευόμενων πολιτών, οδήγησε σε εκφυλιστικά φαινόμενα, όπως την επαγγελματικοποίηση της πολιτικής, στις κατ’ επίφαση δημοκρατικές διαδικασίες και την αποστασιοποίηση των πολιτών από το πολιτικό γίγνεσθαι.

PDF

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανταμίδης*: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ 1919 - 2019

on Δευτέρα, 06 Μαΐου 2019. Posted in Παιδεία - Ιστορία - Πολιτισμός - Αθλητισμός - Περιβάλλον

 
Την 19η Μαΐου του 1919, συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ και του επιτελείου του στην Σαμψούντα με το πλοίο BADIRMA, με την άδεια των Άγγλων, αλλά και της τότε Οθωμανικής κυβέρνησης, με το πρόσχημα της εξολόθρευσης των ληστοσυμμοριών, φανατικών Μουσουλμάνων, που δρούσαν και δημιουργούσαν προβλήματα στους Χριστιανούς, για να επιβάλλει δήθεν την τάξη και την νομιμότητα. Αντ’ αυτού, συγκεντρώνει τις μάζες των Μουσουλμάνων και φανατίζοντάς τους, άρχισε το δεύτερο σχέδιο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Συνεργάζεται με τις συμμορίες αυτές, καθορίζοντας ως επικεφαλή του δολοφονικού τάγματος τον αδίστακτο και αιμοδιψή Τοπάλ Οσμάν, με σκοπό να ολοκληρώσει την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης, η οποία είχε αρχίσει μεθοδικά και συστηματικά από το 1914, από τους Νεότουρκους.
Η εγκληματική αυτή μεθόδευση εξολόθρευσης του χριστιανικού πληθυσμού Αρμενίων, Ασσυρίων, των Ελλήνων του Πόντου, Μικράς Ασίας και Ανατολικής Θράκης , δηλαδή των Ελλήνων της Ανατολής, έλαβε τέλος με την καταστροφή της Σμύρνης στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922, και με τον ξεριζωμό τους από τις πατρογονικές τους εστίες, όσων είχαν την τύχη να παραμείνουν στην ζωή μετά τους φρικαλέους διωγμούς και την εξόντωση.
Την 15η Μαΐου του 1919 αποβιβάζεται ο ελληνικός στρατός στην Σμύρνη, σύμφωνα με την Συνθήκη των Σεβρών. Και οι δύο αποβάσεις είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα. Τον χρόνο εκτέλεσής τους. Σύμπτωση; Γεννώνται πολλά ερωτηματικά, αλλά δεν είναι της παρούσης για περαιτέρω σχολιασμό.
Η 19η Μαΐου, είναι ημέρα μνήμης, πένθους και περισυλλογής για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, που η Βουλή των Ελλήνων με το υπ’ αριθμ. 2193/8-3-1994 Νόμο την καθιέρωσε ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Η 19η Μαΐου, είναι ημέρα που θα πρέπει και έχουμε την ιερά υποχρέωση εις το διηνεκές να θυμόμαστε και να τιμούμε τους 353.000 προγόνους μας που σφαγιάστηκαν από τους Νεότουρκους και από τους εθνικιστές του κεμαλικού καθεστώτος από το 1914 έως το 1923.
Είναι ημέρα που στέλνουμε το μήνυμα σε όλους, σε όλες τις Αρχές, τόσο εντός Ελλάδας όσο και εκτός αυτής. Ότι δεν θα ξεχάσουμε Π Ο Τ Ε. Γιατί η λήθη θα αποτελούσε καταισχύνη για μας, και θα αποτελούσε μια δεύτερη γενοκτονία για τους προγόνους μας. Οι 353.000 ψυχές που χάθηκαν με τον πιο βίαιο, θηριώδη και απάνθρωπο τρόπο από τους νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς στις πόλεις και στα χωριά, στα βουνά και στις χαράδρες, στις εξορίες, στις φυλακές και στα τάγματα εργασίας, ζουν και θα ζουν ανάμεσά μας όσο θα τους θυμόμαστε και θα τους μνημονεύουμε, και θα αγωνιζόμαστε μέχρι που η σύγχρονη δημοκρατική Τουρκία αναγνωρίσει την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού που εκτελέστηκε από τους Τούρκους της εποχής εκείνης. Θα αγωνιζόμαστε για την αναγνώριση της γενοκτονίας, γιατί το ζητούν οι ψυχές των παππούδων μας.
Τι είναι όμως γενοκτονία, που η Τουρκία αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί ότι διέπραξαν προμελετημένα και μεθοδευμένα από το 1914 έως το 1923, εις βάρος των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων, και στην συγκεκριμένη περίπτωση εις βάρος του ελληνισμού του Πόντου;
 
 

ΟΡΟΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

 
Η Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας, εγκρίθηκε με ψήφισμα 260 (ΙΙΙ)Α της γενικής συνελεύσεως των ΗΕ στις 9 Δεκεμβρίου 1948.
Άρθρο 1 : Τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιώνουν ότι η γενοκτονία, είτε διαπράττεται σε καιρό ειρήνης είτε σε καιρό πολέμου, είναι έγκλημα με βάση του διεθνούς δικαίου, τις οποίες αναλαμβάνουν την υποχρέωση να προλαμβάνουν και να τιμωρούν.
Άρθρο 2 : Στην παρούσα σύμβαση, γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις που διαπράττονται με σκοπό την καταστροφή, εν όλων ή εν μέρει, εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας όπως : Α) Θανάτωση των μελών της ομάδας, Β) Πρόκληση σωματικών ή διανοητικών βλαβών σε μέλη της ομάδας, Γ) Εθελουσία επιβουλή στις συνθήκες ζωής ομάδας που υπολογίζεται να επιφέρει την φυσική, εν λόγω ή εν μέρει καταστροφής της, Δ) Η επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας και Ε) Μεταφορά δια της βίας των παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα.
Σύμφωνα λοιπόν, με το ανωτέρω ψήφισμα των ΗΕ, στην περίπτωση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, εκτελέστηκε δολοφονία 353.000 χριστιανών μιας εθνικής οντότητας. Υπήρξε βίαιος ξεριζωμός από τις εστίες τους, και αναγκαστική μεταφορά τους σε άλλα μέρη της ενδοχώρας της Τουρκίας με σκοπό τον καθ’ οδό αφανισμό τους. Υπήρξε βίαιη μεταφορά χιλιάδων παιδιών σε άλλη εθνική ομάδα. Όλα αυτά και όχι μόνο, στοιχειοθετούν το μεγάλο αυτό έγκλημα που διαπράχτηκε, το έγκλημα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της ανθρωπότητας γενικότερα.
Η διάπραξη της φρικαλέας αυτής γενοκτονίας μαρτυρείται από ξένους ανταποκριτές, από Πρέσβεις, Προξένους, αυτόπτες μάρτυρες της εποχής εκείνης, καθώς και από Έλληνες και Τούρκους ιστορικούς. Κάποιες από αυτές, δειγματοληπτικά παραθέτονται παρακάτω:
Ο George Horton πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη, συγγραφέας του βιβλίου «Η Μάστιγα της Ασίας» λέει: «Η εξόντωση των Χριστιανών της Τουρκίας ήταν μια οργανωμένη σφαγή, η οποία έγινε σε μεγάλη κλίμακα και διαπράχθηκε πολύ πριν από την αποβίβαση ελληνικών στρατευμάτων στην Σμύρνη».
Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Κων/λη, Henry Morgenthau στο βιβλίο του «Τα μυστικά του Βοσπόρου» γράφει για το συστηματικό σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων, από τον Μεχμέτ Ταλαάτ υπουργό εσωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο φιλότουρκος Γερμανός ανώτατος Αξιωματικός Liman von Santers εμπνευστής του διαβολικού σχεδίου της γενοκτονίας, έλεγε στους Τούρκους για τα σχέδια εξόντωσης: «Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα που λογαριάζετε εσείς με το δικό σας σχέδιο, δηλαδή να τους ξεκαθαρίσετε με σφαγές. Με το σύστημα που σας προτείνω ο θάνατός τους είναι βέβαιος. Αλλά πριν πεθάνουν θα μας προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους για το έθνος. Επιπλέον οι γυναίκες τους δεν θα γενούν, κι έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή κι άτιμη αυτή ράτσα θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα σε μια γενιά, κι εσείς θα αποκτήσετε μια συμπαγή τουρκική ομοιογένεια που θα δώσει στο έθνος σας νέα δύναμη...».
Ο καθηγητής Κων/νος Φωτιάδης στο βιβλίο του «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» γράφει: «Η Γερμανία του Κάιζερ είναι ο ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων κατά των εν Τουρκία Χριστιανών και προ πάντων των Ελλήνων….Ο εμπνευστής και ρυθμιστής των διωγμών κατά τον καθηγητή Π. Ενεπεκίδη, υπήρξε όχι το ανάκτορο Γιλδίζ αλλά η Βέλχεμ Στράσσε στο Βερολίνο».
Συνεχίζει ο καθηγητής Κων/νος Φωτιάδης: «Ένας μεγάλος αριθμός χιλιάδων γυναικόπαιδων που επέζησε από τα κολαστήρια θανάτου των Τούρκων, οδηγήθηκε βίαια σε μουσουλμανικά ιδρύματα και σπίτια με στόχο τον εκτουρκισμό τους».
Ο Δρ. Kennedy μέλος της επιτροπής της κοινωνίας των εθνών σε έκθεσή του καταγγέλλει ότι :«Κεμαλικοί με πλαστά έγγραφα εμφάνιζαν ως μουσουλμάνους τα άτυχα γυναικόπαιδα των Χριστιανών, υποκαθιστώντας στα έγγραφα τα χριστιανικά τους ονόματα με μουσουλμανικά».
Ο Αυστριακός πρόξενος Αμισού Κβιατκόβσκι τον Νοέμβριο του 1916 ενημέρωνε την κυβέρνησή του ως εξής : «Ο Ραμπίτ Βέη είπε : Τελικά με τους Έλληνες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όπως και με τους Αρμένιους. Πρέπει να τελειώνουμε με τους Έλληνες. Έστειλα σήμερα στα περίχωρα στρατιώτες για να σκοτώσουν επάνω στον δρόμο κάθε Έλληνα».
Στο τέλος του 1921, ο Βρετανός αρμοστής στην Κων/λη sir Horace Rumbold πληροφορεί τον υπουργό των Εξωτερικών Curzon «Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων…. Όλοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφέρειας Τραπεζούντας και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν σε εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις».
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκιμπονς γράφει: «Η πεδιάδα της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων».
Η Daily Telegraph στις 6 Ιουνίου 1921 αναφέρει μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων που βρέθηκαν στην περιοχή φρίκης ως μέλη ανθρωπιστικών επιτροπών.Στο μικρό χωριό Τσακαλί, 4 ώρες από την Σαμψούντα, ο Τοπάλ Οσμάν πρόσταξε τις γυναίκες και τα παιδιά να κλειδωθούν σε μερικά σπίτια στο χωριό και εκεί τους έκαψαν ζωντανούς. Στο χωριό Καβάκ από όλους τους κατοίκους μόνο ένας ηλικιωμένος άνδρας 80 χρονών σώθηκε. Στην Κάβζα οδήγησαν τις γυναίκες και τα παιδιά στις όχθες του ποταμού όπου τους έσφαξαν και τους πέταξαν μέσα στο ποτάμι.
Στην Μερζιφούντα, όπου υπήρχε το περίφημο κολέγιο Ανατόλια, μέσα σε πέντε ώρες κάηκαν 1.800 σπίτια με τους κατοίκους τους. Είναι αδύνατον να περιγράψουμε αυτά που διαπράχθηκαν στις παρθένες και στα παιδιά. Σε χωριό της ίδιας περιοχής έκλεισαν εντός του ναού 535 Έλληνες και τους κατέσφαξαν, διασωθέντων μόνο τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς με τσεκούρι μπροστά στην πόρτα του ναού.
Ο αρθρογράφος της εφημερίδας Morning Post γράφει : «Όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον Νέρωνα, τον Καλιγούλα, τον Αττίλα και τον Αβδούλ Χαμίτ χάνονται στην ανυπαρξία μπροστά στα εκατομμύρια που δολοφονήθηκαν σκόπιμα στην Τουρκία κατά την διάρκεια των τεσσάρων προηγούμενων ετών. Στα θύματα περιλαμβάνονται αλλοδαποί εχθροί, αιχμάλωτοι πολέμου, Αρμένιοι, Έλληνες, Άραβες κλπ.».
Ο αείμνηστος καθηγητής Πανεπιστημίου της Βιέννης Ενεπεκίδης γράφει: «Η γενοκτονία αλλά τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη, δεν έχει θεωρητικά background, αλλά μάλλον πλιατσικολογικά. Οι καλούμενες εκτοπίσεις, εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών, οι εξοντωτικές εκείνες οδοιπορίες μέσα στο χιόνι των γυναικόπαιδων και των γερόντων- οι άνδρες βρίσκονταν ήδη στα τάγματα εργασίας ή στο στρατό- δεν οδηγούν φυσικά σε κανένα Ausschwitz με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου- όχι! Ήταν όμως ένα Ausschwitz εν ροή, οι άνθρωποι πέθαναν καθ’ οδόν, δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου. Όχι. Περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες, την παγωνιά, την πείνα τον εξευτελισμό του ανθρώπου. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο. Δεν υπήρχε στο τέρμα κανένα Ausschwitz, γιατί για τους περισσότερους δεν υπήρχε τέρμα. Το ταξίδι προς τον θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού».
Ο Διδάκτωρ της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας Βλάσης Αγτζίδης στο βιβλίο του «Οι Έλληνες του Πόντου» γράφει: «Οι γαλλικές μυστικές αναφορές βρίθουν από στοιχεία για τις εκτοπίσεις αυτής της περιόδου. Σε αναφορά που βασίζεται σε στοιχεία του γιου του Ντζεμάλ πασά, σημειώνεται: «Εδώ και έξη εβδομάδες, σφαγές Ελλήνων κατά μάζες έλαβαν χώρα. Ο αριθμός των φονευθέντων φτάνει τις 40.000». ….. Από σοβαρές πηγές, 50.000 άτομα εξορίστηκαν στο εσωτερικό με τις γνωστές ήδη συνθήκες,. Ο ελληνισμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας υπέστη απόλυτη εξόντωση».
Ο Φραγκούλη Σ. Φράγκος στο βιβλίο του «ΠΟΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ; ΠΟΙΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;» γράφει : «Οι Νεότουρκοι με τα σκληρά μέτρα που έλαβαν εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με την μέθοδο των εξοριών, βιασμών, σφαγών, εξανδραποδισμών και απαγχονισμών (κατά τον Πανάρετο Τοπαλίδη), εξόντωσαν από την έκρηξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το 1914 ως την μικρασιατική καταστροφή του 1922:
 α. Κατά την περίοδο 1914-1918, 170.576 Ποντίους.
 Β. Κατά την περίοδο 1918-1922,199.122 Ποντίους.
Δηλαδή συνολικά 289.698 Ποντίους, ποσοστό δηλαδή 41,56% σε σύνολο 697.000 Ελλήνων κατοίκων, ενώ κατά τον Γ.Βαλαβάνη οι απώλειες των Ποντίων ,σύμφωνα με την μαύρη Βίβλο του κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα ανέρχονται σε 303.238, ως το 1922 και 353.000 ως τον Μάρτιο του 1924 ποσοστό που ξεπερνά το 50% του συνολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου.
 
 
Τώρα ας δούμε τις απόψεις Τούρκων Ακαδημαϊκών-διανοουμένων:
Pervin Erbil: Στο βιβλίο της με τίτλο «Η Νιόβη θρηνούσε για την Μικρά Ασία» επιβεβαιώνει με την πιο λιτή και ανθρώπινη ρεαλιστική της περιγραφή το δράμα του ποντιακού ελληνισμού ως εξής:
«Αυτή η εξορία ήταν μια διαφορετική εξορία από τις άλλες . Ο τελικός στόχος αυτής της εξορίας ήταν ο θάνατος . Αρχικά τους είπαν ότι θα αποσυρθούν 50 χιλ. νοτιότερα, ενώ στην πραγματικότητα ο δρόμος που θα διέσχιζαν ήταν τουλάχιστον 200 χιλ.. Η πορεία που πραγματοποιείται μέσα σε αφόρητο κρύο και κάτω από πυκνή χιονόπτωση, υπό την καθοδήγηση ενός αξιωματικού που κραδαίνει στα χέρια του το μαστίγιο, δεν αποτελεί οπισθοχώρηση αλλά εξορισμό. Εξορισμός που τελικός σταθμός ήταν ο θάνατος. Οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της πορείας πάγωσαν από το ψύχος, αποδεκατίστηκαν από τις επιδημίες και εξουθενώθηκαν από την πείνα. Ο αριθμός των Ελλήνων που έχασαν την ζωή τους, είτε στην περιοχή μεταξύ Τρίπολης και Συνώπης είτε στα χωριά τους είτε δολοφονήθηκαν στους δρόμους ή πέθαναν κατά την διάρκεια της πορείας προς την εξορία, ανέρχεται σε 350.000».
Ali Sait Cetinoglu: Τούρκος ακαδημαϊκός αναφέρεται στο ποντιακό ζήτημα, βασιζόμενος σε έρευνές του στα τουρκικά αρχεία. Σχετικά με το ζήτημα της γενοκτονίας των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θεωρεί ότι υπάρχει ομαδική υπαιτιότητα. Εκτός από τους κεμαλικούς και την οθωμανική διοίκηση, συνυπεύθυνοι θεωρούνται η Γερμανία, η Αυστρουγγαρία η μπολσεβικική Ρωσία, καθώς και οι δυνάμεις της Αντάντ..Σύμφωνα με τον Cetinoglu: «Οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν διαθέτουν όλα τα αναφερόμενα χαρακτηριστικά της νομοθεσίας του ΟΗΕ για την διάπραξη γενοκτονίας».
Taner Akcam: Καθηγητής ιστορίας και κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασαχουσέτης. Θεωρείται από τους πρώτους Τούρκους ακαδημαϊκούς που μίλησαν ανοιχτά για την γενοκτονία. Μέσα από τις έρευνές του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γενοκτονία στην Ανατολία ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης από την οθωμανική κυβέρνηση με σκοπό την εθνο-θρησκευτική ομογενοποίηση της Ανατολίας. Επειδή η οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορούσε να συμβιβάσει τα αιτήματα για ελευθερία από τους χριστιανούς υπηκόους της με το ισλαμικό νομικό σύστημα και τον πολιτισμό του, επέλεξε να εξαλείψει τον χριστιανικό πληθυσμό της. Το τουρκικό κράτος δεν πολέμησε εναντίον των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά αντιθέτως πολέμησε κατά της ελληνικής και αρμενικής μειονότητας…και συνεχίζει τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής των Νεότουρκων ήταν:
«1.Επιθέσεις σε ελληνικά χωριά και χωρικούς από τις μονάδες της ειδικής οργάνωσης, με την κεντρική διοίκηση να ισχυρίζεται και να ενεργεί ως άσχετη με την όλη υπόθεση.
2. Εξαναγκασμός ατόμων/πληθυσμών να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω της τρομοκρατίας και των δολοφονιών.
3. Εκκένωση ολόκληρων χωριών και στρατολόγηση όλου του ανδρικού πληθυσμού στρατεύσιμης ηλικίας σε τάγματα εργασίας.
4. Κατάσχεση των ελληνικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεων και μεταβίβασή τους σε μουσουλμάνους».
Halil Berktay:Δίδαξε σε πανεπιστήμια της Τουρκίας, καθώς και στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αποτελεί persona non grata για τον τουρκικό εθνικισμό καθώς δηλώνει υποστηρικτής του ανοιχτού διαλόγου στην Τουρκία, σχετικά με την γενοκτονία των Αρμενίων. Τεκμηρίωσε ιστορικά το γεγονός ότι η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε οργανωμένο σχέδιο εθνοκάθαρσης και εκτουρκισμού της Ανατολίας. Θεωρεί ότι υπήρξε μόνο μία γενοκτονία, που εφαρμόστηκε από τους Νεότουρκους στους Αρμένιους, τους Πόντιους και τους Ασσύριους.
Υπάρχουν και άλλοι Τούρκοι Ακαδημαϊκή-διανοούμενοι που έχουν δημοσιεύσει τις απόψεις τους αναφορικά με την εκτελεσθείσα γενοκτονία των Χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας-Ανατ. Θράκης, όπως Attila Tuygan, o Ahmet Oral, h Fatma Muge Gocek και ο ποιητής Serkan Engin.
Εφημερίδες των Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1924 έγραψαν: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκη αγγλικό πλοίο ‘’ΖΑΝ’’ μετέφερε 400 τόνους οστών Ελλήνων που αντιστοιχούν σε 50.000 ανθρώπους από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας στην Μασσαλίαν προς βιομηχανοποίηση. Οι εργάτες του λιμένος της Θεσσαλονίκης πληροφοριθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίο να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος Πρόξενος και επετράπη ο απόπλους». Σχόλιο. Οι Τούρκοι επούλησαν, οι Γάλλοι αγόρασαν, οι Άγγλοι διευκόλυναν, οι Γερμανοί αργότερα μιμήθηκαν».
Διερωτώμεθα, γιατί; Γιατί; Γιατί διαπράχτηκαν αυτά τα φρικαλέα εγκλήματα στους προγόνους μας. Η απάντηση είναι ότι τα αθώα αυτά άμωμα θύματα δολοφονήθηκαν με τον πιο θηριώδη τρόπο, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά γιατί γεννήθηκαν Έλληνες και ορθόδοξοι Χριστιανοί, και έτσι ήθελαν να παραμείνουν.
Η Τουρκία κατηγορηματικά αρνείται την γενοκτονία που διέπραξαν οι πρόγονοί τους, τα δικά της συμφέροντα εξυπηρετεί, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη διάσταση που επιφέρουν τέτοια εγκλήματα που βλάπτουν την ανθρωπότητα και δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα, έτσι ώστε να μην επαναληφθούν. Εάν η ανθρωπότητα είχε αντιδράσει όπως θα έπρεπε κατά την γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, δεν θα ακολουθούσε η σφαγή της Σμύρνης, η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, αλλά ούτε και η γενοκτονία των Εβραίων στον Β’ Π.Π., που τότε ο Χίτλερ, κατά την εξόντωση των Εβραίων της Πολωνίας το 1939, για να καθησυχάσει τους Στρατηγούς του είπε «Ποιος θυμάται την γενοκτονία των Αρμενίων».
Αφού οι θύτες των πρώτων γενοκτονιών δεν τιμωρήθηκαν, ο θαυμαστής, μαθητής και μιμητής του Κεμάλ, ο Αδόλφος Χίτλερ, σχεδίασε και εκτέλεσε άφοβα πλέον νέες γενοκτονίες όπως των Εβραίων και όχι μόνο. Δυστυχώς για την χώρα μας οι γενοκτονίες δεν έχουν τέλος, γιατί μετά την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, η γενοκτονία των Ελλήνων συνεχίστηκε στην Ελλάδα από τις κατοχικές δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας, μιμούμενοι στο ακέραιο την μέθοδο του κεμαλικού καθεστώτος, δολοφονώντας άμαχο πληθυσμό, γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους ανήμπορους ανθρώπους του Διστόμου, των Καλαβρύτων, της Καισαριανής και σε πολλά άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου, κατά την διάρκεια του Β’ Π.Π.
Αναφορικά με την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, δυστυχώς καμιά ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν την αναγνώρισε, αλλά ούτε έκανε καμιά ενέργεια για την αναγνώρισή της από διεθνείς οργανισμούς. Διερωτώμεθα γιατί; Μήπως για χάρη της ελληνοτουρκικής συμμαχίας και φιλίας;
Για ποια φιλία όμως. Υπάρχει ελληνοτουρκική φιλία από πλευράς της Τουρκίας;
Το 1930 ο Ε. Βενιζέλος υπέγραψε το περιβόητο ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας με τον Ινονού, που στην συνέχεια η Τουρκία ουδέποτε εφάρμοσε, γιατί ευθύς αμέσως ακολούθησαν τα παρακάτω και εις βάρος του ελληνισμού γεγονότα:
Το 1934-1935, μετά από πίεση της τουρκικής κυβέρνησης 10.000 Κων/λίτες ελληνικής ιθαγένειας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη. Βλέπετε η φανέλα της ελληνικής μειονότητας άρχισε να ξηλώνεται λίγο μετά την υπογραφή της ελληνοτουρκικής φιλίας.
Το 1942, η Τουρκία με τον Ν.4305/1942 (varlik vergisi) επιβάλλει δυσανάλογο φόρο στους μη μουσουλμάνους, που ειδικότερα στόχευε την ελληνική μειονότητα. Όσοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν το βαρύ αυτό φόρο, η περιουσία τους δημεύονταν και στην συνέχεια εκτοπίζονταν σε στρατόπεδα εργασίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1955, βίαια επεισόδια έλαβαν χώρα κατά της ομογένειας στην Κωνσταντινούπολη, λόγω της προβοκατόρικης ενέργειας, με την έκρηξη δύο βομβών στο σπίτι του Κεμάλ Μουσταφά, καθώς και στο Προξενείο τους στην Θεσσαλονίκη. Αποτέλεσμα, 16 Έλληνες νεκροί, 32 τραυματίες και 200 Ελληνίδες βιάστηκαν με τον πιο θηριώδη τρόπο, 1.004 κατοικίες, 4.348 καταστήματα, 21 φαρμακεία, 21 εργοστάσια, 110 ξενοδοχεία και εστιατόρια λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν. Μεγάλες καταστροφές υπέστησαν και 73 ορθόδοξες εκκλησίες, 26 ελληνικά σχολεία και 5 αθλητικοί σύλλογοι.
Το 1964, εκτελέστηκαν μαζικές απελάσεις Ελλήνων και δήμευση της περιουσίας τους, τόσο των Κωνσταντινουπολιτών, όσο και των Ιμβρίων της ελληνικής μειονότητας.
Το 1974, με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και στην συνέχεια με την δημιουργηθείσα κρίση στο Αιγαίο το 1975-76 απελάθηκε ένας μεγάλος αριθμός ομογενών. Αποτέλεσμα στα τέλη της δεκαετίας του1980 οι εναπομείναντες Έλληνες να μην ξεπερνούσαν τους 3.500 στην Πόλη και μερικές εκατοντάδες στην Ίμβρο και Τένεδο.
Η Τουρκία εάν πραγματικά επιθυμεί την αποκατάσταση της ελληνοτουρκικής φιλίας πέρα των άλλων θεμάτων για επίλυση, θα πρέπει πρωτίστως να αναγνωρίσει την εκτέλεση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους προγόνους τους.
Στα πλαίσια της συμφιλίωσης των λαών, συγχωρούμε αλλά δεν ξεχνούμε, γιατί όποιος ξεχνά την ιστορία του δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον. Γιατί ως Έλληνες δεν μνησικακούμε, αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε, και να διδασκόμαστε από την ιστορία μας, την αληθινή ιστορία, γιατί μόνο η πραγματική ιστορία διδάσκει του λαούς και τους προστατεύει από ενδεχόμενες γενοκτονίες και συμφορές. Η ιστορία είναι σαν τον καθρέπτη του αυτοκινήτου, κοιτάμε πίσω για να πάμε μπροστά, και τιμωρεί όσους την αγνοούν ή την διαστρεβλώνουν.
Οφείλουμε να προστατέψουμε την τιμή της ανθρωπότητας, γιατί η γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού, και κάθε διαπραχθείσα γενοκτονία δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, τους Αρμένιους, τους Ασσυροχαλδαίους, τους Εβραίους κλπ., αλλά την ανθρώπινη ύπαρξη και τον πολιτισμό του. Όταν ένας λαός υφίσταται τέτοια βαναυσότητα, ταυτόχρονα πλήττεται και η ανθρωπότητα. Για τον λόγο αυτόν, η αναγνώριση της γενοκτονίας έχει αξία για την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται, δεν διαστρεβλώνονται και δεν λησμονούνται. Η αναγνώριση εκ μέρους του θύτη-Τουρκίας, είναι βέβαιο ότι θα προάγει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις των δύο λαών.
Το άρθρο μου αυτό δεν έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα, αντιτουρκικές ήταν εκείνες οι πράξεις εις βάρος των μειονοτήτων που έπραξαν οι Τούρκοι της εποχής εκείνης, και όπως ακριβώς γράφει ο γνωστός σε όλους μας από την Τραπεζούντα συγγραφέας, δημοσιογράφος, και σεναριογράφος, ο Δημήτριος Ψαθάς στο πρόλογο του βιβλίου του «Η ΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» που απεικονίζει την πραγματικότητα: «Δεν έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα το βιβλίο τούτο. Αντιτουρκικό χαρακτήρα έχουν τα ίδια τα γεγονότα, που δείχνουν τους Τούρκους έτσι όπως ήσαν και όπως έδρασαν τα χρόνια εκείνα. Ούτε επιτρέπεται να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε καμιά σκοπιμότητα, όπως, δυστυχώς, καθιερώθηκε να γίνεται από τον καιρό που χαράχτηκε η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία. Η άστοχη τακτική της αποσιώπησης των γεγονότων της ιστορίας, ήταν ίσως κι ένας από τους λόγους που τόσο άσκημα πορεύτηκε η «φιλία με τους Τούρκους».
Να ρίξουμε το πέπλο της λήθης στο παρελθόν, αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε. Να ξέρουν και οι ίδιοι οι Τούρκοι το τι έφτιαξαν οι πατεράδες τους, για να αποφύγουν τα όσα στιγμάτισαν εκείνους, εφ’ όσον θέλουν να πάρουν την θέση που φιλοδοξούν ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη. Μόνο έτσι, ξέροντας εμείς τους Τούρκους και ξέροντας εκείνοι εμάς και το στιγματισμένο παρελθόν τους, μπορεί κάποτε να χαράξουμε μια ελληνοτουρκική φιλία πάνω σε στέρεες βάσεις».
Πριν κλείσω το άρθρο μου, καλούμαστε να απαντήσουμε.
Τι είναι προτιμότερο, να λησμονήσουμε τις ωμότητες και τις θηριωδίες τους, όπως την μαζική βία, τις συλλήψεις γυναικών και παιδιών, τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις πορείες θανάτου που κατά τον καθηγητή Π. Ενεπεκίδη ήταν ένα Άουσβιτς εν ροή, όπως προαναφέρθηκε, τις μαζικές δολοφονίες, διώξεις, εκτοπίσεις, που οδήγησαν στον ξεριζωμό και την γενοκτονία των μειονοτικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, Πόντου και Ανατολικής Θράκης, για να μην καλλιεργούμε εχθρότητα εναντίον τους ή να καταγράφουμε και να διδάσκουμε τα γεγονότα όπως έγιναν, ώστε να γνωρίζουν οι νεότεροι την ιστορία, ανεξάρτητα από τα όποια αισθήματα προκληθούν εις βάρος της Τουρκίας;
Κατά τη άποψή μου, η απάντηση βρίσκεται στην σύγχρονη και ανθρώπινη αναγκαιότητα της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας των δύο λαών, πράγμα το οποίο προϋποθέτει καλή γνώση και σωστή διδασκαλία της ιστορίας, ώστε μέσω αυτής να διδάσκονται οι νεότερες γενεές όχι πως θα εκδικηθούν ή αλληλοεξοντωθούν, αλλά πως δεν θα επιτρέψουν να επαναληφθούν τα σφάλματα του παρελθόντος.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, εάν η σύγχρονη Τουρκία , η Τουρκία του 21ου αιώνα δείξει σημεία καλής θέλησης και προβεί στην αναγνώριση των γενοκτονιών των Αρμενίων, των Ελλήνων της Ανατολής, καθώς και των Ασσυρίων, χριστιανικών πληθυσμών, που διέπραξαν οι πρόγονοί τους. Ας ακολουθήσουν το παράδειγμα της Γερμανίας, που ζήτησε συγγνώμη και εξιλέωση από τον Εβραϊκό λαό, κατέβαλε αποζημιώσεις και εξακολουθεί να αποδέχεται τις ευθύνες της, για την φοβερή γενοκτονία των Εβραίων που διέπραξαν κατά τον Β’Π.Π.
Η διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για την μελέτη των γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars-IAGS), στις 16 Δεκεμβρίου 2007, ενέκρινε ψήφισμα για την γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων της Ανατολίας και των Ασσυρίων, με το οποίο καλεί την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες που διέπραξε στους ιστορικούς λαούς της Ασίας, εκδίδοντας και το βιβλίο «The Genocide of the Ottoman Greeks».
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006 ενέκρινε ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας την γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και των Ασσυριο-Χαλδαίων.
Το ελληνικό Κοινοβούλιο με νόμο 4285/2014 (ΦΕΚ Α’ 191/10-9-14) προχώρησε στην ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής που έχουν αναγνωριστεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Το άρθρο 2 του ανωτέρω νόμου (Ν.4285/14) προβλέπει ότι όποιος δημόσια, προφορικά, δια του τύπου ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή την σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, τιμωρείται με φυλάκιση 3 μηνών έως 3 ετών και με χρηματική ποινή ΕΥΡΩ 5.000 έως ΕΥΡΩ 20.000.
Αγαπητοί μου αναγνώστες, ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας για τον χρόνο που διαθέσατε για την ανάγνωση του μακροσκελούς μου άρθρου. Με την ανάγνωση της στήλης αυτής τιμάτε τους προγόνους μας που υπέστησαν την γενοκτονία όπως προαναφέρθηκε για χάρη του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Τιμάτε τον ελληνισμό της καθ’ ημάς Ανατολής και τις χαμένες αλλά αλησμόνητες πατρίδες. Ας είναι οι τελευταίες χαμένες πατρίδες.
 
*αντιπλοίαρχος (ε) ε.α. Π.Ν.   29 Μαρτίου 2019
 
Βιβλιογραφία:
 
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου του Κωνσταντίνου Φωτιάδη.
Το Ποντιακό Ζήτημα και η 19η Μαΐου. Εκείθεν και εντεύθεν του Αιγαίου του Κωνσταντίνου Φωτιάδη.
Η Γη του Πόντου του Δημήτριου Ψαθά.
Η Μάστιγα της Ασίας του George Horton.
Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι; Του Φραγκούλη Σ. Φράγκου.
Οι Έλληνες του Πόντου του Βλάσση Αγτζίδη.
 
 

 

[12 3 4 5  >>