Εθνική Στρατηγική

 1 

Μήπως οι μίζες στα εξοπλιστικά εξηγούν το "φοβικό σύνδρομο" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής;...

    Οι αποκαλύψεις γιά τα εξοπλιστικά στην πραγματικότητα επιβεβαίωσαν την κοινή  πεποίθηση: ότι στην διαδικασία παραγγελιών στρατιωτικού υλικού εμφιλοχωρούσε εδώ και χρόνια αθρόος χρηματισμός των αρμοδίων αξιωματούχων. "Ο κόσμος το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι", κατά την λαϊκή παροιμία. Η τεραστίων διαστάσεων, όπως αποδεικνύεται τώρα, διαφθορά, ήταν διακομματική. Στην ουσία, το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης χρησιμοποίησε τις μίζες α...

18-01-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-03-17. Η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού θαλάσσιου χώρου ...

«H κατάκτησις της Ελλάδος υπό μιας Μεγάλης Χερσαίας Δυνάμεως θα δώσει πιθανότατα εις αυτήν την Δύναμιν την δυνατότητα ελέγχου ολοκλήρου της Παγκοσμίου Νήσου». Sir Halford J. Mackinder ΕΔΩ! ολόκληρο το άρθρο....

17-03-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. Εξωτερική πολιτική ντροπής...

Η σημερινή μέρα είναι άλλη μια μέρα που οι Έλληνες θα την θυμόμαστε με θλίψη. Ο λόγος είναι η κατάντια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που την απογυμνώνει από τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειάς της.Μετά το απίθανο ότι «η μουσουλμανική, η οθωμανική κληρονομιά είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς», το οποίο ξεστόμισε ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος πριν από λίγες μέρες, υφιστάμεθα σήμερα την ταπεινωτική επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού και...

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-05. H Εθνική Αξιοπρέπεια...

Υπάρχει ένα άυλο αγαθό, απαραίτητο για την επιβίωση και την ιστορική συνέχεια των λαών, ιδίως αυτών που δεν διαθέτουν άφθονους υλικούς πόρους και πλούτο. Το αγαθό αυτό είναι η Εθνική Αξιοπρέπεια, που διασώζει ατομικά και συλλογικά τους πολίτες μίας χώρας από την απαξίωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, το ψυχικό σκότιος, και μεσοπρόθεσμα από την δουλεία και μακροπρόθεσμα από τον εκμηδενισμό τους.  Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια....

05-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2014-12-18. Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΝΕΝΟΗΣΗ ΑΠΟ Χ...

Οι πολιτικές διεργασίες των πρόσφατων ημερών έχουν αναζωπυρώσει την αγωνία μας για την  εξέλιξη της οικονομικής κρίσεως και το μέλλον της χώρας μας. Την καθημερινή οικονομική δυσπραγία,  αδυναμία κάλυψης βασικών εξόδων, τρομερή ανεργία και αβεβαιότητα για το αύριο, επιτείνουν οι βομβαρδισμοί οικονομικών αναλύσεων και βαρύγδουπων δηλώσεων από ανθρώπους, κόμματα και οργανώσεις που θα έπρεπε τουλάχιστον να σιωπούν αντιλαμβανόμενοι τις τραγικές ευθύν...

19-12-2014   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων...

ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση ΚρίσεωνΑναδημοσίευση από το περιοδικό ‘Νέα Πολιτική’, Τεύχος 12, Νοε-Δεκ 2014Η διαχείριση κρίσεων πρέπει να θεσμοθετηθεί και να γίνει μέρος μίας ριζικής πολιτικής μεταρρύθμισης.Η διαχείριση κρίσεων αντιμετωπίζεται, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και εμπειρία, σε πολλαπλά επίπεδα. Στο επίπεδο της πρόληψης, της πρόγνωσης και της εκτίμησης κινδύνου το έργο αυτό είναι καθήκον ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, που είναι ανύπαρκτο...

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-02-20. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Κρίση είναι ΕΔΩ!...

ΓενικάΚάθε είδους έλλειψη ισορροπίας αριθμών, ικανοτήτων, ισχύος, δραστικο¬τή¬των, δικαιωμάτων, δυναμικοτήτων, τα όσα παράγωγα αυτών και όλα αυτά, γεννούν μία νέα κατάσταση, η οποία σημαίνει απώλεια απολυτότητας της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του κράτους. ΕΔΩ! η συνέχεια....

20-02-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-06. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ!...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! Θα ακολουθήσουν:-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας κ...

06-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-03-18. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

18-03-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-01. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ!-Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσματά...

01-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-04-17. ΦΑΚΕΛΟΣ: Διαχείριση Κρίσεων: Χειρισμός διακρατικών κρίσεων ασφαλείας και άμυνας, Ελληνο...

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, στα πλαίσια της ενημέρωσης των μελών και αναγνωστών του, παρουσίασε σε εβδομαδιαία βάση τα κείμενα του Φακέλου της Διαχείρισης Κρίσεων με την σειρά: -Η κρίση είναι ήδη εδώ, του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου, Μέλους του ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση Κρίσεων στο ΝΑΤΟ, του Σμχου ε.α. Αναστασίου Μπασαρά, Αντιπροέδρου ΔΣ/ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. ΕΔΩ! -Η Διαχείριση της Κρίσης της Κούβας και τα Συμπεράσμ...

17-04-2015   Εθνική Στρατηγική

2015-12-05. «Μηδείς αγεωγράφητος και ανιστόρητος εισίτω»....

Αυτή πρέπει να είναι η επιγραφή που θα πρέπει να τοποθετηθεί στην είσοδο του κοινοβουλίου, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος σε κάθε πολιτικό πρόσωπο που στερείται βασικών γνώσεων Ιστορίας και Γεωγραφίας! Δυστυχώς φαίνεται πως οι απουσίες (κατά κόσμον «κοπάνες») που έκανε κάποτε στα προαναφερόμενα μαθήματα ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, μεταγενέστερα δεν επέδρασαν μόνο αρνητικά στη δημόσια εικόνα του ως πρωθυπουργού της χώρας, αλλά προκάλεσαν σε επίπεδο γε...

05-12-2015   Εθνική Στρατηγική

11/4/2016. “Είναι η Ειδομένη περιοχή μειωμένης εθνικής κυριαρχίας”; ...

Αναδημοσίευση από το 'MILITAIRE' Στις εικόνες που είδαμε, στα  γεγονότα στην Ειδομένη, φάνηκε οι Σκοπιανοί ένοπλοι (ένοπλοι λέμε) αστυνομικοί, να έχουν προχωρήσει μπροστά από τον φράχτη, προς την Ελληνική πλευρά!! Όμως, ο Υπουργός Άμυνας, μας διαβεβαίωσε (sic) ότι «δεν μπήκαν σε Ελληνικό έδαφος …. και όλα είναι υπό έλεγχο»!!!Ας το δεχθούμε αυτό που λέει ο Υπουργός και που το επιβεβαιώνει και η Κυβέρνηση (αν και επανειλημμένα έχουν συλληφθεί ψευδ...

11-04-2016   Εθνική Στρατηγική

6/5/2016. Δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το Αιγαίο...

Προειδοποίηση ότι η ανοχή και η «συνενοχή» των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από την Τουρκία μπορεί να  έχουν «κακό τέλος», απηύθηνε ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Sergey Lavrov σε συνέντευξή του χθες, στην οποία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της Τουρκίας για την «επεκτατική» πολιτική που ακολουθεί, η οποία αποκαλύπτει τις «νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της». Μιλώντας στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων...

06-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας ...

Η εθνική ασφάλεια παραδοσιακά εθεωρείτο η προστασία της χώρας κατά των στρατιωτικών απειλών. Σήμερα όμως αυτή η αντίληψη είναι περιοριστική για την έννοια της εθνικής ασφάλειας, η οποία πλέον έχει μία ευρύτερη διάσταση και σύνθετη σημασία και δεν διέπεται μόνον από την πρόσκτηση και χρήση στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων. Η αλληλεξάρτηση της εθνικής άμυνας, εξωτερικής πολιτικής, εθνικής οικονομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής προστασίας απο...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

20/5/2016. Θυμηθείτε τον Θουκυδίδη. Πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού....

          Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή τα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική κυβέρνηση , για την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων, ακούγεται από μερίδα πολιτικών, δυστυχώς από μεγάλο φάσμα του πολιτικού χώρου διάφορες  αντιλήψεις, περί μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού της πατρίδος , όπως παλαιότερα «αντί ενός Μιράζ να κάνουνε ένα νοσοκομείο), προφανώς για να μην εφαρμοστούν περισσότερα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής, όπως α...

20-05-2016   Εθνική Στρατηγική

14/6/2016. Θράκη: Τα βήματα που δεν έγιναν…...

Επισκοπώντας τις εξελίξεις στη Θράκη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, μπορούμε να πούμε ότι κατά κανόνα το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη Θράκη ως μια μεθοριακή ζώνη, για την οποία δεν είχε κάποιο υψηλό όραμα. Η επισήμανση αυτή βεβαίως ισχύει και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, όπως π.χ. η Ήπειρος, η Ανατολική Μακεδονία και εν γένει για όσες περιοχές βρίσκονταν έξω από τον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σ...

14-06-2016   Εθνική Στρατηγική

21/6/2016. «ΒΟΥΤΥΡΟ ή ΚΑΝΟΝΙΑ»...

Προ ημερών στην στήλη «Άμυνα και Διπλωματία» την προσοχή μου τράβηξε η είδηση της έγκρισης από τη βουλή του Ισραήλ ενός επιπλέον και μη ευκαταφρόνητου ποσού για τις ανάγκες άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Συγκεκριμένα, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής του Ισραήλ ενέκρινε την χορήγηση επιπλέον 3,4 δισεκατομμύρια δολαρίων για αμυντικές δαπάνες και ασφάλειας μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση κατά την οποία μέλη της αντιπολίτευσης κατηγόρησ...

21-06-2016   Εθνική Στρατηγική
 1 

Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

10/4/2016. ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ 1951 ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

on Saturday, 09 April 2016. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

10/4/2016. ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ 1951 ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ 1951 ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
Υπογράφηκε στην Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951
Εναρξη ισχύος : 22 Απριλίου 1954 σύμφωνα με το άρθρο 43
Κείμενο : Ηνωμένα Εθνη, Συλλογή Συμβάσεων Νο. 2545, Τόμος 189, Σελ. 137
[όπως κυρώθηκε με το ν.δ. 3989 της 19/26 Σ/βρίου 1959 : περί κυρώσεως της πολυμερούς Συμβάσεως περί της Νομικής Καταστάσεως των Προσφύγων (ΦΕΚ Α' 201)]
Αρθρον μόνον: - Κυρούται και έχει πλήρη ισχύν Νόμου η εν Γενεύη συναφθείσα τη 28 Ιουλίου 1951 και υπό της Ελλάδος τη 10 Απριλίου 1952 υπογραφείσα πολυμερής Σύμβασις περί της Νομικής Καταστάσεως των Προσφύγων, ομού μετά των παραρτημάτων αυτής και των προσηρτημένων αυτή επιφυλάξεων, ως έπεται το κείμενο εν Αγγλικώ πρωτοτύπω και εν Ελληνική μεταφράσει.
Εν τη Ελλ. Β. Πρεσβεία Ρώμης τη 17 Σεπτεμβρίου 1959
Εθεωρήθη και ετέθη η μεγάλη του Κράτους σφραγίς
Εν Αθήναις τη 19η Σεπτεμβρίου 1959

Κατεβάστε ΕΔΩ! τη σύμβαση!

13/4/2016. Βαθύτερες αιτίες ενός πιθανού Brexit

on Wednesday, 13 April 2016. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο ελέτης Η. Μελετόπουλος, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, Συνεργάτης μας.


Ο Observer, παραδοσιακά φιλοευρωπαϊκή εφημερίδα, δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία υπέρ του Brexit τάσσεται το 43% της βρεταννικής κοινής γνώμης, κατά το 39% και οι αναποφάσιστοι είναι το 18%. Αν και είναι πολύ νωρίς να έχουμε οριστική εικόνα και το πλήθος των αναποφάσιστων μπορεί να την μεταστρέψει την τελευταία στιγμή, είναι φανερό ότι πλέον το Brexit είναι υπαρκτό ενδεχόμενο.
Ιστορικά η Μεγάλη Βρεταννία ασκούσε διπλωματία διασπαστική της ευρωπαϊκής συνοχής, στρέφοντας την μία ευρωπαϊκή δύναμη εναντίον της άλλης, ώστε να αποφευχθεί η συγκρότηση ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους που θα απειλούσε την παγκόσμια πολύ-πολική ισορροπία. Σε αυτό το πλαίσιο, η βρεταννική ισχύς εξουδετέρωσε τον Ναπολέοντα και την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.
Η ένταξη του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ οφειλόταν άλλωστε κατά βάθος στην ανάγκη του να παρίσταται, να συμμετέχει και όσο το δυνατόν να ελέγχει την πορεία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, που ήταν για πολλούς αγγλοσάξονες αναλυτές μία επανάληψη του ναπολεόντειου εγχειρήματος με άλλα μέσα.
Σήμερα, το ευρωπαϊκό εγχείρημα φαίνεται πιά ακίνδυνο για την πάντα ανήσυχη και πάντα επαγρυπνούσα βρεταννική πολιτική. Κατέστη πλέον σαφές ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι απρόθυμα να εκχωρήσουν ζωτικές λειτουργίες τους στις Βρυξέλλες, η κοινή και εξωτερική πολιτική ναυάγησε στα αβαθή της Ουκρανίας, της λαθρομετανάστευσης και της τρομοκρατίας, το κοινό νόμισμα εφαρμόστηκε σε μέρος και όχι στο σύνολο των κρατών-μελών και άλλωστε υφίσταται σοβαρούς κλυδωνισμούς, ο εθνικισμός ανεβαίνει, το καλό κλίμα της εποχής Ντελόρ εξατμίστηκε και οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που προσχώρησαν στην ΕΕ διέσπασαν την συνοχή της και εξασθένισαν την δυναμική της.
Περίπτωση ευρωπαϊκού υπερκράτους πλέον δεν υφίσταται. Οπότε δεν υφίσταται και λόγος να εξακολουθήσει να αποδέχεται το Λονδίνο περιορισμούς της εθνικής του κυριαρχίας ως αντίτιμο της παρουσίας του Βρεταννού πρωθυπουργού στις συνόδους κορυφής της ΕΕ.
Αντιθέτως, η βρεταννική κοινή γνώμη όλο και περισσότερο δυσφορεί με την συμμετοχή της σε μία Ευρώπη που σπαράσσεται από έριδες, χειμάζεται από υφεσιακά φαινόμενα και αδυνατεί να διαχειριστεί το μεταναστευτικό. Άλλωστε, η γεωπολιτική και γεωστρατηγική αρχιτεκτονική της Ευρώπης είναι αυτή που θα πληγεί καίρια από τυχόν αποχώρηση της πυρηνικής και μάχιμης Μεγάλης Βρεταννίας, ενώ δεν θα συμβεί το αντίστροφο.
(δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο)

14/6/2016. Russia’s top five myths about NATO

on Tuesday, 14 June 2016. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Επιμέλεια Αναστάσιος Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

14/6/2016. Russia’s top five myths about NATO

Myth 1: NATO is trying to encircle Russia.
Fact: This claim ignores the facts of geography. Russia’s land border is just over 20,000 kilometres long. Of that, 1,215 kilometres, or less than one-sixteenth, face current NATO members.
Claims that NATO is building bases around Russia are similarly groundless. Outside the territory of NATO nations, NATO only maintains a significant military presence in three places: Kosovo, Afghanistan, and at sea off the Horn of Africa. All three operations are carried out under United Nations mandate, and thus carry the approval of Russia, along with all other Security Council members.
Before Russia’s aggressive actions against Ukraine began, Russia provided logistical support to the Afghan mission, and cooperated directly with the counter-piracy operation, showing clearly that Russia viewed them as a benefit, not a threat.
NATO has partnership relationships with many countries in Europe and Asia, as can be seen from this interactive map. Such partnerships, which are requested by the partners in question, focus exclusively on issues agreed with them, such as disaster preparedness and relief, transparency, armed forces reform, and counter-terrorism. These partnerships cannot legitimately be considered a threat to Russia, or to any other country in the region, let alone an attempt at encirclement.

Πηγή: Ιστοσελίδα ΝΑΤΟ

Continue!

15/6/2016. Γεωπολιτικές καταβολές και συνέπειες ενός Brexit

on Wednesday, 15 June 2016. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Χρήστος Ζιώγας, Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

15/6/2016. Γεωπολιτικές καταβολές και συνέπειες ενός Brexit


Σκίτσο του Niels Bo Bojesen

Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδότησε την παύση της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών δυνάμεων στο διεθνές σύστημα. Οι Βρετανοί πολιτικοί θεώρησαν ότι το μεταπολεμικό κενό ισχύος στην Ευρώπη έπρεπε να καλυφθεί δια της παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών κατάσταση που θα εξασφάλιζε την Δυτική Ευρώπη από τη σοβιετική απειλή και θα επέλυε τα ενδοευρωπαϊκά ζητήματα ασφάλειας, κυρίως δε αυτά που άπτονταν της θέσεως και του ρόλου της Γερμανίας. Βασική επιδίωξη των ατλαντικών θεσμών, για την οικοδόμηση των οποίων η Βρετανία εργάστηκε συστηματικά, ήταν η ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης, ο έλεγχος της Δυτικής Γερμανίας και γενικά της κατανομής ισχύος στην Ευρώπη. Για την βρετανική διπλωματία η ανάπτυξη του ατλαντικού βάθρου ισχύος θα εξασφάλιζε, λόγω και της ειδικής σχέσης με την Ουάσιγκτον, τον ρόλο της στο ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι.
Το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε μέλος της Κοινότητας το 1973, κατόπιν της αποχώρησης του Σαρλ Ντε Γκωλ από την προεδρία της Γαλλίας, και κατέστη ο θεματοφύλακας της ατλαντικής πρωτοκαθεδρίας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας στα πλαίσια της Κοινότητας, όπως αποτυπώνεται και στις θεσμικές ρυθμίσεις της ΚΕΠΠΑ (Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας). Η απόφαση ένταξης είχε σκοπό την εκ των έσω επόπτευση του εγχειρήματος ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και η μέχρι τώρα συμμετοχή χαρακτηρίζεται από την εργαλειακή χρήση, τόσο των θεσμών, όσο και των πολιτικών της Κοινότητας προς όφελος των βρετανικών συμφερόντων. Σταδιακά οι διευρύνσεις της Ένωσης, κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο, όξυναν την στρατηγική της ετερότητα, ενισχύοντας την ατλαντική πτέρυγα με τα νέα κράτη-μέλη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.
Η προεκλογική δέσμευση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, από τον πρωθυπουργό David Cameron, αποδίδεται σε εσωτερικούς και εξωτερικούς λόγους. Στο εγχώριο πολιτικό γίγνεσθαι, αφουγκραζόμενος την αυξημένη δυναμική των ευρωσκεπτικιστικών τάσεων, η απόφαση να τεθεί στην κρίση του βρετανικού λαού η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αναμφίβολα, ενίσχυσε τα ερείσματα του κόμματος στην κοινωνία, όπως αποδείχθηκε με την επικράτησή του στις προηγούμενες εκλογές. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω της απειλής αποχώρησης, επιδίωξε, εκμεταλλευόμενος και την δύσκολη συγκυρία που διέρχεται η ΕΕ, να διαπραγματευτεί με τους εταίρους του υπό καλύτερους όρους για τα βρετανική συμφέροντα, εγχείρημα που τελεσφόρησε. Φυσικά η δέσμευση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος προς την αγγλική κοινωνία δεν ήταν δυνατό να ανακληθεί, πάρα τις εκπεφρασμένες ανησυχίες, από εγχώριους και εξωχώριους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, για τις αρνητικές συνέπειες αμφοτέρωθεν μίας πιθανής βρετανικής φυγής από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναμφισβήτητα, το ενδεχόμενο εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Κοινότητα θα συνιστά μία πολύ σημαντική γεωπολιτική εξέλιξη. Αναμφίβολα, αν συμβεί, θα ενισχυθεί άμεσα η θέση και ο ρόλος της Γερμανίας, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα θα αποτελέσει σημαντικότατο πλήγμα για την διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η Κοινότητα αντιμετωπίζει προβλήματα εσωτερικής συνοχής και νομιμοποίησης του όλου εγχειρήματος. Μια έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι θα αποδυνάμωνε την φιλοατλαντική πτέρυγα της Κοινότητας, δίχως να δρομολογείται, όπως πίστευαν ορισμένοι, μια επιτάχυνση της πολιτικής ολοκλήρωσής της. Η αρνητική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, προς μία τέτοια εξέλιξη, εμφορείται από τον διττό στόχο που εξυπηρετεί η παρουσία του Λονδίνου στην Κοινότητα, διασφαλίζει πως δεν θα προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση και ότι το ΝΑΤΟ θα έχει την πρωτοκαθεδρία σε ζητήματα ασφάλειας και άμυνας.
Εφ’ όσον εγκαταλείψει την Κοινότητα, το Λονδίνο είναι απίθανο να αδιαφορήσει για την -υπό διαμόρφωση- νέα ισορροπία ισχύος στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οπότε θα αναζητήσει ερείσματα, που ενδεχομένως να ανατρέψουν τις μεταπολεμικές στρατηγικές συγκλίσεις των δυτικών κρατών, που εν πολλοίς επέτρεψαν την ενοποιητική διαδικασία. Όσοι νομίζουν πως το Ηνωμένο Βασίλειο αποσύρεται από την Ένωση διότι αδιαφορεί για τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη απλώς δεν έχουν επαρκή γνώση των πάγιων βρετανικών στοχοθεσίων. Το μόνο βέβαιο είναι ότι είτε εντός, είτε εκτός Κοινότητας το Λονδίνο θα παρεμποδίσει την ηγεμόνευση της γηραιάς ηπείρου από ένα ή περισσότερα κράτη, υπό οποιαδήποτε θεσμική έκφανση λάβει μία τέτοια αξίωση. Αν παραμείνει θα το πράττει θεσμικά εκ των έσω, αν αποχωρήσει, διότι έτσι αποφασίσει ο βρετανικός λαός, θα το επιδιώξει χωρίς επιφυλάξεις ακόμη κι εναντίον της ΕΕ.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Πολιτική!

2014-03-21- Υπό αμφισβήτηση η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας

on Friday, 21 March 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, Στρασβούργο 13 Μαρτίου 2014

2014-03-21- Υπό αμφισβήτηση η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας

Εγκρίθηκε η Έκθεση Προόδου της Τουρκίας από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ψηφίσθηκε χθες από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) η ετήσια Έκθεση Προόδου της Τουρκίας για το 2013 της εισηγήτριας κας Ria Oomen-Ruijten, μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).

2014-03-27. Η Προστασία των Ομοεθνών στο Διεθνές Δίκαιο

on Thursday, 27 March 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Δρ Παύλος Φωτίου, Μέλος του Δ.Σ. ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

2014-03-27. Η Προστασία των Ομοεθνών στο Διεθνές Δίκαιο

Με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία, και ιδιαίτερα στην Κριμαία, καθώς η Ρωσία επικαλέσθηκε την ανάγκη επεμβάσεως για «προστασία των ομοεθνών» της, αποστέλλοντας στρατεύματα για να αποτρέψουν ενδεχόμενη απειλή, ή την χρήση ένοπλης βίας, από πλευράς των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, εναντίον των «πολιτών», εάν προχωρούσαν σε τέτοιες ενέργειες για να αποτραπεί η εξαγγελία από τις τοπικές Αρχές της αναγνωρισμένης από το Ουκρανικό Σύνταγμα Αυτόνομης Δημοκρατίας Κριμαίας, μέσω τοπικού δημοψηφίσματος, απόσχισης της περιοχής και η προσάρτηση της στην Ρωσική Ομοσπονδία (όπως και τελικώς έγινε), άνοιξε συζήτηση, εάν υπάρχει στο διεθνές δίκαιο, συμβατικά ή εθιμικά, θεμελιωμένο και νόμιμο δικαίωμα των Κρατών, να επεμβαίνουν για να προστατεύσουν «ομοεθνείς» τους, σε περιοχές κυριαρχίας εκτός της εθνικής τους δικαιοδοσίας.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το άρθρο.

2014-04-22. Αναδίπλωση της Λευκωσίας στο θέμα ένταξης στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (ΣγΕ);

on Tuesday, 22 April 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Του Δρ. Άριστου Αριστοτέλους*

2014-04-22. Αναδίπλωση της Λευκωσίας στο θέμα ένταξης στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (ΣγΕ);

Η υποβολή αίτησης ένταξης στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ, «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» ( Σ γ Ε) αποτελεί υψηλή στρατηγική επιλογή της εξωτερικής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης της Κύπρου. Όμως  ορισμένες δηλώσεις αρμοδίων υποδηλώνουν κάποιας μορφής  αναδίπλωση της Λευκωσίας στο θέμα αυτό και παραπομπή του σε βάθος χρόνου, ενώ οι φημολογούμενες προοπτικές λύσης στο Κυπριακό ενδεχόμενα να ενεργούν ακυρωτικά στην ανα΄πτυξη επιχειρηματολογίας γύρω από την προσπάθεια αυτή.

Διαβάστε ΕΔΩ! όλο το άρθρο.

2014-09-4. Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία

on Thursday, 04 September 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γραφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος, γεωστρατηγικός αναλυτής, Συνεργάτης του ΕΛΙΣΜΕ

2014-09-4. Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία

Το Μάιο του 2012, πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο η μεγαλύτερη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, στην οποία συμμετείχαν περισσότερες από 50 χώρες. Τότε, η Συμμαχία αντιμετώπιζε δυσεπίλυτα μείζονα προβλήματα σε οικονομικό και επιχειρησιακό επίπεδο, που καθιστούσαν δυσοίωνο το μέλλον της. Οι περισσότερες χώρες μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις κρατικές τους δαπάνες, είχαν μειώσει δραστικά τα αμυντικά τους κονδύλια. Ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αποφασίσει περικοπές των αμυντικών τους δαπανών, κατά τουλάχιστον 450 δισ. δολάρια για την τρέχουσα δεκαετία.

ΕΔΩ! η συνέχεια.

2014-10-18. ΝΕΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ, ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΤΟ

on Friday, 17 October 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Γιάννης Χατζόπουλος, Πολιτικός Επιστήμονας

2014-10-18. ΝΕΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ, ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΤΟ

        Από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Κάρντιφ της Ουαλίας τον Σεπτέμβριο βασικά θέματα της ατζέντας της Συμμαχίας αποτελούν το Αφγανιστάν, η κρίση στην Ουκρανία και το «πάγωμα» των σχέσεων με τη Ρωσσία, η αντιμετώπιση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους», καθώς και η αύξηση των αμυντικών δαπανών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ με τις ΗΠΑ να πιέζουν τους Ευρωπαίους συμμάχους προς αυτή την κατεύθυνση.

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2014-11-10. Η πορεία της Ευρώπης χωρίς ψευδαισθήσεις

on Monday, 10 November 2014. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Συνεργάτης μας.

2014-11-10. Η πορεία της Ευρώπης χωρίς ψευδαισθήσεις

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για μία χώρα να επενδύει σε προβληματικούς ή έστω ασταθείς διεθνείς θεσμούς. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει καθαρή και ακριβή εικόνα για το διεθνές περιβάλλον, τους συμμάχους και τους εχθρούς, τα ισχυρά και τα αδύναμα πεδία στην εξωτερική της πολιτική. Πρέπει λοιπόν την Ευρώπη, που είναι το κατʼ εξοχήν πολιτικο-οικονομικό πλαίσιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, εδώ στην Ελλάδα να την βλέπουμε με καθαρή ματιά. Και όχι υπό το πρίσμα των επιθυμιών μας και διαφόρων ιδεολογημάτων. 

Διαβάστε ΕΔΩ! τη συνέχεια.

2015-06-01. Η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση

on Monday, 01 June 2015. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Δρ Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Διευθυντής της Νέας Πολιτικής, Συνεργάτης μας.

2015-06-01. Η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση

Δημοψήφισμα για την παραμονή ή αποχώρηση της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξήγγειλε, διά στόματος βασίλισσας Ελισάβετ, ο επανεκλεγείς Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον. Αν το Grexit αποτελεί σοβαρό συστημικό κίνδυνο για την Ευρωζώνη, το Brexit αποτελεί κόλαφο για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Μεγάλη Βρετανία, αν και αποδυναμώθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διεκπεραίωσε με μεγάλη επιτυχία αυτό που οι managers αποκαλούν “damages control”, δηλαδή διαχείριση ζημιών. Μεταμόρφωσε την παλαιά της αυτοκρατορία σε Κοινοπολιτεία και τις αποικίες της σε εταίρους. Διατήρησε την τυπική και συμβολική επικυριαρχία στον Καναδά και στην Αυστραλία, των οποίων αρχηγός του κράτους παραμένει η βασίλισσα της Αγγλίας. Και λειτούργησε ως βασικός παίκτης στο διεθνές πεδίο, στο ΝΑΤΟ, στον ΟΗΕ κλπ. Το 1979, στα Φώκλαντς, έδειξε ότι μπορεί να υπερασπίζεται αποτελεσματικά την εθνική της αξιοπρέπεια. Διατήρησε την υπεροχή των πανεπιστημίων της και, μετά από δεκαετίες συστολής, επέτυχε θεαματική οικονομική ανάπτυξη και διεθνή πρωτεία σε κρίσιμους τομείς.
Ένα χαρακτηριστικό των Βρετανών είναι ο ρεαλισμός τους και η ικανότητά τους να βλέπουν την πραγματικότητα χωρίς ιδεοληψίες. Την παραμονή τους ή μη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποφασίσουν με βάση τα υπέρ και τα κατά. Η Μεγάλη Βρετανία μπορεί να ζήσει και εκτός της ΕΕ, δεν πρόκειται φυσικά να την φάει το μαύρο σκοτάδι εάν αποχωρήσει. Περισσότερο έχει ανάγκη η ΕΕ την Μ. Βρετανία παρά το αντίστροφο.
Το κυριώτερο επιχείρημα υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ είναι η μείωση της εθνικής της κυριαρχίας. Οι Βρετανοί δεν έχουν καμία διάθεση να διαβουλεύονται με την Ιταλία ή την Πολωνία ζητήματα που αφορούν την εσωτερική τους ασφάλεια ή την γεωργική παραγωγή. Ασφαλώς και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες δεν παραχωρούν ευχαρίστως τομείς της εθνικής τους κυριαρχίας στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Προχωρούν μέσα από μία συνεχή διαπραγμάτευση, που κατά κανόνα καταλήγει σε συμβιβασμούς και εύθραστες ισορροπίες. Και, τελικά, ό,τι φεύγει από τον έλεγχο των κρατών μελών, καταλήγει σε μία μη εκλεγμένη και μη νομιμοποιημένη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες. Καθώς όμως ο κόσμος αποσταθεροποιείται, η Βρετανία θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο των εσωτερικών της υποθέσεων, και όχι να διαπραγματεύεται συνεχώς με έναν δυσκίνητο πολυεθνικό μηχανισμό.
Η ηγεσία της ΕΕ, και κυρίως το γερμανογαλλικό λόμπυ, προσπαθεί τώρα να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους παραμονής της Μεγάλης Βρετανίας στην Ένωση. Αλλά εάν δεχθεί την αναθεώρηση των συνθηκών που ζητούν οι Βρετανοί προκειμένου να παραμείνουν, τότε θα ανοίξει η πόρτα για αντίστοιχα αιτήματα και άλλων κρατών-μελών. Αν αντιθέτως η διαπραγμάτευση αποτύχει και το βρετανικό εκλογικό σώμα αποφασίσει την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει να μοιάζει με την Αχαϊκή Συμπολιτεία.

2015-08-17.Eurogroup statement on the ESM programme for Greece

on Monday, 17 August 2015. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Επιμέλεια Α. Μπασαράς, Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ

2015-08-17.Eurogroup statement on the ESM programme for Greece

Eurogroup statement on the ESM programme for Greece
The Eurogroup welcomes the agreement that has been reached between Greece and the European Institutions, with input from the IMF, on the policy conditionality underlying the new ESM macroeconomic adjustment programme. The Eurogroup commends the Greek authorities for their demonstrated strong commitment as shown by the normalisation of the working methods with the Institutions and the conduct of the negotiations in a determined and swift manner. This agreement is in line with the parameters and key objectives set by the Euro summit on 12 July and provides a comprehensive framework for restoring the Greek economy to a sustainable path.
The Eurogroup welcomes the wide scope of the policy measures contained in the Memorandum of Understanding (MoU), which,if implemented with determination, will address the main challenges facing the Greek economy. We are confident that decisive and as swift as possible implementation of the reform measures as spelled out in the MoU will allow the Greek economy to return to a sustainable growth path based on sound public finances, enhanced competitiveness, high employment and financial stability.
Greece will target a medium-term primary surplus of 3.5% of GDP with a fiscal path of primary balances of -0.25% in 2015, 0.5% in 2016, 1.75% in 2017 and 3.5% in 2018 to be achieved notably through upfront parametric fiscal reforms supported by measures to strengthen tax compliance and fight tax evasion. Greece will undertake an ambitious reform of the pension system aimed at ensuring its sustainability, efficiency and fairness. It will specify policies to fully compensate for the fiscal impact of the Constitutional Court ruling on the 2012 pension reform and to implement the zero deficit clause or mutually agreeable alternative measures by October 2015. Greece has furthermore committed to key labour and product market reforms to open up the economy to investment and competition, as well as to modernise and depoliticise the public sector. With regard to the financial sector, Greece has committed to take decisive measures to safeguard stability, including a recapitalisation of the banks as required, measures to enhance the insolvency framework and a significant improvement of the governance of the banks and the Hellenic Financial Stability Fund (HFSF). Following the results of the Asset Quality Review and Stress Tests before the end of the year, the bail in instrument will apply for senior debt bondholders whereas bail in of depositors is excluded. The Eurogroup stresses that the agreed conditionality needs to be further specified as requested by the IMF a matter of priority, in particular in the areas of pension reforms and financial sector strategy and governance, in agreement with the three Institutions in time for the completion of the first review under the ESM programme. Moreover, Greece will take urgently needed steps to tackle the nonperforming loan (NPL) problem in the banking sector. Given the magnitude of the problem, we urge the authorities to develop all necessary instruments to that end, including opening the market for NPL servicing and disposal with the appropriate safeguards to protect vulnerable debtors and exploring the possibility of a bad bank.
Compliance with the conditionality of the MoU will be monitored by the Commission in liaison with the ECB and together with the IMF, as foreseen in Article 13(7) of the ESM Treaty.
The Eurogroup stresses that a significantly strengthened privatisation programme is a cornerstone of the new ESM programme.
The Eurogroup welcomes the Greek authorities' commitment to adopt new legislation to ensure transparent privatisation procedures and adequate asset sale pricing, according to OECD principles and standards on the management of State Owned Enterprises (SOEs). To ensure a more ambitious privatisation process, an independent fund will be established in Greece under the supervision of the relevant European institutions by end-2015 and encompass the privatisation of independently valuated state assets, while avoiding fire sales. The Eurogroup expects the Greek government to endorse the plan for this fund by the end of October 2015 so that it can be operational by the end of the year. Its task will be to quickly identify, transfer over the lifetime of the programme, and manage valuable Greek assets through privatisation and other means, including minority shareholdings and to increase their value on a professional basis. This will include the shares in Greek banks after their recapitalisation, thus also enhancing banks' governance. This should ensure that a targeted value of EUR 50 bn can be realised, by putting the assets on the market, of which EUR 25bn will be used for the repayment of recapitalization of banks and other assets and 50 % of every remaining euro (i.e. 50% of EUR 25bn) will be used for decreasing the debt to GDP ratio and the remaining 50 % will be used for investments. The legislation to establish the Fund shall be adopted in agreement with European institutions.
The Eurogroup appreciates that the Greek authorities have taken additional important legislative steps over the last few days. This supports the gradual process of rebuilding trust, demonstrating the authorities policy resolve and programme ownership. Those steps include notably additional fiscal measures on the tax and expenditure side, legislation on early retirement as well as Eurogroup an extensive set of actions in relation to the financial sector and product markets. In addition, in line with the Eurogroup statement of 16 July, the Greek authorities took measures to adjust and complete the legislation adopted on 15 July 2015. The authorities have also repealed a number of provisions backtracking on previous programme commitments.
The Eurogroup welcomes that the implementation of those prior actions has been assessed positively by the Institutions. The Greek authorities have confirmed their intention to complete by September the follow up actions identified by the Institutions, including the need to bring the adopted household insolvency law in line with the proposal of the Institutions.
Based on the assessment of the Institutions, the ESM financial assistance facility agreement will cover an amount of up to EUR 86 bn. This includes a buffer of up to EUR 25 bn for the banking sector in order to address potential bank recapitalisation and resolution costs.
The first tranche under the ESM programme of EUR 26 bn will consist of two sub-tranches. The first sub-tranche of EUR 10 bn will be made available immediately in a segregated account at the ESM for bank recapitalisation and resolution purposes. The second sub-tranche of EUR 16 bn will be disbursed to Greece in several instalments, starting with a first disbursement of EUR 13 bn by 20 August, followed by one or more further disbursements in the autumn subject to the implementation of key milestones based on measures outlined in the MoU and to be specified by the European Institutions and agreed by the EWG.
A second tranche for banking recapitalisation and resolution needs of up to EUR 15 bn can be made available after the first review and no later than 15 November, subject to the completion of the planned Asset Quality Review and Stress Test and the implementation of the financial sector deliverables of the review. These funds will initially be transferred to the segregated ESM account and can be released upon the agreement of the ESM Board of Directors.
The debt sustainability assessment was conducted by the Commission, in liaison with the ECB, as foreseen in Article 13(1) of the ESM Treaty. The analysis concludes that debt sustainability can be achieved through a far-reaching and credible reform programme and additional debt related measures without nominal haircuts. In line with the Euro summit statement of 12 July, the Eurogroup stands ready to consider, if necessary, possible additional measures (possible longer grace and repayment periods) aiming at ensuring that Greece's gross financing needs remain at a sustainable level. These measures will be conditional upon full implementation of the measures agreed in the ESM programme and will be considered after the first positive completion of a programme review. The Eurogroup reiterates that nominal haircuts on official debt cannot be undertaken.
The Eurogroup considers the continued programme involvement of the IMF as indispensable and welcomes the intention of the IMF management to recommend to the Fund's Executive Board to consider further financial support for Greece once the full specification of fiscal, structural and financial sector reforms has been completed and once the need for additional measures has been considered and an agreement on possible debt relief to ensure debt sustainability has been reached. Resulting policy conditionality will be a shared one as the policy conditionality underlying the ESM macroeconomic adjustment programme is developed in parallel to the one of the IMF. Once approved, the full re-engagement of the IMF is expected to reduce subsequently the ESM financing envelope accordingly. The Eurogroup welcomes the positive assessment of IMF staff of the policy conditionality contained in the MoU as confirmed by the IMF Managing Director and looks forward to an IMF programme based on the latter.
The Eurogroup considers that the necessary elements are now in place to launch the relevant national procedures required for the approval of the ESM financial assistance. The Eurogroup expects that the ESM Board of Governors will be in a position to authorise the European Commission signing the MoU on behalf of the ESM and approve the proposal for a financial assistance facility agreement by 19 August, subject to completion of national procedures, and thereby unlock the initial tranche of up to EUR 26 bn.
Press office - General Secretariat of the Council
Rue de la Loi 175 - B-1048 BRUSSELS - Tel.: +32 (0)2 281 6319
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. - www.consilium.europa.eu/press

2015-09-22. «Οι ημέρες της συνθήκης Σένγκεν είναι μετρημένες…»

on Tuesday, 22 September 2015. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Μάικλ Μπίνιον, αναλυτής εξωτερικής πολιτικής και πρώην διπλωματικός συντάκτης The Times του Λονδίνου

2015-09-22. «Οι ημέρες της συνθήκης Σένγκεν είναι μετρημένες…»

Καμιά χώρα δεν είναι πιο στρατευμένη στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ενοποίησης από τη Γερμανία. Όλα τα μεγαλόπνοα σχέδια με στόχο να φέρουν τους Ευρωπαίους πιο κοντά- το ενιαίο νόμισμα, η προώθηση μιας κοινής πολιτικής, η κατάργηση των μεθοριακών ελέγχων στο εσωτερικό της ΕΕ- φέρουν τη σφραγίδα της Γερμανίας.
Η ανακοίνωση λοιπόν του Βερολίνου ότι θα επαναφέρει τους μεθοριακούς ελέγχους στα σύνορα με την Αυστρία επιφέρει ένα θανατηφόρο πλήγμα σε μια από τις λίγες συμφωνίες που έκαναν αυτό το όραμα πραγματικότητα: Τη συμφωνία Σένγκεν, που καταργούσε τους ελέγχους διαβατηρίων σε ευρωπαϊκά σύνορα χιλιάδων χιλιομέτρων.
Είναι λοιπόν η Σένγκεν νεκρή; Βρισκόμαστε άραγε μπροστά στην αρχή του τέλους μιας όλο και πιο ενοποιημένης Ευρώπης;
Η Γερμανία επιμένει ότι οι μεθοριακοί έλεγχοι αποτελούν ένα προσωρινό μέτρο, μια έκτακτη απάντηση στην εισροή χιλιάδων προσφύγων από τον Νότο. Όταν το ανθρώπινο τσουνάμι υποχωρήσει, δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών, οι έλεγχοι αυτοί θα αρθούν, τα τρένα από την Αυστρία θα λειτουργήσουν ξανά και η Γερμανία θα συνεχίσει να επιδιώκει μια Ευρώπη χωρίς σύνορα.
Αλλά αυτά μοιάζουν με ευσεβείς πόθους.
Για περισσότερο από ένα χρόνο, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αυξανόμενη εισροή απελπισμένων μεταναστών: Προσφύγων από πολέμους στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν, νέων ανθρώπων που φεύγουν από τη δικτατορία της Ερυθραίας, φτωχών από τη Αφρική και τη Μέση Ανατολή που αναζητούν μια καλύτερη ζωή.
Όλοι έχουν έναν προορισμό: Τη Γερμανία. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι 800.000 άνθρωποι μπορεί να φτάσουν στη Γερμανία σε διάστημα ενός έτους. Και η Γερμανία, όπως και η Σουηδία, η μόνη άλλη ευρωπαϊκή χώρα που έχει προσφέρει καταφύγιο σε τόσο πολλούς ανθρώπους, διαπιστώνει τώρα ότι οι ψηφοφόροι χάνουν την υπομονή τους. Αν δεν ανακοπεί αυτό το κύμα, θα υπάρξουν ταραχές, βία και ρατσιστικές επιθέσεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια χώρα επαναφέρει προσωρινά μεθοριακούς ελέγχους, κάτι που επιτρέπεται από τη συνθήκη Σένγκεν σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης ή απειλής για την εθνική ασφάλεια. Η εξέλιξη αυτή συνοδεύεται όμως αυτή τη φορά από ηχηρές κραυγές υπέρ μιας μεγαλύτερης καταστολής στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ουγγαρία και άλλες χώρες.
Δεν είναι μόνο η προσφυγική κρίση που αποκαλύπτει τις αδυναμίες μιας Ευρώπης χωρίς σύνορα: Η εκμετάλλευση των ανοιχτών συνόρων από οργανωμένες συμμορίες προκαλεί οργή και δυσαρέσκεια.
Κι ύστερα υπάρχει η τρομοκρατία. Το πρόσφατο επεισόδιο με έναν ένοπλο σε μια αμαξοστοιχία που εκτελούσε το δρομολόγιο Άμστερνταμ- Παρίσι δείχνει την ευκολία με την οποία οι τρομοκράτες μπορούν να ταξιδεύουν στην Ευρώπη. Οι υπουργοί Εσωτερικών και Μεταφορών έχουν προειδοποιήσει ότι πρέπει να τροποποιηθεί η συνθήκη Σένγκεν και να επιβληθούν αυστηρότεροι έλεγχοι.
Η ελεύθερη μετακίνηση 400 εκατομμυρίων Ευρωπαίων σε 26 χώρες απειλείται πλέον σοβαρά. Πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν ότι η Βρετανία και η Ιρλανδία είχαν δίκιο όταν ζήτησαν εξαίρεση από τη συνθήκη και εξακολουθούν να επιβάλλουν ελέγχους στα σύνορα. Τέτοιες εξαιρέσεις δεν είναι δυνατές για άλλους. Η συνθήκη του Άμστερνταμ (1997) ορίζει ότι οποιαδήποτε χώρα υποβάλλει αίτηση ένταξης στην ΕΕ πρέπει να καταργεί τα εσωτερικά σύνορα.
Οι Ευρωπαίοι ιδεολόγοι και όσοι υποστηρίζουν με πάθος τα ανοιχτά σύνορα υποστηρίζουν ότι οι νέοι μεθοριακοί έλεγχοι δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Οι προκλήσεις προέρχονται κυρίως από χώρες εκτός της Ευρώπης. Οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να έρχονται- λένε- και οι διακινητές θα εξακολουθήσουν να διαφεύγουν από τους ελέγχους. Η τρομοκρατία δεν γνωρίζει σύνορα.
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα είναι να επιλυθούν οι πολιτικές κρίσεις στη Μέση Ανατολή: Ο πόλεμος, ο εξτρεμισμός, οι θρησκευτικές διώξεις.
Αυτά τα επιχειρήματα δεν στέκουν. Η συνθήκη Σένγκεν έχει δύο μεγάλες αδυναμίες. Πρώτον, μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν τα κοινά εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης είναι ισχυρά. Πού βρίσκονται όμως αυτά τα σύνορα; Συχνά σε χώρες που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, Μάλτας και Λιβύης, Ουγγαρίας και Σερβίας, Σικελίας και Τυνησίας. Τα μέσα που διαθέτει η Frontex είναι πενιχρά. Και οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας δεν συνεργάζονται όπως πρέπει.
Η πραγματική αδυναμία της συνθήκης, όμως, είναι ότι αντιβαίνει προς το κλίμα στην Ευρώπη, ένα κλίμα καχύποπτο, εθνικιστικό, επιφυλακτικό απέναντι σε ευρωπαϊκές λύσεις και δύσπιστο απέναντι σε απόμακρα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Το κλίμα αυτό είναι αποτέλεσμα επανειλημμένων κρίσεων γύρω από το ευρώ, την αντιπαράθεση μεταξύ Βορρά και Νότου, την αναιμική ανάπτυξη και την αδυναμία της Ευρώπης να βρει λύσεις για τις τραγωδίες της μετανάστευσης και του ασύλου.
Ενώ οι Βρυξέλλες παραπαίουν, τα λαϊκιστικά κόμματα ζητούν γρήγορες εθνικές λύσεις. Η συνθήκη Σένγκεν φαίνεται ότι θα είναι το πρώτο θύμα αυτού του κλίματος, καθώς οι κυβερνήσεις αγωνίζονται να δείξουν στους ψηφοφόρους ότι έχουν τον έλεγχο. Όλα δείχνουν ότι οι ημέρες της είναι μετρημένες.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

2015-12-14. ΤΟ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΣΤΕΝΩΝ ΤΩΝ ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ.

on Monday, 14 December 2015. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Ευάγγελος Γριβάκος, Αντιστράτηγος ε.α – Νομικός, Μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

2015-12-14. ΤΟ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΣΤΕΝΩΝ ΤΩΝ ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΩΝ  ΚΑΙ ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ.

Εισαγωγικά. Η πρόσφατη εσκεμμένη κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού  Su-24 από τουρκικά μαχητικά F-16 κοντά στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας η οποία στοίχισε την ζωή ενός εκ των δύο πιλότων του αεροσκάφους  και ενός Ρώσου Πεζοναύτη που επέβαινε στο ελικόπτερο διάσωσης, ανέβασε στο κατακόρυφο την ένταση στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, επανέφερε στο προσκήνιο την μεγάλη γεω-πολιτική και στρατηγική σημασία των Στενών των Δαρδανελίων-Βοσπόρου  και άνοιξε το περίπλοκο θέμα της  ναυσιπλοΐας  μέσω αυτών.

Γενική Θεωρία περί Στενών. Υπό γεωγραφική έννοια, ως «Στενά» χαρακτηρίζονται οι φυσικοί θαλάσσιοι δίοδοι μεγάλου σχετικά πλάτους που χωρίζουν δύο ξηρές (π.χ δύο νησιά ή δύο ηπειρωτικά τμήματα ή ενα νησί και ένα ηπειρωτικό τμήμα) και ενώνουν  δύο θάλασσες. Από  όλα τα γεωγραφικά Στενά, ως υποκείμενα του Διεθνούς Δικαίου (ΔΔ) εκλαμβάνονται μόνον εκείνα που υπάγονται  σε ειδικό νομικό καθεστώς (δηλαδή συνδέουν δύο τμήματα της ανοικτής θάλασσας (ΑΘ) ή ενα τμήμα της ΑΘ και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη άλλου κράτους ή τις ΑΟΖ δύο διαφορετικών κρατών ή ένα τμήμα της ΑΘ και μια ΑΟΖ κράτους) καθώς και τα διεπόμενα, λόγω της μεγάλης στρατηγικής και οικονομικής αξίας τους,  από Διεθνείς Συνθήκες, όπως είναι τα Στενά των Δαρδανελίων-Βοσπόρου, συνολικού μήκους 164 ναυτ. μιλίων, που διέπονται από τις Συνθήκες της Λωζάνης και του Μοντρέ, τα Στενά του Γιβλαρτάρ, της Δανίας κλπ. Αμφότερες οι παραπάνω  κατηγορίες Στενών χρησιμοποιούνται για διεθνή ναυσιπλοΐα και, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν περιοριστικοί όροι ή ειδικές προϋποθέσεις, τα παράκτια κράτη που ελέγχουν τα Στενά αυτά  δεσμεύονται από τον βασικό κανόνα των διατάξεων των άρθρων 37-44 της Συμβάσεως του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, ο οποίος καθορίζει ότι «τα ξένα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, έχουν δικαίωμα ελεύθερης διαβάσεως/πλού διελεύσεως (transit passage) μέσα από τα Στενά» και, ως εκ τούτου, τα παράκτια κράτη  δεν νομιμοποιούνται να παρακωλύουν την διέλευση των μέσω αυτών (των Στενών) διερχομένων πλοίων. Στο σημείο αυτό εντοπίζεται μια ουσιαστική διάκριση σε σχέση με το δικαίωμα  της «αβλαβούς διελεύσεως» των πλοίων μέσα από την Αιγιαλίτιδα Ζώνη  ενός κράτους, το οποίο δίνει την νομική δυνατότητα στο  παράκτιο κράτος να αναστείλει την διέλευση των ξένων πλοίων για λόγους ασφαλείας, ενώ, αντίθετα, το Κράτος  που ελέγχει τα Στενά στερείται παντελώς τοιούτου δικαιώματος αφού, ως προελέχθη, τα πλοία μπορούν να περνούν ελεύθερα από εκεί, έστω και υπό προκαθορισμένους περιορισμούς.
Η Συνθήκη της Λωζάννης, που υπογράφτηκε την 24η   Ιουλίου 1923 από τα  Συμβαλλόμενα Κράτη : Hνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ελλάδα ,Σερβο-σλοβενικό - κροατικό κράτος, Ρουμανία αφενός και Τουρκία αφετέρου, καθιέρωσε το καθεστώς ελευθεροπλοΐας για όλα τα πλοία (εμπορικά και πολεμικά) που διέρχονταν τα Στενά των Δαρδανελίων-Βοσπόρου, καθώς και ελευθερία υπερπτήσεως των αεροσκαφών σε περίοδο ειρήνης ή πολέμου, εφόσον η Τουρκία δεν ήταν εμπόλεμη.  Σε περίπτωση  που η Τουρκία ήταν εμπόλεμη, παρέχονταν το δικαίωμα στις Τουρκικές Αρχές να επισκέπτονται και να ελέγχουν (visit and search) τα ουδέτερα πλοία και αεροσκάφη, ενώ για τα εχθρικά επιτρέπονταν η λήψη μέτρων που προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο. Επίσης, με βάση το άρθρο 4 της εν λόγω  Συνθήκης, συμφωνήθηκε η αποστρατικοποίηση των ίδιων των Στενών και των νήσων Ιμβρου, Τενέδου, Λαγουσών, Σαμοθράκης και Λήμνου. Το  καθεστώς αυτό  ευνοούσε βασικά την τότε Σοβιετική Ενωση (ΕΣΣΔ), διότι παρείχε σε αυτήν το δικαίωμα να εξέρχεται ανεμπόδιστα δια των πλοίων της  στο Αιγαίο Πέλαγος και την Μεσόγειο Θάλασσα αλλά δεν εξυπηρετούσε καθόλου τα σχέδια των Δυτικών Δυνάμεων που κατόρθωσαν να το ανατρέψουν με την Συνθήκη του Μοντρέ.
Η Συνθήκη  του Μοντρέ ή Συνθήκη για το Καθεστώς των Στενών (Μontreux  Convention Regardihg the Regime of the Turkish Straights) υπογράφηκε την 20η Ιουλίου 1936, τέθηκε σε ισχύ από 9 Νοεμβρίου του ιδίου έτους και συνεχίζει να ισχύει μέχρι σήμερα  αλλά με τροποποιήσεις.  Συμβαλλόμενα ήταν τα Κράτη της Μαύρης Θάλασσας:  Βουλγαρία, Ρουμανία, ΕΣΣΔ και Τουρκία, ομού με τα λοιπά  Κράτη:  Αυστραλία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Αγγλία και Γιουγκοσλαβία, που συνήλθαν με σκοπό  - όπως φαίνεται στο Προοίμιο της Συνθήκης -  «να ρυθμίσουν την διέλευση και ναυσιπλοΐα των Στενών, χωρίς να παραγνωρίζεται η ασφάλεια της Τουρκίας και των άλλων Κρατών της Μαύρης Θάλασσας και να αντικαταστήσουν με την παρούσα Συνθήκη, την Συνθήκη της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου 1923». Ειδικότερα με  την Συνθήκη του Μοντρέ του 1936:
•• Αναγνωρίσθηκε και επιβεβαιώθηκε η Αρχή της ελευθέρας διελεύσεως και ναυσιπλοΐας δια των Στενών αλλά  δόθηκε στην Τουρκία πλήρης έλεγχος και κυριαρχία (συμπεριλαμβανομένης και της στρατικοποιήσεως) επ΄αυτών. Εκφανση των προνομίων τούτων συνιστά    το άρθρο 24 της Συνθήκης κατά το οποίο «η Τουρκία θα επιβλέπει την εκτέλεση όλων των προβλέψεων της παρούσας Συνθήκης σχετικά με την διέλευση των πολεμικών πλοίων διαμέσου των Στενών».
••Τα εμπορικά πλοία έχουν το δικαίωμα ελευθεροπλοΐας κάτω από οποιαδήποτε σημαία με οποιοδήποτε είδος φορτίου, ημέρα και νύκτα, ακόμη και σε καιρό πολέμου, εφόσον, βέβαια, η Τουρκία δεν είναι εμπόλεμη. Αν είναι εμπόλεμη, η ελευθεροπλοΐα ισχύει μόνο για τα συμμαχικά εμπορικά της πλοία και τα πλοία των ουδετέρων κρατών, υπό την προϋπόθεση ότι τα τελευταία δε βοηθούν σε καμία περίπτωση τον εχθρό.
•• Τα πολεμικά πλοία κάθε χώρας (μη περιλαμβανομένων των βοηθητικών πλοίων και εκείνων που εκτελούν ανθρωπιστικές επιχειρήσεις εφόσον δεν υπερβαίνουν τους 8.οοο τονους), σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διέρχονται μόνο κατά την διάρκεια της ημέρας και  να ενημερώνουν δια της διπλωματικής οδού τις τουρκικές Αρχές τουλάχιστον 8 ημέρες προ του διάπλου, εκτός αν ανήκουν σε παρευξείνια κράτη (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Ρωσία, Γεωργία) οπότε το ανωτέρω χρονικό διάστημα αυξάνεται σε 15 ημέρες. Ο διάπλους των αεροπλανοφόρων και των υποβρυχίων απαγορεύεται, εκτός αν πρόκειται για υποβρύχια παρευξεινίων κρατών και αυτά  μόνον όταν μεταβαίνουν ή είχαν μεταβεί για επισκευή ή συντήρηση εκτός Μαύρης Θαλασσας ή κατασκευάσθηκαν εκτός Ευξείνου Πόντου. Σε κάθε περίπτωση τα υποβρύχια θα πλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας.
•• Σε περίοδο ειρήνης τα πολεμικά πλοία των παρευξείνιων χωρών μπορουν να διαπλέουν τα Στενά, έστω και αν ξεπερνούν τους 15.000 τόνους, υπό τον όρο ότι θα διέρχονται μόνα τους  ή με συνοδεία  δύο  το πολύ αντιτορπιλικών. Τα πολεμικά πλοία των μη παρευξεινίων χωρών μπορούν να διέλθουν εφόσον δεν υπερβαίνουν τις 15.000 τόννους το καθένα και εφόσον δεν βρίσκονται εντός των Στενών περισσότερα από εννέα πολεμικά σκάφη. Επί πλέον το συνολικό εκτόπισμα των σκαφών  των μη  παρευξεινίων κρατών που διαπλέουν την Μαύρη Θάλασσα δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 30.000 τόννους και δεν πρέπει να διαθέτει οπλισμό μεγαλύτερο από τον προβλεπόμενο στη Συνθήκη. Τα πολεμικά σκάφη των μη παρευξεινίων χωρών δεν μπορούν να παραμείνουν εντός της Μαύρης Θάλασσας περισσότερες από 21 ημέρες.
•• Σε περίοδο  πολέμου κατά τον οποίον η Τουρκία είναι ουδέτερη, ισχύουν όσα αναφέρθηκαν  και για την περίοδο ειρήνης, με την διαφορά ότι τα πολεμικά πλοία των εμπολέμων  στερούνται της δυνατότητος να διέλθουν από τα Στενά. Εξαιρούνται τα εμπόλεμα πλοία που συμμορφούνται σε Αποφάσεις της ΚΤΕ (νυν ΟΗΕ) ή  ενεγούν υπό συνθήκες  αμοιβαίας βοήθειας, οι οποίες, όμως, δεσμεύουν και την  Τουρκία 
•• Επίσης σε περίοδο πολέμου με την Τουρκία να είναι εμπόλεμη, ο διάπλους των πολεμικών πλοίων των ουδετέρων κρατών επαφίεται στην διακριτική εχέρεια της τουρκικής κυβέρνησης. Το ίδιο ισχύει και όταν η Τουρκία απειλείται άμεσα με πόλεμο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα αντιταχθούν στα μέτρα που θα λάβει η πλειοψηφία των χωρών της ΚΤΕ (ΟΗΕ) και των συμβαλλομένων στην Συνθήκη του Μοντρέ μερών, μετά από σχετική ενημέρωση εκ μέρους  της Τουρκίας.
•• Παραδόξως για τα πολεμικά  αεροσκάφη και σε αντίθεση με την Συνθήκη της Λωζάννης, στη Σύμβαση του Μοντρέ δεν γίνεται καμία αναφορά, ενώ για τα πολιτικά ορίζεται ότι « η Τουρκία θα ενημερώνει για τους διαδρόμους από τους οποίους θα διέλθουν». Εκ της  ανωτέρω διατάξεως συνάγεται τον συμπέρασμα ότι αφού η πτήση των πολιτικών αεροσκαφών άνωθεν των Στενών υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Τουρκίας, θα πρέπει να γίνει δεκτό(argumentum ex contrario) ότι το ίδιο συμβαίνει και για τα πολεμικά αεροσκάφη.

Eφαρμογή της Συνθήκης του Μοντρέ. Παράλληλα με την  επαναφορά της κυριαρχίας επί των Στενών στην Τουρκία δια της Συνθήκης του Μοντρέ, την παύση της ισχύος του καθεστώτος εγγυήσεων που είχε τεθεί με την Συνθήκη της Λωζάνης και την άρση των δεσμεύσεων αποστρατικοποίησης, καταργήθηκε και η Επιτροπή Εποπτείας των Στενών της οποίας οι αρμοδιότητες αναλήφθηκαν από την τουρκική κυβέρνηση. Είναι παραδεκτόν ότι η υπογραφή της Συνθήκης αποτέλεσε μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας.

Κατά τον Β’ΠΠ η ουδέτερη  Τουρκία επανειλημμένα παραβίασε την Συνθήκη του Μοντρέ εις βάρος των Συμμάχων και υπέρ του Αξονα. Με το εφεύρημα  της πρόσκαιρης αφαίρεσης των πυροβόλων από τα πλοία μεταφοράς στρατευμάτων και της επανατοποθετήσής  τους μετά τον διάπλου, διήλθαν από τα Στενά γερμανικά πλοία προκειμένου να ενισχύσουν τις επιχειρήσεις που διεξήγαγαν στις παρευξείνιες χώρες. Μετά το τέλος του πολέμου η Σοβιετική Ενωση προσπάθησε επανειλημμένα να προκαλέσει Συνδιάσκεψη για την τροποποίηση της Συμβάσεως, αλλά η ένταση  στις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσεως δεν επέτρεψε καμία συνεννόηση, με αποτέλεσμα η Σύμβαση να μένει τυπικά αμετάβλητη όπως υπογράφτηκε το 1936. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου συνέβησαν τραγελαφικές παραβάσεις της Συνθήκης. Επί παραδείγματι το 1968 επετράπη η είσοδος του αμερικανικού αντιτορπιλικού Dyess στην Μαύρη Θάλασασα παρότι ήταν εφοδιασμένο με οπλικά συστήματα απαγορευμένα από την Συνθήκη.Ομοίως, το 1975 επετράπη η έξοδος στο Αιγαίο του ρωσικού αεροπλανοφόρου Κιev, εκτοπίσματος 45.000 τόνων καθώς η Τουρκία το βάπτισε «ανθυποβρυχιακό πυραυλοφόρο καταδρομικό».
Τις τελευταίες δεκαετίες και μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία με πρόχημα τα πολλά ναυτικά ατυχήματα που συνέβαιναν στην περιοχή των Στενών και την προστασία του περιβάλλοντος, προσπαθεί να επιβάλλει μέτρα περιορισμών, δεσμεύσεων, ακόμη και απαγορεύσεων για τα Στενά, εν τοις πράγμασι, όμως, αποβλέπει στην διαφοροποίηση του καθεστώτος των Στενών υπέρ των διεθνών  συμφερόντων της.
Προς τούτο, από 1ης     Ιουλίου 1994 εφαρμόζει τον «Ναυτιλιακό Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας για τα Στενά» (Maritime Traffic Regulationς  for the Turkish Straits and the Marmara Region), ο οποίος εισήγαγε ένα νέο ρυθμιστικό καθεστώς «προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και η προστασία του περιβάλλοντος στην περιοχή» αλλά χωρίς να παραβιάζεται η Αρχή του Μοντρέ της ελεύθερης διελεύσεως. Οι νέος αυτός Κώδικας προκάλεσε αντιδράσεις κατά της Τουρκίας όταν Ρωσία, Ελλάδα, Κύπρος,Ρουμανία,Ουκρανία και Βουλγαρία προέβαλλαν τις αντιρρήσεις τους με ατιολογικό ότι ορισμένες διατάξεις του Κώδικα ήταν αντίθετες προς τις προβλέψεις της Συνθήκης του Μωντρέ. Ωστόσο, οι  αλλαγές που επέφερε ο Κώδικας εγκρίθηκαν από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό με  αιτιολογικό ότι «δεν είχαν σκοπό να θίξουν τα δικαιώματα των  οποιωνδήποτε πλοίων που χρησιμοποιούν τα Στενά βάσει του Διεθνούς Δικαίου». Περαιτέρω η Τουρκία, το έτος 1998, πάλι μονομερώς, προέβη και σε νέες ρυθμίσεις του διάπλου των πλοίων από τα Στενά και τον Νοέμβριο του 2002 έλαβε και νέα, πρόσθετα  μέτρα για το ίδιο θέμα. Οι μονομερείς αυτές ενέργειες της Τουρκίας δεν συμβιβάζονται με το Διεθνές Δίκαιο το οποίο επιτάσσει ότι προκειμένου να αλλάξει το καθεστώς που δημιουργεί μια Συνθήκη θα πρέπει να συμφωνήσουν τα μέρη  που συμμετείχαν στην σύναψη αυτής.
Μετά τον Νοέμβριο 1994 οπότε τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ένας αριθμός κρατών  από τα 157 που τελικά την υπέγραψαν στο Μοntego Bay της Τζαμαΐκα  το 1982, υπέβαλλαν αίτημα στον ΟΗΕ όπως η Συνθήκη του Μοντρέ επαναδιατυπωθεί κατά το μέρος που αφορούσε την διεθνή ναυσιπολοΐα στα Στενά, ώστε να συνάδει επακριβώς με την UNCLOS στον κρίσιμο  αυτόν θεσμό του Διεθνούς Δικαίου. Όμως η Τουρκία (όπως και οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα) δεν έχει υπογράψει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, την UNCLOS, αλλά τούτο δεν αποτελεί πραγματικό κώλυμα για την επαναδιατύπωση, διότι το περιεχόμενο αυτής (της UNCLOS) έγκειται από παλαιούς και νέους θεσμούς (μεταξύ των οποίων, ασφαλώς, και εκείνος της διεθνούς ναυσιπλοΐας) που η κοινή συναίνεση και η ομοιόμορφη πρακτική των κρατών-μελών  του συνόλου, σχεδόν,  της Διεθνούς Κοινότητος,  έχουν αναδείξει αυτούς σε πραγματικό  Εθιμικό Δίκαιο, όπερ σημαίνει ότι οι θεσμοί ισχύουν erga omnes, δηλαδή για όλα τα εμπλεκόμενα κράτη, έστω και αν δεν έχουν υπογράψει την UNCLOS. Αλλά και οι 4 θεμελιώδεις Συμβάσεις της Γενεύης 1958 και άλλες 140 περίπου πολυμερείς Συνθήκες που αφορούν στο Δίκαιο της Θάλασσας και είναι καταχωρημένες  στην Γραμματεία των ΗΕ, εξακολουθούν να ισχύουν κατά το μέτρο που δεν έρχονται σε αντίθεση με την UNCLOS ή δεν επικαλύπτονται από αυτήν.

Η παρούσα κατάσταση. Μετά την τριχοτόμηση της Ουκρανίας το 2014 και τον έλεγχο του Ευξείνου Πόντου που επετεύχθη με την κατάληψη της Κριμαίας, είναι νομοτελειακά αναμενόμενο  για την  Ρωσία να επιχειρήσει  την  έξοδο της προς την «ζεστή» θάλασσα της Μεσογείου και ο καλύτερος τρόπος να εκπληρώσει τον στρατηγικό αυτό στόχο - που συγχρόνως διευκολύνει τις επιχειρήσεις της προς Συρία -  είναι   ο  έλεγχος  των Στενών των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου, τον οποίον σήμερα ενασκεί η Τουρκία. Τα σκληρά οικονομικά μέτρα που μέχρι σήμερα έχει λάβει ο Πρόεδρος Πούτιν κατά της Τουρκίας για την άφρονα κατάριψη του ρωσικού αεροσκάφους -  όπως διακοπή έκδοσης βίζας προς Τουρκία με σκοπό απαγόρευση τουρισμού με τεράστιες επιπτώσεις στην τουρκική Οικονομία, εμπάργκο  εισαγωγών τουρκικών  προϊόντων  στην Ρωσία, διακοπή σχέσεων, συνομιλιών και  επιχειρηματικής δραστηριότητας μεταξύ των δύο Χωρών κλπ – ώθησαν την Τουρκία να δηλώσει επίσημα ως «αντίμετρα», την πρόθεση ασκήσεως των δικαιωμάτων της που απορρέουν από την Συνθήκη του Μοντρέ και την απαγόρευση διέλευσης από τα Στενά των ρωσικών πλοίων, κυρίως των  πολεμικών. Η Μόσχα, σε απάντηση, διεμήνυσε  ότι μια τέτοια ενέργεια παραβίασης των Διεθνών Συνθηκών για τα Στενά θα μπορούσε να σημάνει αυτομάτως και  την κήρυξη του πολέμου. Και σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο, η  Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά  εκ των προτέρων ότι η ρωσική αεροπορία έχει δυνατοτητες ναρκοθέτησης των  Στενών από αέρος,  με σκοπό την παρεμπόδιση εξόδου από τα Στενά   του τουρκικού στόλου που ναυλοχεί στον ναύσταθμο του Γκιουλτσούκ, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Από τα ανωτέρω εύκολα διαπιστώνεται η σπουδαιότητα της Συνθήκης του Μοντραί 1936, αφού μια παραβίαση ή δυσερμηνεία της μπορεί να γίνουν αιτία ανάφλεξης πολέμου στην ευρύτερη περιοχή των Στενών, της Μαύρης Θάλασσας ή και των Βαλκανίων, ακόμη.  Το θέμα είναι λεπτό και επικίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

Επιμύθιο. Η ισχύς  της Συνθήκης  του Μωντρέ προβλέπονταν εικοσαετής, με λήξη τον Ιούλιο του 1956, υπό τον όρο ότι δεν θα   υπάρξει επίσημη καταγγελία κατ’ αυτής. Και επειδή καμία τέτοια πράξη καταγγελίας δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα , έπεται  ότι η Συνθήκη, στις γενικές γραμμές της,  εξακολουθεί να υφίσταται ως αρχικά. Εν τούτοις, αν ένα ή περισσότερα από τα συμβαλλόμενα κράτη καταγγείλουν εξ ολοκλήρου την Συνθήκη και ασκήσουν το υπό του άρθρου 28 προβλεπόμενο δικαίωμά  τους να ζητήσουν την εντός 2 ετών αναθεώρησή της, θα δώσουν το έναυσμα για μια δραματική ανατροπή του status quo και των παγκόσμιων σχεδιασμών στην περιοχή, με ανεξέλεγκτες επιπλοκές.

Εχουν παρέλθει 80 περίπου έτη από την σύναψη της Συνθήκης και έχει παρεμβληθεί μέχρι σήμερα  ένας Παγκόσμιος Πόλεμος, η ψυχροπολεμική και η τρέχουσα μετα-ψυχροπολεμική  εποχή, που έχουν αλλάξει δραματικά το διεθνές περιβάλλον, τις ιδεοληψίες , τους φόβους και τις αμφιρρέπουσες ισορροπίες  που επικρατούσαν την εποχή της υπογραφής και πρώιμης εφαρμογής της. Είναι, κατά συνέπεια αναμενόμενο, το καθεστώς επιβολής της Συνθήκης να αντιμετωπίζεται ως αναχρονιστικό από την Διεθνή Κοινότητα, να  παρουσιάζει προβλήματα προσαρμοστικότητας στα σύγχρονα διεθνή δεδομένα και δρώμενα και να  προμηνύει ότι, αργά ή γρήγορα,  ολόκληρη η Συνθήκη  θα πέσει σε αχρησία και θα αντικατασταθεί με νέα, συνάδουσα απολύτως με την εκδηλωθείσα δια της UNCLOS βούληση   των κρατών για πλήρη ελευθερία διελεύσεως  από τα διεθνή Στενά. Και όλα αυτά, βέβαια, μόνο για τον καιρό της ειρήνης διότι κατά τον πόλεμο «interarma silent leges».        

2016-02-18. Ποια Ευρώπη Θέλουμε;

on Thursday, 18 February 2016. Posted in Ε.Ε. - ΝΑΤΟ - ΟΗΕ - Διεθνές Δίκαιο

Γράφει ο Δημήτριος Κουτρουμάνης, Υποστράτηγος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ

2016-02-18. Ποια Ευρώπη Θέλουμε;

         Το ποια Ευρώπη θέλουμε ή ποια Ευρώπη οικοδομούμε και ποια Ευρώπη μας έχει προκύψει είναι τρείς δύσκολες ερωτήσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν μονοδιάστατα. Την άνοιξη του 1950, ήρθε η ώρα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την αλήθεια για το μέλλον της για πρώτη φορά. Οι Υπουργοί Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας ανέθεσαν στο Γάλλο ομόλογό τους Robert Schuman την αποστολή να υποβάλλει μια πρόταση για την επανενσωμάτωση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ευρώπη. Μια συνεδρίαση μεταξύ των τριών κυβερνήσεων είχε προγραμματισθεί για τις 10 Μαίου 1950 και η Γαλλία δεν ήταν δυνατόν να αποφύγει τις ευθύνες της.
        Έχοντας τη διπλή συναίνεση της γαλλικής και της γερμανικής κυβέρνησης, ο Robert Schuman παρουσίασε δημόσια τη Διακήρυξή του κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου που δόθηκε στις 4 μ.μ. στο Salon de l'Horloge του Υπουργείου Εξωτερικών. Πριν παρουσιάσει δημόσια τη Διακήρυξή του είπε τα εξής:
      "Δεν πρόκειται πια για μάταια λόγια, αλλά για μια θαρραλέα πράξη, μια εποικοδομητική πράξη. Η Γαλλία ανέλαβε δράση και οι συνέπειες της ενέργειάς της μπορούν να είναι τεράστιες. Το ευχόμαστε. Η Γαλλία ενήργησε με σκοπό την ειρήνη. Για να υπάρξουν δυνατότητες για ειρήνη πρέπει πρώτα να υπάρχει η Ευρώπη. Πέντε σχεδόν χρόνια μετά την, άνευ όρων, συνθηκολόγηση της Γερμανίας, η Γαλλία πραγματοποιεί την πρώτη αποφασιστική πράξη της ευρωπαϊκής οικοδόμησης με τη συμμετοχή της Γερμανίας. Οι ευρωπαϊκές συνθήκες αναμένεται να μεταβληθούν δραστικά. Αυτή η μεταβολή θα καταστήσει δυνατή την ανάληψη και άλλων κοινών, ενεργειών, που μέχρι σήμερα ήταν αδύνατον να γίνουν. Από όλα αυτά γεννιέται η Ευρώπη, μια Ευρώπη σταθερά ενωμένη και έντονα σχεδιασμένη. Μια Ευρώπη όπου το βιοτικό επίπεδο θα σημειώσει άνοδο χάρη στη συνένωση της παραγωγής και την επέκταση της αγοράς που θα οδηγήσει στη μείωση των τιμών..."     
        Ωστόσο, αυτά που ακολούθησαν αργότερα και μέχρι σήμερα δεν μας επιτρέπουν να πούμε ότι αυτή η πρωτοβουλία ανταποκρίνεται από μόνη της στις απαιτήσεις της ΕΕ στον 21ο αιώνα.  Σήμερα είναι η ΕΕ που βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν πολλά και θα απαιτηθούν περισσότερα να γίνουν στο μέλλον.  Η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη από την διακήρυξη του Schuman πέρασε διάφορα στάδια ευρω-πεσιμισμού και ευρω-ενθουσιασμού. Σήμερα αποδείχθηκε ότι η Ευρώπη περνά την μεγαλύτερη κρίση καθώς η προσφυγική κρίση δεν είναι εύκολη και οι πολιτικές και κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στα κράτη-μέλη είναι όλο και πιο εμφανείς. Η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία δεν παρείχε αρκετή στήριξη στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που ήρθαν αντιμέτωπες με το προσφυγικό κύμα..  Η διακήρυξη του Schuman πέρα τότε από θαρραλέα πράξη μπορούμε να πούμε ότι αποτέλεσε και βήμα καθοριστικό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και με όραμα. 
         Μέχρι σήμερα, η Γαλλία φαίνεται ότι επιθυμούσε αυτή η πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να γίνεται προσεκτικά και βήμα – βήμα υπό το φόβο της Γερμανικής  «απειλής». Στη διακήρυξη του Schuman και στο Προοίμιο της συνθήκης της ΕΚΑΧ εκφράζεται η πολιτική βούληση για μετάβαση από το εθνοκεντρικό σύστημα στην ευρωπαϊκή  ομοσπονδία για διασφάλιση της ειρήνης. Όμως, αργότερα η λέξη κλειδί  «ομοσπονδία» είναι κάτι το οποίο αποφεύγεται από τους Γάλλους και απουσιάζει από τις μετέπειτα συνθήκες (Ρώμη 1957, Μάαστριχ 1993, Άμστερνταμ 1997, Νίκαια 2001). Αυτό αποτελεί και ένα από τα λεπτά σημεία  υψηλής πολιτικής τα οποία θα πρέπει να επιλυθούν στον 21ο αιώνα για να προχωρήσουμε στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η ένταξη της Βρετανίας στην ΕΕ έχει απομακρύνει ακόμα περισσότερο σήμερα τις προσπάθειες των φεντεραλιστών για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας καθώς είναι γνωστή η δύναμη των ευρωσκεπτικιστών της, των Συντηρητικών και της αγγλικής κοινής γνώμης και δεν μπορούμε να πούμε ότι μπορεί να δοθεί κάποια ώθηση σήμερα στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Για να φτάσουμε σήμερα να συζητούμε για Brexit και ο  πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς, το 2016, να δηλώνει ότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνιστούσε «ένα σοκ» για την Ευρώπη και θα επηρέαζε «την αντίληψη που έχουμε» για την γηραιά ήπειρο. Ακόμη αξίζει να σημειωθεί πως τα μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης ήταν 12 και μετά 15 και σήμερα έχουμε φτάσει στον αριθμό των 27. Η λήψη αποφάσεων σίγουρα είναι δυσκολότερη.
         Τα κράτη μέλη έχουν υιοθετήσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο και το έχουν ενσωματώσει στις νομοθεσίες τους. Όμως, ένα ζήτημα που θα πρέπει να αποφασίσει η Γαλλία και ενδεχομένως τα άλλα μέλη σήμερα, είναι σε ποιο βαθμό είναι διατεθειμένα να εκχωρήσουν την εθνική τους κυριαρχία. Το ερώτημα αυτό είχε παρουσιαστεί από τις αρχές τις δεκαετίας του 1950 όταν οι Γάλλοι για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ένταξης της δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, αντιμετώπισαν το ερώτημα κατά πόσο ήταν διατεθειμένοι να συνυπάρξουν με αυτούς σε έναν ενιαίο στρατό. Βέβαια η Γαλλία μέχρι και σήμερα έχει δείξει ότι βλέπει περισσότερο την ΕΕ όχι σαν πολιτική οντότητα ένωσης των κρατών-μελών αλλά ως μέσο εξυπηρέτησης των Γαλλικών συμφερόντων. Αυτό σίγουρα δεν είναι αποδεκτό από την Γερμανία που επιθυμεί την ομοσπονδία και θα απαιτήσει μια ξεκάθαρη θέση στο μέλλον. Επιπρόσθετα, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και παραβλέπουν τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί από κοινού. Η Ευρώπη κινδυνεύει να καταρρεύσει εξαιτίας αυτής της ανόητης και στενόμυαλης ψευδαίσθησης ότι μπορούμε να λύσουμε το προσφυγικό πρόβλημα υψώνοντας τείχη και κλείνοντας σύνορα, αποφασίζοντας με θρησκευτικά κριτήρια ποιος θα περάσει και ποιος όχι από τις πύλες και κατασκευάζοντας μια μικρή Σένγκεν.
         Ένα βασικό στοιχείο το οποίο ουσιαστικά έχει συμβάλλει κατά κάποιον τρόπο στην ‘’αποδυνάμωση‘’ της διακήρυξης του Shuman ήταν και η κρίση του 1965 όπου η κατάργηση του veto στο συμβούλιο υπουργών οδήγησε τους Γάλλους στην αποχώρηση από το συμβούλιο της ΕΟΚ. Όπως είναι γνωστό το γαλλικό αίτημα έγινε αποδεκτό το Φεβρουάριο του 1966 με τον περίφημο συμβιβασμό του Λουξεμβούργου όπου διασφαλίστηκε το δικαίωμα του veto στα μελή όταν διακυβεύονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα. Θα πρέπει σήμερα να διευθετηθεί ένας τρόπος ασκήσεως του veto από τα μελή ώστε να είναι ευκολότερη η λήψη αποφάσεων επί σοβαρών θεμάτων που αφορούν την ΕΕ και δεν θα οδηγούν σε αδιέξοδο και παράλυση την ΕΕ. Δηλαδή όχι μόνο ζητήματα ουσίας αλλά και μικρά ζητήματα διαδικασίας θα πρέπει να αντιμετωπισθούν.
        Επιπρόσθετα, από το 1983 και μετά παρατηρείται μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης των προβλημάτων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επιτρέπει τους τεχνοκράτες να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να επιλύουν ζητήματα και ταυτόχρονα να βρίσκονται σε αδιέξοδο όπου αναφύονταν πολιτικά θέματα. Συχνά η παράκαμψη των πολιτικών προβλημάτων και η προσπάθεια επίλυσης τεχνοκρατικών ζητημάτων δημιουργεί νέα προβλήματα αξεπέραστα αφού δεν έχουν απαντηθεί ουσιαστικά τα πολιτικά ζητήματα. Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε στην οικονομική κρίση γιατί ο σημαντικότερος λόγος που ώθησε τους γάλλους ήταν να θέσουν την νομισματική και οικονομική ενοποίηση πριν την πολιτική ενοποίηση που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Πίστευαν ότι το ευρώ θα δράσει ως όπλο από το εσωτερικό της ένωσης που θα κατευθύνει την πολιτική ένωση.  Όμως, η ύπαρξη του ευρώ και η στήριξη του σήμερα να γίνεται από τους τεχνοκράτες και τις αγορές χωρίς να υφίσταται μια ενιαία οικονομική πολιτική από πλευράς ΕΕ. Παρατηρούνται πολλαπλά κέντρα λήψης αποφάσεων, όπως το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες και δευτερευόντως το Παρίσι, με αποφάσεις και πολιτικές δηλώσεις που περισσότερο δημιουργούν σύγχυση παρά επιλύουν το πρόβλημα της στήριξης του ευρώ.
        Το 1950 η Γερμανία βρισκόταν διχοτομημένη υπό κατοχή τεσσάρων δυνάμεων με καταρρακωμένο ηθικό και το στίγμα των εγκλημάτων της ναζιστικής περιόδου να τη συνοδεύει. Σήμερα, απαλλαγμένοι οι Γερμανοί από τα φαντάσματα του παρελθόντος και ως κύρια οικονομική δύναμη, όχι μόνο ευρωπαϊκή αλλά και παγκόσμια, δεν είναι διατεθειμένη να κινηθεί προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση πέραν της ομόσπονδης ένωσης της Ευρώπης όπου αποτελούσε πάντα πάγιο στόχο της. Η διαφωνία της είχε παρουσιαστεί στην διακυβερνητική του Μάαστριχτ όπου η συγκρότηση ομοσπονδίας προσέκρουσε στις σθεναρές αντιδράσεις της Βρετανίας, της Δανίας και συγκαλυμμένα της Γαλλίας. Η απάντηση θα πρέπει να δοθεί στα επόμενα χρόνια σε κάποια από τις διακυβερνητικές του μέλλοντος, αν υπάρξουν.  Η ομάδα των τεσσάρων χωρών, αποκαλούμενων και ως “Ομάδα του Βίζεγκραντ”, που πρωτοστατούν στην έξωση της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν, έχει περιπλέξει τα πράγματα όξυνε και βρήκε πρόθυμους συμμάχους στις τρεις Βαλκανικές χώρες – ΠΓΔΜ, Βουλγαρία και Ρουμανία- οι οποίες εντείνουν την πίεση με ανθελληνική ρητορική.
        Το ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας αποτελεί ένα ακόμη από τα καίρια προβλήματα που απασχολούν την Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και πολλά χρόνια, στο βαθμό που αυτή επιχειρεί να δρομολογήσει την μετεξέλιξή της από ευρωπαϊκό οργανισμό οικονομικής ενσωμάτωσης σε ένωση ομοσπονδιακής ή συνομοσπονδιακής μορφής. Προϋπόθεση για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι αναμφίβολα η εδραίωση και ανάπτυξη κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Αυτό δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται και παράδειγμα υπήρξε η κρίση  και ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας. Εκεί απέδειξε η ένωση ότι αποτελεί έναν πολιτικό νάνο παρά το γεγονός ότι είναι παγκόσμιος οικονομικός γίγαντας. Θα πρέπει και εδώ τα μέλη να απαντήσουν που επιθυμούν να κατευθυνθούν στο μέλλον και σε σχέση και με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.
        Το σπουδαιότερο ζήτημα όλων είναι να απαντηθεί το ερώτημα της ένωσης των λαών της Ευρώπης και όχι της ένωσης των κρατών με τις διάφορες εθνικιστικές ή μη τάσεις. Οι λαοί όπως, ο Γαλλικός και ο Ολλανδικός, κατά την ψήφιση του ευρωπαϊκού Συντάγματος, έδωσαν μηνύματα προς τις κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι ο δρόμος προς την ενοποίηση δεν αποτελεί μια διαδικασία γραφειοκρατική ορισμένων υπαλλήλων των Βρυξελλών, αλλά μια διαδικασία πλέον σύνθετη και επίπονη, όπου στόχο θα έχει να διδαχθούν οι λαοί πως στο μέλλον θα συμβιώσουμε χωρίς τον εφιάλτη της εκμετάλλευσης του ενός λαού από τον άλλο. Η λύση των ομόκεντρων κύκλων ευρωπαϊκής ένωσης, όπου ορισμένα μέλη επιθυμούν να προχωρήσουν σε παραπέρα εμβάθυνση των ευρωπαϊκών δομών και άλλων που επιθυμούν μια χαλαρότερη συνομοσπονδία ή και ειδική σχέση θέλουν να αποτελέσει τη λύση για το μέλλον. Η χώρα μας πρέπει να αντισταθεί σε αυτό σε μια εποχή ευρω-απαισιοδοξίας. Το σίγουρο είναι ότι η εποχή μας απαιτεί ένα νέο ξεκίνημα ευρω-αισιοδοξίας ανάλογης της περιόδου που προηγήθηκε πριν από την συνθήκη του Μάαστριχτ και αυτό προς το παρόν δεν διαφαίνεται.   

[12  >>